Η Μάχη του Στάλινγκραντ και το κομμένο πόδι (Του Τάσου Μανωλίτση - Κουβαλιά) Λευκαδίτικα Νέα - Lefkada News
Published On: Σα, Φεβ 2nd, 2019

Η Μάχη του Στάλινγκραντ και το κομμένο πόδι (Του Τάσου Μανωλίτση – Κουβαλιά)

«Το 1944 στο χωριό Αλέξανδρος της Λευκάδας, τραγουδούσαμε στα αετόπουλα το αντάρτικο τραγούδι: “Το Σταλιγκράτι μας μολογάει, το Σταλιγκράτι μας μολογεί, πως οι τιτάνες ήταν οι Ρώσοι και ντενεκέδες οι Γερμανοί …..”…»

1_stalingrad

Αυτές τις μέρες, στις 2 Φλεβάρη κάθε χρόνο, η ρωσική μεγαλούπολη Βόλγκογκραντ μετονομάζεται πάλι σε “Στάλινγκραντ” για 5 μέρες, όσο διαρκούν οι εκδηλώσεις της επετείου της πιο θρυλικής μάχης του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, που δόθηκε εκεί το 1942-1943.

Στις 17 Ιούλη 1942 τα γερμανικά στρατεύματα όρμησαν σαν τα μαύρα κοράκια, για να κατασπαράξουν τη μεγάλη βιομηχανική εργατούπολη στον ποταμό Βόλγα, το ξακουστό Στάλινγκραντ, που αποτελούσε το κλειδί για τα πετρέλαια της Κασπίας. Οι χιτλερικοί με τους άγριους βομβαρδισμούς μετέτρεψαν το 90% της πόλης σε ερείπια, σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες αμάχων. Μέχρι το Σεπτέμβρη είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης και περιόρισαν τα σοβιετικά στρατεύματα σε μια λουρίδα πλάτους 4 και μήκους 15 χλμ, στη δυτική όχθη του Βόλγα.

Αυτή τη στιγμή οι εισβολείς, δια στόματος Γκέμπελς (υπουργού προπαγάνδας), ανακοίνωσαν από το ραδιόφωνο την πτώση του Στάλινγκραντ και λέγανε με περισσή έπαρση, ότι πήρανε την απόφαση να κάνουν παραπέρα ένα βηματάκι, για να καταλάβουν όλη την πόλη, ύστερα τις πετρελαιοφόρες περιοχές της Κασπίας και στη συνέχεια ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση… Και τι χοροί και γλέντια στο Βερολίνο…

Τότε όλα θα τελείωναν για το Στάλινγκραντ, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο…

Όμως την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι πήρανε μια άλλη απόφαση. Οι εργάτες, οι στρατιώτες, οι νεολαίοι και οι γέροι, άντρες και γυναίκες, απ΄ τον απλό κάτοικο μέχρι τον στρατιωτικό διοικητή με τους κομμουνιστές μπροστά, είπανε: «ΓΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΗ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΛΓΑ, ΜΟΝΟ ΝΕΚΡΟΙ, ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠ΄ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ». Αυτό ήταν το σύνθημα που αντηχούσε απ΄ άκρη σ΄ άκρη μεσ΄ τα ερείπια και μείνανε όλοι σ΄αυτή την πόλη… στο ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ!!

Έτσι ο κόκκινος στρατός όχι μόνο δεν απαγκιστρώθηκε απ΄ αυτή τη στενή λουρίδα, αλλά οργανώθηκε σε χιλιάδες μικρές ομάδες, απλώθηκε και οχυρώθηκε στα ερείπια και ανάγκασε τους Γερμανούς σε μάχες «σώμα με σώμα». Σ΄ αυτό το είδος του πολέμου, που οι Γερμανοί τον ονόμασαν «πόλεμο των αρουραίων», οι σοβιετικοί υπερτερούσαν σε μαχητικότητα και τεχνική και κράτησαν τις πρώτες γραμμές τους σταθερές στη δυτική όχθη, και τον ποταμό Βόλγα ελεύθερο, για τροφοδοσία και αναπλήρωση των απωλειών τους. Οι θυσίες βέβαια ήταν μεγάλες, αρκεί να πούμε, ότι ο μέσος όρος ζωής του σοβιετικού στρατιώτη στο Στάλινγκραντ ήταν 24 ώρες και του αξιωματικού μάχης 3 μέρες. Μ΄ αυτό το πείσμα και ηρωισμό ο κόκκινος στρατός στο Στάλινγκραντ βάσταξε μέχρι το Νοέμβρη, ώσπου μπήκε σε εφαρμογή το επιτελικό σχέδιο με την ονομασία «ΟΥΡΑΝΟΣ», που πρόβλεπε την περικύκλωση των γερμανικών στρατευμάτων. Και πράγματι στις 22 Νοέμβρη 1942, που έκλεισε η «τανάλια», οι Γερμανοί από πολιορκητές βρέθηκαν πολιορκημένοι και παραδόθηκαν, ντροπιασμένοι και ταπεινωμένοι, στις 2 Φλεβάρη 1943…

tschuikowΟ Φρίντριχ φον Πάουλους (αριστερά) και ο Βασίλι Τσουίκωφ

Απ’ τη μιά μεριά ο στρατάρχης της Βέρμαχτ Φρίντριχ φον Πάουλους, γιος αριστοκρατών διοικητής της 6ης στρατιάς, παραδόθηκε με 92 χιλιάδες στρατιώτες στο στρατάρχη του Κόκκινου στρατού Βασίλι Τσουίκωφ, γιο Αγροτών διοικητή της φρουράς του Στάλινγκραντ, που την αποτελούσαν στρατιώτες και πολίτες, άντρες και γυναίκες…

Η μάχη του Στάλινγκραντ με τα δύο εκατομμύρια νεκρούς (1.130.000 Σοβιετικοί και 840.000 Γερμανοί), χαρακτηρίστηκε ως η μεγαλύτερη μάχη στην ιστορία των πολέμων. Η έκβασή της έκρινε το αποτέλεσμα του 2ου παγκοσμίου πολέμου και την τύχη της ανθρωπότητας, αφού αποτέλεσε την αρχή της υποχώρησης των Γερμανικών στρατευμάτων και την προέλαση του κόκκινου στρατού, που μπήκε θριαμβευτής στο Βερολίνο το Μάη του 1945 και έσωσε την ανθρωπότητα απ΄ την παγκόσμια σκλαβιά.

2_stalingrad

Στο Στάλινγκραντ της Σοβιετικής Ένωσης, πάνω στο μικρό λόφο Μαμάγιεφ κοντά στον ποταμό Βόλγα, είναι θαμμένα τα οστά χιλιάδων Σοβιετικών μαχητών, στρατιωτών και πολιτών, που έπεσαν για τη λευτεριά της πατρίδας τους και όλων των πατρίδων, νικώντας τον καπιταλισμό στην πιο ελεεινή του μορφή, δηλαδή το φασισμό. Στη μνήμη αυτών των πεσόντων κατασκευάστηκε ο ομώνυμος «Τύμβος Μαμάγιεφ». Πρόκειται για το μεγαλειωδέστερο μνημείο του 2ου παγκοσμίου πολέμου, στην κορυφή του οποίου δεσπόζει το άγαλμα «Η ΜΗΤΕΡΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΛΕΙ». Μιά γυναίκα με τη ρομφαία υψωμένη να θυμίζει, πώς σ΄ αυτή την πόλη, ο στρατός των Εργατών και των Αγροτών με τους Κομμουνιστές μπροστά, σήκωσε το ανάστημά του και τσάκισε το στρατό των Αρίων. Αυτή η νίκη του πρώτου στον κόσμο εργατικού κράτους, έδειξε πώς ο φασισμός και ο μιλιταρισμός, που επικυρώθηκαν από τα αστικά κοινοβούλια και αιματοκύλισαν τους Λαούς, για χάρη του κεφαλαίου, ηττήθηκαν «στα ίσα» στα πεδία των μαχών.

Μπορούμε να πούμε σήμερα, πως ο καπιταλισμός δεν θα μπορέσει να πραγματοποιήσει τη σκλαβιά των Λαών, που την ονομάζει «παγκοσμιοποίηση», γιατί είναι «κουτσός». Το ένα του πόδι του το ΄κοψε ο κόκκινος στρατός στο ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ!!

Αυτό το λέμε όχι από φιλολογική έπαρση, αλλά από επιστημονική ιστορική γνώση, ότι ΗΤΑΝ ΑΥΤΑ τα αποτελέσματα του 2ου Π.Π. που αποτέλεσαν τη βάση της τελευταίας κρίσης του καπιταλισμού που διανύουμε σήμερα και που θα τον οδηγήσει στο θάνατό του. Ένα θάνατο βέβαια, που δεν θα προκύψει αυτόματα, αλλά με βασική προϋπόθεση την επαναστατική πάλη της παγκόσμιας εργατικής τάξης σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Σ΄ αυτό το προτσές κύριο ρόλο έπαιξε η δημιουργία στο 1/4 της γης του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, που παρά την ανατροπή του, σήμερα διαφαίνεται με μαθηματική ακρίβεια η «απουσία του» και η ανάγκη ανασύνταξης του παγκόσμιου εργατο-κομμουνιστικού κινήματος σε λενινιστική βάση. (βλ. θέσεις Κ.Κ.Ε).

Το 1944 στο χωριό Αλέξανδρος της Λευκάδας, τραγουδούσαμε στα αετόπουλα το αντάρτικο τραγούδι: “Το Σταλιγκράτι μας μολογάει, το Σταλιγκράτι μας μολογεί, πως οι τιτάνες ήταν οι Ρώσοι και ντενεκέδες οι Γερμανοί …..”. Εγώ τους ντενεκέδες τους ήξερα, γιατί εκεί βάζαμε το λάδι, ή όταν βρίζανε κάποιον τον λέγανε «ντενεκέ ξεγάνωτο». Τους τιτάνες όμως δεν τους ήξερα και μια μέρα ρώτησα τον πατέρα μου, που ήξερε λίγα γράμματα και ήταν και κομμουνιστής.

– Ε, πατέρα τί πα΄ να πει Τιτάνες;

– Δε γκζέρω ά παράτα με,

μου απάντησε με τα λευκαδίτικά του…

Το 1952 στο 9ο Νυχτερινό Γυμνάσιο Αθηνών την ώρα, που ο καθηγητής της Ιστορίας μας εξηγούσε, ότι Τιτάνες ήταν οι ΗΜΙΘΕΟΙ της αρχαιότητας, εμένα τα μάτια μου ήταν στραμμένα στο ταβάνι και ο νους μου πετούσε στα σύννεφα… εκεί πάνω στα σύννεφα του Στάλινγκραντ κι΄ αποκάτω έβλεπα τους Ρώσους στρατιώτες, με το κόκκινο σφυροδρέπανο στο δίκοχο και το αυτόματο στα χέρια, να παίρνουν φαλάγγι μεσ΄ το χιόνι τους γερμανούς στρατιώτες, με τα σιδερένια κράνη και τούς αγκυλωτούς σταυρούς τους…. Και ξαφνικά ακούγεται η φωνή του καθηγητή μου,

– Ε εσύ Μανωλίτση, γιατί δεν προσέχεις το μάθημα, πού έχεις το μυαλό σου, στα σύννεφα; Για πες μας ποιοί ήταν οι Τιτάνες;

– ΟΙ ΡΩΣΣΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΣΤΟ ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ, με το κόκκινο σφυροδρέπανο στο δίκοχο και το αυτόματο στα χέρια, Κύριε καθηγητά !!

2 Φλεβάρη 2019. Τάσος Μανωλίτσης (Κουβαλιάς)

Για την 75η επέτειο της μάχης του Στάλινγκραντ

Υ.Γ. Το μοντέλο για το αγαλμα ήταν εργάτρια του Στάλινγκραντ


Displaying 3 Comments
Have Your Say
  1. Έπεσε η Μόσχα, έπεσε ο Γράμμος, εκφράσεις που χρησιμοποιήθηκαν ευρύτερα το 1943 και το 1948 από τους συμπαθούντες ( όχι με μριτήρια της αστυνομίας ή χωρπφυλακής βέβαια). Στην περίπτωση εδώ ήταν οι συμπαθούντες τπυς Γερμανούς το 1943 και τον Εθνικοφρονισμό το 1948.
    Και υπήρχαν και βένες ( κανάλια) διοχετεύσης των συμπαθούντων τους Γερμανούς το 1943 με τους εθνικόφρωνες το 1948 για τον Γράμμο.Η νίκη της Μόσχας όμως (ε την ρομφαία της ( το άγαλμα) δεν βοήθησε το 1948 τους συμπαθούντες την Μόσχα αυτή την φορά Έλληνες, να κόψει τους εχθρούς ( Εθνικόφρονες) των συμπαθούντων την Μόσχα Ελλήνων , και έτσι οι συμπαθούντες τους Εθνικόφρονες κυριάρχησαν στην Ελλάδα και την πέσανε στο κράτος και στα κρατικά ταμεία και τα αλιμουργιάσαμε.Κσι οι συμπσθούντες την Νίκη της Μόσχας μείνανε για χρόνια χαρμάνι και βλέπανε τους συμπσθούντες εθνικόφρονες ( αυτούς που συμπαθούσαν το άγαλμαβτης Ελευθερίας στις ΗΠΑ ) να σαβουριάζουν αλιμουργιάζοντας τα κρατικά Ελληνικσ ταμεία.
    Έπεσε η Μόσχα, έπεσε ο Γράμμος, πέσανε τα ταμεία, την πέσανε στα ταμεία.

  2. H κατασκευή του Τσιμέντινου αυτού κολοσσιαίου γλυπτού ( έχει δείγματα του σοσιαλ ρεαλισμού στην τέχνη) πέρασε από πολλά κατασκευαστικά κύματα και τα πρβλήματα λύνονταν εφαρμοστικά κατασκευαστικά.
    Δεν ήταν τόσο τα προβλήματα στήριξης του όλου κορμού της γυναικός , για το θέμα στήριξης λειτούργησε κατά την κλασσική μέθοδο ο μανδύας που πέφτει πίσβ από τα πόδια, αλλά το δυσκολότεεο ήταν το τελείωμα των χεριών και ιδιαίτερα του χεριού και του σπαθιού ( τεράστιο σε μέγεθος οι διαστάση του οποίου και η κλίση έπρεπε να εισφέρει και αισθητικά στο θέμα και να λειτοτργεί ισορροπιστικά σχετικά με το άλλο αριστερό χέρι, για να μεταφέρει την στήριξη στον κορμό- μανδύα στο βάθρο. Και το μέγεθος του σπαθιού και η κλίση του και η κατάλληλη στάση του δεξιού χεριού που κρατά το σπαθί, ήταν σοβαρό τεχνικό να λυθεί και αισθητικά πρόβλημα. Αλλά το σπουδαιότερο πρόβλημα που παρουσιάστηκε μετά από κάποιες δοκιμές ήταν το σφύριγμα του αέρα πολύ δυνατό που άφηνε το δεξί χέρι με το σπαθί και που ενοχλούσε κάποιες στιγμές αφάνταστα στις δοκιμές στην περιοχή.
    Τελικά μετά από εφαρμογές το όλο έργο αποπερατώθηκε , το σφύριγμα του αγέρα αποφεύχθηκε και το έργο αποδόθηκε στον χώρο θριαμβικό χωρίς και χωρίς επιθετική απόχρωση ως γλυπτό, αλλά μάλλον με την μορφή της νικης της ελευθερίας, μνημειακά
    Ο Φόν Πάουλους ο στρατάρχης των Γερμανών ( το έκανε στρατάρχη ο Χίτλερ από στρατηγό εν μέσω της μάχης του Στάλινγκραντ για να αυτοκτονήσει και να μην πέσει στα χέρια των Σοβιετικών ) συνελήφθει απ τους Σοβιετικούς με όλο το επιτελείο του στο οίκημα στρατηγείο του ( υπάρχουν τα κινηματογραφικά αρχεία). Και αμέσως μετά τον Πόλεμο και την ήττα των Γερμανών έγινε στρατάρχης των Σοβιετικών στην Ανατολική Γερμανία. Άφησε παρακαταθήκη το σημαντικό έργο του με τίτλο :» Χαμένες νίκες ».
    Για την ιστορία και αν είχε κανείς διάθεση μπορούσε να το μελετήσει.

  3. Επειδή στον Αλέξανδρο Λευκάδος τραγουδούσανε τέτοια τραγούδια επαναστατικό των για τους μπολσεβίκους, για τούτο και η μεταπολεμική και χρονια μετά νομαρχία Λευκάδος ( και οι συν αυτώ) δεν στέλνανε τα κρατικά κονδύλια στον Αλέξανδρο ( τα διανέμανε στην Νήσο όπως θέλανε κύροα βέβαια στην πόλη) και ο Αλέξανδρος έτσι ερήμωσε πρώ’ι’μα.
    Τι τα θέλανε οι Αλεξαντρίτες τα επαναστατικό τραγούδια για τους μπολσεβίκους ?? Που ξέρανε οι Αλεξαντρίτες για το κατά πού πέφτει το Στάλινγκραντ , μές το χάος του πλανήτη.??
    Απ τους παπάδες των χωριών ακούγανε θριαμβικά το 1943 το «» έπεσε η Μόσχα»». Γιατί δεν ακούγανε τους Παπάδες ( δεν ήταν ο Παπάς του Αλεξάνδρου αλλά άλλου χωριού για την ακρίβεια) που ρίχνανε και δεήσεις και ολονύχτιες με μοσχολίβανο τριαντάφυλλο για να πέσει η Μόσχα στους Γερμανούς.??
    Κάτι σποκλεισμένοι χωριάτες και χωρικοί πέρα στούς Σκάρους οι Αλεξαντρίτες , τι ψάχνανε απ την ζωή τους και το μυαλό τους πήγαινε στους άθεους αντίχριστους κατσαπλιάδες μπολσεβίκους που δεν είχαν ιερό και όσιο.?? Δεν είχαν μάθειτην άποψη του Μοναρχικού υπουργού του Γουναρισμού κ
    Κ.Καρτάλη το 1922 τον Μάη ότι, αυτούς τους Άθεους μπολσεβίκους θα τους λυντσάρει ο κόσμος στην Ρωσία σε λίγο διάστημα ?? Και πώς αυτοί οι Αλεξαντρίτες μάθανε για το Στάλινγκραντ στην άλλη άκρη του κόσμου και δεν μάθανε τα όσα του Κ.Καρτάλη απ την Αθήνα που ήταν σιμά.?? Να ο κομμουνιστικός δάκτυλος?? Ύποπτοι φιλομπολσεβικισμού οι Αλεξαντρίτες πλέον τότε. Κομμουνιστικός δάκτυλος στον Αλέξανδρο Λευκάδος το 1943 και μετά.Ξέφυγε απ την προσοχή της Υποδιοικήσεως Χωροφυλακής Καρυάς ( τότε) που είχε την ευθύνη αποτροπής της κομμουνιστικής προπαγάνδας στον Αλέξανδρο Εγκλουβή Βαυκερή Πλατύστομα Εξάνθεια Δρυμώνα Κιάφα Κολυβάτα Ρεκατσινάτα κλπ. Δάκτυλος της Μόσχας στην περιοχή αυτή της Λευκάδος .»:Μικρή Μόσχα»» η ορεινή Λευκάδα στο τμήμα αυτό.Οι μπολσεβίκοι είχαν αλώσει την μισή Νήσο.Μεταφέρεται κρυφά κομμουνιστικός οπλισμός απ τα Ουράλια όρη της Ρωσίας στην ορεινή Λευκάδα. Η κάθέστύκία καθέδρα της Νήσου διατρέχει κίνδυνο κομμουνιστικής απειλής και επέμβασης. ( Όχι άλλο κάρβουνο παιδιά !!).Με τον οπλισμό
    στα χέρια των Αλεξανδριτών και της Μικρής Μόσχας χαθήκανε οι μπεκάτσες και οι πέρδικες τα κοτσύφια ακλομα και τα σπουργίτια που κυνηγούσαν οι χωριάτες για διατροφή και οι λαγοί. Και τι θα γίνονταν τώρα που δεν θα υπήρχε θήραμα ούτε για δείγμα για τις κυνηγετικές εκδρομές των μικροαστών της πρωτεύουσας της Νήσου??

Αφήστε το σχόλιό σας

XHTML: You can use these html tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

                    
     










Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.