Νίκος Μπελογιάννης: «Μ΄ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία. Μ΄ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώνει» Λευκαδίτικα Νέα - Lefkada News

Νίκος Μπελογιάννης: «Μ΄ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία. Μ΄ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώνει»

Άρθρο στον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου» με αφορμή τα 67 χρόνια από την εκτέλεσή του

belogiannis

Ήταν πολλοί, όλοι τους άνθρωποι «απλοί σαν τα δέντρα μπροστά στον ήλιο» (ο στίχος αυτός, όπως και του τίτλου, είναι από ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου).

Τα ονόματα ορισμένων τα γνωρίζουμε, τα τραγουδάμε, μα για πολλούς δεν θα ακούσουμε, δεν θα μάθουμε ποτέ.

Όλοι τους, μέλη και στελέχη του ΚΚΕ που δώσαν τη ζωή τους για να ξημερώσουν «καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο», για έναν κόσμο «στο μπόι των ονείρων, στο μπόι των ανθρώπων».

Η δύναμη, η ορμή των χιλιάδων αυτών ηρώων, όπως και του Νίκου Μπελογιάννη που εκτελέστηκε, μαζί με τους συντρόφους του Ηλία Αργυριάδη, Νίκο Καλούμενο και Δημήτρη Μπάτση στις 30 Μάρτη 1952, πήγαζε από την αφοσίωσή τους στο δίκιο του λαού και το Κόμμα, από τη συνείδηση και τη βαθιά πίστη στο σκοπό της πάλης τους, στο ιδανικό για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, στο σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

Έτσι κατόρθωσαν να ξεπεράσουν τα ανθρώπινα «μέτρα», να σταθούν μ΄ ένα χαμόγελο ακόμα και μπροστά στον ίδιο το θάνατο.

Η αναφορά στους πολλούς δεν μειώνει διόλου, ούτε υποτιμά το μέγεθος της θυσίας του Ν. Μπελογιάννη, τη γενναιότητα και τον ηρωισμό, την προσφορά του στο λαό και το Κόμμα.

Ο ίδιος, άλλωστε, στις σημειώσεις που κρατούσε κατά τη διάρκεια της δεύτερης δίκης του και μέχρι την εκτέλεσή του, αναφερόμενος στην τύχη που είχαν χιλιάδες αγωνιστές, έγραψε: «Η περίπ[τωσή] μου δεν είναι μοναδική. Είναι πολλές, πάρα πολλές» («Ριζοσπάστης», 19-3-2017).

Ας δούμε την «περίπτωσή» του. O Νίκος Μπελογιάννης απ΄ τα μαθητικά του χρόνια εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ, ενώ το 1934 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Για την επαναστατική δράση του διώχτηκε απ΄ το Πανεπιστήμιο, ενώ ακολούθησαν εξορίες και φυλακές. Η Κατοχή τον βρήκε έγκλειστο στην Ακροναυπλία. Το 1943 όμως κατάφερε να αποδράσει απ΄ το Νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου είχε μεταφερθεί ως άρρωστος, και ανέλαβε σειρά κομματικών χρεώσεων στην περιοχή της Πελοποννήσου. Στη διάρκεια του αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) τοποθετήθηκε Πολιτικός Επίτροπος στη 10η και την 1η Μεραρχία, ενώ προηγούμενα είχε χρεωθεί στη Διαφώτιση του Γενικού Αρχηγείου, στη Σχολή Αξιωματικών κ.α. Μετά τη στρατιωτική ήττα του ΔΣΕ, πήρε και αυτός, όπως χιλιάδες άλλοι μαχητές του ΔΣΕ, τον δρόμο της πολιτικής προσφυγιάς, αρχικά στην Αλβανία και στη συνέχεια στη Ρουμανία. Στην 7η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, εκλέχθηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ (Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1949-1968, τόμ. Β΄, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 2012, σελ. 246-247).

Η δράση στην παρανομία

Στις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν μετά από τη λήξη της στρατιωτικής αναμέτρησης ΔΣΕ – αστικού στρατού, το ΚΚΕ προσανατολίστηκε από την πρώτη στιγμή στη συγκρότηση παράνομων Κομματικών Οργανώσεων, υλοποιώντας στην πράξη το καθήκον και την ανάγκη οργανωτικής αυτοτέλειας του Κόμματος σε όλες τις συνθήκες.

Η παράνομη δράση σε συνθήκες ήττας και υποχώρησης του κινήματος, σκληρών διώξεων και εκτελέσεων απαιτούσε αυξημένη επαγρύπνηση, πρωτοβουλία και αποφασιστικότητα, αυταπάρνηση, ικανότητα ανάπτυξης γερών δεσμών με το λαό, εξασφάλιση μέσων προπαγάνδας και διαφώτισης, δικτύου πληροφόρησης και μέσα στον κρατικό μηχανισμό. Απαιτούσε τον επιτυχή συνδυασμό της παράνομης με τη νόμιμη δουλειά.

Για τα καθήκοντα των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων, η 7η Ολομέλεια της ΚΕ (1950) σημείωνε:

«Αποστολή της παράνομης Κομματικής Οργάνωσης σήμερα είναι να εξασφαλίζει κάτω και απ΄ τις πιο δύσκολες συνθήκες γερή σύνδεση του Κόμματος με την εργατική τάξη και τ΄ άλλα λαϊκά στρώματα. Να διαφωτίζει και να κινητοποιεί τις μάζες πάνω στη γραμμή του Κόμματος για να την κάνει πράξη. Πρέπει να εξασφαλίζουμε αφοσιωμένους ως το θάνατο αγωνιστές, προπάντων στους βασικούς κρίκους της κομματικής διάρθρωσης, με γνώσεις και πείρα παράνομης δουλειάς. Να εξασφαλίσουμε γερό παράνομο μηχανισμό. Μπολσεβίκικη επαγρύπνηση και αυστηρή τήρηση των συνωμοτικών κανόνων» («Το ΚΚΕ. Επίσημα Κείμενα», τόμ. 7, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 1995, σελ. 37-38).

Η δράση στο εσωτερικό στηριζόταν και ενισχυόταν με την αποστολή στελεχών του Κόμματος από το εξωτερικό, την αξιοποίηση αγωνιστών που έβγαιναν από τις φυλακές και τις εξορίες. Ξεχωριστή ήταν η συμβολή του ραδιοφωνικού σταθμού «Ελεύθερη Ελλάδα» και ειδικότερα της εκπομπής «Φροντιστήριο του Αγωνιστή». Η εκπομπή μετέδιδε κομματικές αποφάσεις και ανακοινώσεις, σχόλια και οδηγίες για τη λήψη μέτρων στήριξης της παράνομης και της νόμιμης δουλειάς και της εξασφάλισης της ενιαίας καθοδήγησης.

Δεκάδες ήταν τα στελέχη του Κόμματος που στάλθηκαν στην Ελλάδα, αφού προετοιμάστηκαν κατάλληλα, για να ενισχύσουν την παράνομη δουλειά, την ενδυνάμωση των Κομματικών Οργανώσεων, την ανάπτυξη αγωνιστικών δεσμών με τους εργαζόμενους. Ανάμεσά τους ήταν τα μέλη του ΠΓ Γιώργης Βοντίτσιος (Γούσιας), Κώστας Κολιγιάννης, Γιώργης Ερυθριάδης (Πετρής) και τα μέλη της ΚΕ Αύρα Παρτσαλίδου, Χαρίλαος Φλωράκης, Κώστας Λουλές, Ρούλα Κουκούλου, Μιλτιάδης Πορφυρογένης, Βασίλης Ζάχος, Καπέτα Αλέγκρα, Μήτσος Δάλλας και άλλοι.

Η πολύπλευρη δράση του ΚΚΕ σε συνθήκες παρανομίας και ιδιαίτερα στα χρόνια του λεγόμενου μετεμφυλιακού κράτους είναι αδύνατο να δοθεί μέσα σε λίγες γραμμές. Το σίγουρο είναι ότι η ηρωική δράση των μελών και των οπαδών του ΚΚΕ για την ανασυγκρότηση των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων και ταυτόχρονα για την οργάνωση του αγώνα του λαού δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Αποτελεί δε την καλύτερη απάντηση στην αστική προπαγάνδα της εποχής (που μηρυκάζουν ακόμα ορισμένα φασιστοειδή και άλλοι) ότι η δράση του ΚΚΕ ήταν αποτέλεσμα της δράσης πρακτόρων ξένων συμφερόντων. Αποτελεί απάντηση και σε όσους αστούς και οπορτουνιστές ιστοριολογούντες διαχωρίζουν τον αγώνα των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων απ΄ την ηγεσία του ΚΚΕ, με τον απαράδεκτο ισχυρισμό ότι οι παράνομοι κομμουνιστές αναμετρούνταν με τον θάνατο στην Ελλάδα, τη στιγμή που η ηγεσία του Κόμματος βρισκόταν στην «ασφάλεια» του εξωτερικού.

Η αποστολή του Μπελογιάννη στην Ελλάδα

Στις 7 Ιούνη 1950, ο Νίκος Μπελογιάννης έφτασε παράνομα στην Ελλάδα, με αποστολή την αναδιοργάνωση των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων που είχαν δεχτεί συντριπτικά χτυπήματα απ΄ τους διωκτικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους και είχαν ελάχιστα μέλη.

Ταυτόχρονα, οι συνεχείς συλλήψεις και η διάδοση προβοκατόρικων φημών από την πλευρά της Ασφάλειας δημιουργούσαν σύγχυση και καχυποψία στις κομματικές δυνάμεις, διαμόρφωναν το έδαφος για υποψίες και τη διατύπωση άδικων κατηγοριών σε βάρος στελεχών του Κόμματος.

Όταν ο Μπελογιάννης ήρθε στην Ελλάδα, ήδη αρκετά στελέχη του Κόμματος που δρούσαν στη χώρα, θεωρούσαν τον Νίκο Πλουμπίδη, που είχε την ευθύνη της καθοδήγησης των παράνομων Οργανώσεων, ύποπτο, κάτι που υιοθετούσε και η καθοδήγηση του ΚΚΕ. Γι΄ αυτό και ο Νίκος Μπελογιάννης είχε λάβει εντολή να μην έρθει σε επαφή με τον παράνομο μηχανισμό που δρούσε στην Ελλάδα, αλλά παραβίασε την εντολή (Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1949-1968, σελ. 247).

Ο Μπελογιάννης έδωσε όλες τις δυνάμεις του για την ανάπτυξη των Κομματικών Οργανώσεων και για τον συνδυασμό της παράνομης με τη νόμιμη δράση, ενεργώντας ορισμένες φορές παράτολμα, στην προσπάθεια να αξιοποιήσει τις δυνατότητες που εκτιμούσε ότι ήταν μεγάλες. Ωστόσο, η δράση του δεν διήρκεσε πολύ. Εξήμισι περίπου μήνες μετά την άφιξή του στην Ελλάδα (20-12-1950) συνελήφθη.

Η πρώτη δίκη

Από τη σύλληψή του και για δέκα μήνες ο Νίκος Μπελογιάννης κρατήθηκε στην απομόνωση. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της κράτησής του στάθηκε ανυποχώρητος, απέρριψε όλες τις δελεαστικές προτάσεις που του έγιναν για να σώσει τη ζωή του και να εξασφαλίσει μια λαμπρή καριέρα στο σύστημα.

Στο ίδιο διάστημα, ιδρύθηκε η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ) με βάση τη σχετική κατεύθυνση της 6ης Ολομέλειας (Οκτώβρης 1949) για τη δημιουργία πλατιού δημοκρατικού συνασπισμού και έγιναν και εθνικές εκλογές. Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ είχε αποφασίσει ο Μπελογιάννης και ο Πλουμπίδης να είναι υποψήφιοι βουλευτές, μαζί με άλλους εξόριστους και φυλακισμένους, με στόχο η εκλογή τους, όσον αφορά τον Μπελογιάννη, να δημιουργήσει πρόσθετα εμπόδια στην εκτέλεση της αναμενόμενης θανατικής καταδίκης του και να ισχυροποιήσει την πολιτική πίεση για γενική πολιτική αμνηστία. Ωστόσο, ορισμένοι από τους μετέχοντες στην ΕΔΑ αντέδρασαν έντονα (Μιχάλης Κύρκος, Γιάννης Πασαλίδης, Ανδρέας Ζάκκας, Σταμάτης Χατζήμπεης, Γιάννης Κοκορέλης κ.ά.). Τελικά επήλθε συμφωνία, με βάση την οποία συμμετείχαν στα ψηφοδέλτια φυλακισμένοι και εξόριστοι, όχι όμως οι Πλουμπίδης – Μπελογιάννης.

Στις 19 Οκτώβρη 1951, ξεκίνησε η δίκη του Νίκου Μπελογιάννη και άλλων 93 μελών και στελεχών του ΚΚΕ. Η δίκη διεξήχθη στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών με βασική κατηγορία την παράβαση του Αναγκαστικού Νόμου 509/1947, με τον οποίο είχε κηρυχθεί παράνομο το ΚΚΕ και οι «παραφυάδες» του.

Ο Νίκος Μπελογιάννης, απολογούμενος, υπερασπίστηκε με σθένος την πολιτική και τη δράση του ΚΚΕ. Είπε ανάμεσα σε άλλα:

«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτήν δικάζομαι. (…) Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ. Αυτά που θα πω δεν έχουν σκοπό να αναιρέσουν την ενοχή μου, αλλά να υποστηρίξουν την πολιτική γραμμή του Κόμματος και να υπερασπίσουν τη ζωή μου και αυτά που πιστεύω. (…) Το ΚΚΕ έχει ρίζες στο λαό, ποτισμένες με αίμα. Και δεν εξοντώνεται, ούτε με στρατοδικεία, ούτε με εκτελεστικά αποσπάσματα. Το ΚΚΕ ζητάει την ειρήνευση του τόπου, τη δημιουργική ανασυγκρότησή του και τη δημοκρατική του ανάπλαση (…) Γι΄ αυτή μας την πολιτική με δικάζετε. Και γι΄ αυτό τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Και γι΄ αυτό δε ζητώ την επιείκειά σας. Θα δεχτώ με περηφάνεια και στωικότητα την καταδίκη μου και θαρραλέα θ΄ αντιμετωπίσω ακόμα και το εκτελεστικό σας απόσπασμα» («Νέος Κόσμος», 12/1951, σελ. 63-64).

Στις 16 Νοέμβρη 1951, εκδόθηκε η απόφαση του Στρατοδικείου. Δώδεκα κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε θάνατο, τρεις σε ισόβια και δώδεκα σε ειρκτή ή φυλάκιση. Οι υπόλοιποι καταδικάστηκαν σε μικρότερες ποινές ή αθωωθήκαν.

Η δεύτερη δίκη και η εκτέλεση

Μια μέρα πριν εκδοθεί η απόφαση του Στρατοδικείου για τον Ν. Μπελογιάννη και τους άλλους 93 κατηγορούμενους, δημοσιεύτηκε στον Τύπο η ανακάλυψη απ΄ την Ασφάλεια ασυρμάτων του παράνομου κομματικού μηχανισμού που λειτουργούσαν στη Γλυφάδα και την Καλλιθέα. Η εφημερίδα «Εμπρός», στη διαπασών του αντικομμουνισμού, έγραφε για «ευρύτατον δίκτυον κατασκοπείας εις βάρος της ασφάλειας του κράτους» και για «πράκτορες» του ΚΚΕ που μετέδιδαν «πληροφορίας κυρίως στρατιωτικής φύσεως εις Βουλγαρία» («Εμπρός», 15-11-1951).

Τα «στοιχεία» που συγκεντρώθηκαν απ΄ την ανακάλυψη των ασυρμάτων χρησιμοποιήθηκαν ώστε να μεθοδευτεί νέα δίκη, αυτήν τη φορά σε Τακτικό Στρατοδικείο, με βασική κατηγορία την παράβαση του ΑΝ 375/1936 «περί κατασκοπείας», που «εξασφάλιζε» την εκτέλεση των καταδικαζόμενων σε θάνατο.

Έτσι «ξεπεράστηκαν» τα εμπόδια της διεθνούς κατακραυγής εναντίον των εκτελέσεων, αλλά και η «δέσμευση» του πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα για την κατάργηση των Έκτακτων Στρατοδικείων και την παραπομπή των κατηγορούμενων ως παραβατών του ΑΝ 509/1947 στο Πενταμελές Εφετείο.

Η δεύτερη δίκη ξεκίνησε στις 15 Φλεβάρη 1952 και μαζί με τον Μπελογιάννη κατηγορούμενοι ήταν ακόμα 28 κομμουνιστές και κομμουνίστριες.

Για άλλη μια φορά, ο Νίκος Μπελογιάννης στάθηκε ακλόνητος, κατέρριψε όλες τις κατηγορίες, υπερασπίστηκε θαρραλέα, ηρωικά το Κόμμα του:

«(…) Κατατέθηκε εδώ πέρα ότι κάθε κομμουνιστής είναι κατάσκοπος, ότι οι κομμουνιστές δεν είναι Έλληνες, ότι το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό. Νομίζω ότι ο πατριωτισμός ενός κόμματος δεν κρίνεται απ΄ τα λόγια, (…) ο πατριωτισμός ενός κόμματος ή και ατόμων ακόμα κρίνεται όταν κινδυνεύει η ανεξαρτησία, η ελευθερία και η ακεραιότητα της Πατρίδας μας. (…) Και αν θελήσει κανείς με τέτια κριτήρια να κρίνει το ΚΚΕ, θα δει ότι δεν είναι κόμμα προδοτικό, αλλά αντίθετα είναι καθαρά ελληνικό και πατριωτικό (…). Εμείς πιστεύουμε στην πιο σωστή θεωρία που διανοήθηκαν τα πιο προοδευτικά μυαλά της ανθρωπότητας. Και η προσπάθειά μας, ο αγώνας μας, είναι να γίνει αυτή η θεωρία πραγματικότητα για την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο (…). Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. (…) Ακριβώς αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο (…) και, όταν χρειαστεί, θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα» («Ριζοσπάστης», 31-3-2013).

Την 1η του Μάρτη εκδόθηκε η απόφαση του Στρατοδικείου. Ο Νίκος Μπελογιάννης και ο Ηλίας Αργυριάδης καταδικάστηκαν δύο φορές σε θάνατο. Οι Δημήτρης Μπάτσης, Έλλη Ιωαννίδου, Τάκης Λαζαρίδης, Νίκος Καλούμενος, Χαράλαμπος Τουλιάτος και Μιλτιάδης Μπισμπιάνος καταδικάστηκαν σε θάνατο. Τέσσερις καταδικάστηκαν σε ισόβια, δύο σε 20 χρόνια κάθειρξη, τέσσερις σε 15 χρόνια κάθειρξη, δύο σε ειρκτή 10 χρόνων, δύο σε φυλάκιση 1 χρόνου και 7 απαλλάχτηκαν.

Στις 28 Μάρτη το Συμβούλιο Χαρίτων έκανε δεκτές τις αιτήσεις των τεσσάρων απ΄ τους οκτώ που καταδικάστηκαν σε θάνατο και απέρριψε τις άλλες. Πάρα τις διεθνείς αντιδράσεις που εκφράστηκαν από εκατομμύρια εργαζομένων, συνδικάτων, επιστημονικών φορέων, κομμάτων αλλά και επιφανών προσωπικοτήτων (Πικάσο, Πωλ Ελυάρ, Λουί Αραγκόν, Πάμπλο Νερούδα, Τσάρλι Τσάπλιν, Ναζίμ Χικμέτ κ.ά.), η κυβέρνηση Πλαστήρα προχώρησε στην εκτέλεση των τεσσάρων.

Στις 30 Μάρτη 1952, 4 παρά 10 το πρωί, μέρα Κυριακή – που δεν εκτελούσαν ούτε οι ναζιστές – εκτελέστηκαν στου Γουδή οι Νίκος Μπελογιάννης, Ηλίας Αργυριάδης, Νίκος Καλούμενος και Δημήτρης Μπάτσης.

«Η ζωή μου συνδέεται με την Ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του»

Για την «υπόθεση» Μπελογιάννη πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί απ΄ την πλευρά της αστικής τάξης και του οπορτουνιστικού – σοσιαλδημοκρατικού χώρου.

Απ΄ τη μια μεριά έχουμε την προσπάθεια να δικαιολογηθεί η εκτέλεση του Ν. Μπελογιάννη και κατ΄ επέκταση χιλιάδων ακόμα κομμουνιστών με το επιχείρημα της «παράνομης» δράσης τους, ότι όσα έκαναν στρέφονταν ενάντια στο «νόμο».

Σε τούτο έχει ήδη απαντήσει ο Νίκος Μπελογιάννης στην απολογία του στη δεύτερη δίκη:

«(…) Είναι κοινό μυστικό ότι το ΚΚΕ έχει παράνομο μηχανισμό. (…) Ο παράνομος μηχανισμός είναι μια κατάσταση νόμιμης άμυνας, όταν υπάρχουν νόμοι 509 και άλλα, για να μπορέσει να διατηρηθεί το Κόμμα που βρίσκεται στην παρανομία. Το ΚΚΕ εδώ στην Ελλάδα είναι από το 1925 στην παρανομία, από τον καιρό του Πάγκαλου (…)».

Προσθέτουμε, επίσης, ότι το τι είναι «δίκαιο» σε τελική ανάλυση δεν το καθορίζει η όποια νομοθεσία της κυρίαρχης τάξης. Στην Ιστορία της ανθρωπότητας είναι πολλές οι πράξεις που στρεφόμενες ενάντια στη «νομιμότητα» υπηρετούσαν ταυτόχρονα το δίκαιο των πολλών. Τέτοιες πράξεις ήταν ο ΕΑΜικός αγώνας ενάντια στους φασίστες κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους, ήταν η αντιδικτατορική πάλη κατά τα χρόνια 1967 – ’74, αλλά και αυτή η ίδια η Γαλλική αστική Επανάσταση του 1789.

Ο Ν. Μπελογιάννης, στις σημειώσεις που κρατούσε μέχρι και πριν λίγο αντικρίσει το εκτελεστικό απόσπασμα, υπερασπιζόμενος μέχρι τέλους την ανάγκη ύπαρξης και ενδυνάμωσης του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, έγραψε ακόμα:

«(…) Λένε: 1. Παράνομος μηχανισμός. Από το 1903 ο Λένιν, συνδυασμός νόμιμης και παράνομης δουλειάς. Γλαύκα στην Αθήνα; Νόμιμη άμυνα. Το ΚΚΕ από το 1925 στην παρανομία. Σκοπός: το μεγάλωμα της επιρροής μας για να καταχτήσουμε την πλειοψηφία. Πώς θα το πετύχουμε; Δίνοντας εξετάσεις και αποδείχνοντας ότι είμαστε κόμμα του λαού και της Ελλάδας. Αυτό γίνεται με τις νόμιμες οργανώσεις. Και το πετυχαίνεις μόνον όταν διατηρείς και φυλάς την παράνομη οργάνωση. Γι΄ αυτό και η μάχη κατά των παράνομων οργανώσεων. Γι΄ αυτό και η δίκη, ένας σκοπός της είναι να τρομοκρατήσει όσους βοηθάνε την παράνομη οργάνωση» («Ριζοσπάστης», 19-3-2017).

Τα παραπάνω λόγια, γραμμένα την «ύστατη» ώρα, αποτελούν την πιο αποστομωτική μαρτυρία σε όσους κατά καιρούς έχουν γράψει ότι δήθεν ο Μπελογιάννης δεν συμφωνούσε με τη «σεχταριστική», όπως την χαρακτηρίζουν, παράνομη δράση.

Στον Ριζοσπάστη που κυκλοφορούσε στην παρανομία διαβάζουμε σχετικά για τον συνδυασμό της νόμιμης δουλειάς με την παράνομη, την ίδια περίοδο στο φύλλο της 4-8-1950:

«(…) Παραθέτουμε εδώ μερικούς κανόνες για τη σχέση ανάμεσα στη νόμιμη και την παράνομη δουλειά:

1. Βάση και θεμέλιο πρέπει να είναι η παράνομη οργάνωση στηριγμένη και αυστηρά διαπαιδαγωγημένη με τους κανόνες του συνωμοτισμού και της επαγρύπνησης.

2. Να μελετάμε προσεχτικά όλες τις νόμιμες δυνατότητες που υπάρχουν, αν θέλετε να δημιουργούμε τέτοιες και να τις εκμεταλλευόμαστε.

3. Να υπάρχει αυστηρός και ριζικός διαχωρισμός της νόμιμης και παράνομης δουλειάς.

4. Να υπάρχει παράλληλα ενιαία συντονισμένη καθοδήγηση. Η νόμιμη δουλειά καθοδηγείται από την παράνομη καθοδήγηση.

5. Καλή επαφή παράνομης καθοδήγησης και νόμιμων στελεχών.

6. Παράνομη και νόμιμη δουλειά αποτελούνε ενιαίο σύνολο και επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό.

7. Η μονόπλευρη παράνομη δουλειά οδηγεί στο σεχταρισμό, στην απομόνωση από το λαό. Επίσης μόνο η νόμιμη δουλειά οδηγεί στον οπορτουνισμό και την συνθηκολόγηση. Ο καλός συνδυασμός της νόμιμης με την παράνομη δουλειά εξασφαλίζει τη σωστή εφαρμογή της γραμμής μας (…)».

Απ΄ την πλευρά του οπορτουνιστικού – σοσιαλδημοκρατικού χώρου, γίνεται χρόνια τώρα προσπάθεια να διαστρεβλωθεί η Ιστορία, να φέρουν τον Ν. Μπελογιάννη στα δικά τους μέτρα και ταυτόχρονα αξιοποιώντας το θυμικό (όπως πρωτοδίδαξε το ΠΑΣΟΚ) να πλασάρουν τον συμβιβασμό και την αντιλαϊκή πολιτική τους ως «συνέχεια» των αγωνιστικών παραδόσεων του λαού μας.

Και σε αυτούς έχει ήδη απαντήσει ο Μπελογιάννης:

«(…) Η ζωή μου συνδέεται με την Ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του (…) Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ΄ αυτές. Πάντοτε προτίμησα τον δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω» («Νέος Κόσμος», 12/1951, σελ. 63-64).

Η πραγματική τιμή στη θυσία του Ν. Μπελογιάννη, στον αγώνα των χιλιάδων «Μπελογιάννηδων», είναι να βαδίζουμε στα δικά τους βήματα δίχως καμία επιφύλαξη, κόντρα στον συμβιβασμό και την υποταγή, χωρίς να υποτασσόμαστε στον σημερινό αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, για να βρουν δικαίωση τα όνειρα, να αναζωογονηθεί το εργατικό – λαϊκό κίνημα, να ξημερώσουν καλύτερες μέρες, ν΄ ανθίσει το γαρύφαλλο της νιότης και της ελπίδας.

Στρατής Δουνιάς – Μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ


Displaying 3 Comments
Have Your Say
  1. Υπόθεση μπερδεμένη η όλη υπόθεση Μπελογιάννη Μπάτση Αργυριάδη Καλούμενου ( τουφεκίστηκαν ) κλπ καταδικασθέντων.
    Πρώτα η σποστολή Μπελογιάννη στην Ελλσδα λίγο μετά την ήττα του κκε ( παράνομο απ το 1947) και την πλήρη κυριαρχία των αμερικανών στην Ελλάδα.
    Δεύτερον το κάπως κεντρώο διάλλειμα που επεδίωξαν οι αμερικανοί γιατί έβλεπαν ότι η κυριαρχία της Δεξιάς στην κυβέρνηση μπορούσε να μην οδηγήσει σε κάποια ομαλοποίηση την Ελλάδα.
    Τρίτον η γιγάντωση της πσρέμβαδης των κάθε λογής παρακρατικών μέσα στο στράτευμα ΙΔΕΑ , αλλά και την αντιπσλότητα εσωτερικά του στρατεύματος απ τους παλιούς στρατιωτικούς απέναντι στους νέους που διεκδικούσαν.Η αντιπαλότητα ξεκινάει από την εποχή του Μεταξά και την δωρεάν εσπευσμένη φοίτηση ( παλιά πληρώναν οι ευέλπιδες) στην σχολή .Στην αεροπορία η διαμάχη ήταν μεταξύ εμπειρικών αεροπόρων ουσιαστικά ακατάλληλων και νέων που είχαν εκπαιδευτεί.
    Τέταρτον η επίσημη έναρξη της συνεργασίας των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών της Αμερικής με την Ελλάδα από το 1950, όπου μορφοποιήθηκε ο πυρήνας των επίδοξων νέων παρακρατικών αξιωματικών -σε γνώση του πανίσχυρου Παπάγου- υπό την ονομασία ΕΕΝΑ ( Παπαδόπουλος Ιωαννίδης κλπ).
    Πέμπτον το στρατιωτικό πραξικόπημα της 30 πρός 31Μαίου του 1951 που οι μέσοι και χαμηλόβαθμοι παρακρατικοί αξιωματικοί
    κατέλαβαν την Βουλή και το αρχηγείο του Στρατού ( Κουρούκλης, Ιωαννίδης κλπ) με στόχο την από τότε δικτατορία, και με αφορμή δήθεν την πσραίτηση Παπάγου σπβτην αρχιστρατηγία.
    Έκτον, την σκληρή κατά μέτωπο επίθεση της ιεραρχίας στον προσπαθούντα του κεντρώου πρωθυπουργού Νίκου Πλαστήρα , να επιφέρει μια ηρεμία των παθών των περιορισμό των εξοριών και των εκτελέσεων.
    Έβδομον η δαθεση του Παλατιού- άνακτας Παύλος- να λειτουργήσει ώς κομματάρχης και όχι ώς συνταγματικός βασιλεύς και ταυτόχρονα οι αντιπαλότητες που είχε το παλάτι απ το 1945 μέσα στους ίδιους τους αντιδραστικούς συντηρητικούς κύκλους της προπολεμικής και αμέσως μεταπολεμικής Αθηναικής ολιγαρχίας.
    Όγδοον , η περίπου προσωπική αντιπάθεια μεταξύ του Νίκου Ζαχαριάδη απ το εξωτερικού και του παράνομου Νίκου Πλουμπίδη
    στην Ελλάδα επικεφαλής του παράνομου κόμματος .Αντιπάθεια ιδεολογική και προσωπική ( έπαιξε
    ρόλο αργότερα το 1954 στην εκτέλεση του Νικου Πλουμπίδη) που ξεκινάει από την δεκαετία του 1930 και μορφοποιήθηκε για τα καλά το 1936 με την τακτική του Ζαχαριάδη και την πρώτη επιστολή Ζαχαριάδη με την κύρηξη της Ιταλικής επίθεσης το 1940 .( Εδώ το θέμα είναι περίεργο για την σχέση Ζαχαριάδη και Μανιαδάκη σχετικά με την υπόθεση της Ιταλικής επίθεσης)
    Ένατον, η περίεργη στάση της ηγεσίας του κκε απ το εξωτερικό σχετικά με την υπόθεση Μπελογιάννη.
    Δέκατον η μειοψηφία άρνησης του στρατιωτικού επίτροπου στην δίκη ( Γεώργιου Παπαδόπουλου) στην απόφαση εκτέλεσης των κατηγορουμένων.
    Ενδέκατον, η στάση του ίδιου του πολιτικού πανίσχυρου πλέον αρχηγού της αντιπολιτεύσεως Παπάγου για την όλη υπόθεση, μθα και λίγους μήνες αργότερα ώς πρωθυπουργός διακήρυτε την ομόνοια και λήθη των παθών.
    Η περίεργη άρνηση του άνακτα Παύλου να δώσει χάρη στις εκτελέσεις και η σχέση παλατιού παρακρατικών του στρατού που συνέδεσαν την υπόθεση των σεροπόρων με την υπόθεση Μπελογιάννη ,μέσω εκβιασμού που αρνήθηκε να υποκύψει ο Μπάτσης.Η υπόθεση εδώ των ελλατωματικών ανταλλακτικών αεροπλάνων που προμηθευόνταν η αεροπορία σε γνώση της ανώτατης ηγεσίας του στρατεύματος είναι ένα κύριο και σκοτεινό σημείο της εποχής εκείνης και της υπόθεσης Μπελογιάννη -Μπάτση κλπ.
    Δωδέκατον, η γνώση σπ την κυβέρνηση Πλαστληρα ή όχι, για τις εκτελέσεις με τον τρόπο που έγιναν κατά παράβασιν κάθε νομιμότητας. Και η γωση απ το παλάτι την Στρατιωτική ηγεσία και την Αμερικανική πρεσβεία για το γεγονός των συγκεκριμένων πσράνομων τυπικά εκτελέσεων. Το ερώτημα που από τότε παραμένει, για το ποιό φώς ηταν αναμένο όλη νύχτα ( έσβησε μετά την ωρα των εκτελέσων ) σε τίνος το γραφείο στο κτίριο της Αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα (πολυκατοικία Πεσμαζόγλου οδών Ηρώδου Αττικού 1 και Βασ.Σοφίας).Μεβτα χρόνια και κατά την μετακόμιση της πρεσβείας μαθεύτηκε ότι το γραφείο εκείνο ήταν το γραφείο του εκάστοτε Σταθμάρχη της Cia από το 1950 κσι μετά.
    Πλέον, είναι πλήρως θετική η άποψη της συλληψης του Μπελογιάννη με τον δήθεν αφελή για αστυνομία τρόπο που έγινε λίγο καιρό μετα την παράνομη εισοδό του ώς πολιτικός μηχανικός στην Ελλάδα. Ή η αστυνομία έδωσε μια ιστορία που δεν στέκει ούτε σαν παραμύθι για μικρά παιδιά , για το πώς ανεγνωρίσθη ο παράνομος Μπελογιάννης.!!
    Η υπόθεση Μπελογιάννη ονομαζόμενη είναι μια εξόχως περίεργη σκοτεινή ιστορία απ όπου και να την ερευνήσει κανείς.Καλύφθηκε κάτω απ το γενικό κλίμα της εποχής και αυτό βόλευε και εξυπηρετούσε τους πάντες.

  2. Οι εκτελέσεις νύχτα χαράματα Κυριακή στην υοόθεση Μπελογιάννη, εμπεριέχουν και μια εφηρμοσμένη τεχνογνωσία συμπεριφορική εκ μέρους των εκτελεστών και των όσων επεδίωκαν συτές τις εκτελέσεις.
    Για να τους πάρουν ακατάλληλη θεσμικά ώρα και μέρα για εκτέλεση ( δηλαδή παράνομα) σημαίνει ότι κάτι συμβολικό ήθελαν να καταδείξουν αλλά και κάτι άλλο ήθελαν να κρύψουν , μεταφέροντας ευθύνες ώς κράτος και παρακράυος στους πρός εκτέλεσιν.Ουσιαστικά εφώ εμφανίζεται φανερά η εμπλοκή του παρακράτους τότε , μια και τυπικά το κράτος δεν είχε ανάγκη να παραβεί την θεσμικότητα τύπου των εκτελέσεων.Μόνο η υπαρκτή διαμάχη κράτους και παρακράτους , με το πσρακράτος πανίσχυρο για να μπορεί να υπερβεί το κράτος , εξηγεί την παράνομη τυπικά και ουσιαστικά πλέον εκτέλεση των θανατοποινιτών Μπελογιάννη Μπάτση Καλούμενου Αργυριάδη.
    Πλέον έχοντας γνωσιακή εμπειρία από το 1922 οι πσρακρατικοί το 1952 , φρόντισαν να μην βρούν δυσκολία στην αρπαγή των κρατουμένων απ τις φυλακές Καλλιθέας και έτσι ματαιωθούν οι εκτελέσεις , όπως έγινε το 1922 που οι μοναρχικοί και η κυβέρνηση ήθελαν να φορτώσουν στους έγκλειστους ( φυλακές Αβέρωφ ) την Μικρασιατική καταστροφή και απεφάσισαν να τους εκτελέσουν σρπαζοντάς τους παράμα απ τις φυλακές.Τότε οι εκτελέσεις δεν έγιναν γιατί ένας φύλακας και λοχαγός αρνήθηκαν να παραδώσουν τους κρατουμένους ( Κορδάτο κλπ) ζητώντας έγγραφη δικαστική παραγγελία και απόφαση εισαγγελέα.Δηλαδή εφαρμογή της νομιμότητας.
    Στην υπόθεση Μπελογιάννη η πιθανότητα τήρησης της νομιμότητας σπ τους φύλακες με την άρνηση παράδοσης νυχτερινές ώρες ,είχε ληφθεί υπ όψιν εξ αρχής, απ το παρακράτος με τον έλεγχο της διοίκησης και των φαντάρων που υπηρετούσαν φύλακες.
    Οι θέσεις φυλάκων σε φυλακές ήταν επίζηλη στρατιωτική ειδικότητα για τους φαντάρους και πουλιώντανε ιδεολογικά και οικονομικά απ τους στρατιωτικούς κλπ ενδιάμεσους του παρακράτους κσι ορισμένους πολιτικούς πρός τις οικογένειες των νέων υπό στράτευσιν.
    Η παράμετρος συνδυασμού της υπόθεσης Μπελογιάννη με τα όσα συμβαίνανε στον εφοδιασμό του στρατού και για καιρό στην αεροπορία με τις διαμάχες των αξιωματικών ( παλιοί εμπειρικοί αεροπόροι αξιωματικοί με νέους εκπσιδευθέντες πιλότους αξιωματικούς) για τον έλεγχο των θέσεων μαζί με την δολιοφθορά που οι ίδιοι οι ανώτατοι παρακρατικοί έκαναν μετα ελλατωματικά ανταλλακτικά αεροπλάνων που αποδεχόνταν να πσραλαμβάνουν, όλο αυτό το παραπάνω σύμπτωμα αποτελεί, μαζί με το στρατιωτικό πραξικόπημα του Μάη του 1951 ,ένα βασικό στοιχείο της υπόθεσης Μπελογιάννη.
    (Τα ίδια έγιναν ώς δολιοφθορές από μέσα απ τον στρατό με την ζάχαρη στα ρεζερβουάρ στο Έβρο πρίν το 1967.Κεκτημένη εμπειρία το 1967 απ την υπόθεση Μπελογιάννη με τα ελατωματικά ανταλλακτικά αεροπλάνων).

  3. Απ την πλευρά της Αριστεράς τότε το παράνομο και ηττημένο κκε και ο όγκος της ηγεσίας του στο εξωτερικό μαζί με τις αμφισβητήσεις της ηγεσίας που είχαν αρχίσει στο εξωτερικό, μαζί με την θολούρα στο εσωτερικό ( ειχε διασωθεί στο εσωτερικό ο μέγιστος στο να κρύβεται Νίκος Πλουμπίδης ή μπάρμπας) , μαζί με την εντολή για το «»όπλο παρά πόδα»» του Ζαχαριάδη απ το εξωτερικό , δημιουργούσαν πλήρως χαοτική κατάσταση συμπεριφορική.
    Το γιατί αποφασίστηκε να έρθει στην Ελλάδα ο Μπελογιάννης για την σύνταξη των παράνομων κομματικών οργανώσεων -δηλαδή των διαλυμένων οργανώσεων – και γιατί έπρεπε να γίνει αυτό , είναι ένα άλλο θέμα που πρέπει να ερευνηθεί ίσως , αλλά πλέον δεν βρισκεται απάντηση.
    Ηττημένο και διωγμένο το κκε παράνομη ακόμη και η σκέψη για κκε στην Ελλάδα, γεμάτα τα νησιά εξόριστους και οι φυλακές κρατούμενους, η Αμερικανική Cia να κάνει ότι θέλει -η Ελλάδα Βόρειο σύνορο με Τουρκία και Ιράν απέναντι στην Μόσχα), τα περίπτερα και τα μικρομάγαζα στις πόλεις να είναι πληροφοριοδότες τις αστυνομίας ( αυτό είναι ένα άλλο θέμα κοινωνικοεπαγγελματικής εξέλιξης στην χώρα για τα επόμενα χρόνια της φοροαποφυγής των μικρομεσαίων).
    Στο γιατί αποφασίσθηκε η κάθοδος του Μπελογιάννη στην Ελλάδα απ το εξωτερικό απάντηση δεν υπάρχει.
    Το κουβάρι πρέπει να πάει πίσω να μελετηθούν και οι εσωτερικές σχέσεις μέσα στο κκε από την δεκαετία του 1930 , για να κατανοηθεί το ιστορικό backround και να στοιχειοθετείται κάποια συνολική γνώση, που δεν θα φωτίσει τα γεγονότα Μπελογιάννη το 1952 βέβαια απ την πλευρά του κκε, αλλά θα αποτελέσει ένα εξαγώμενο ερευνητικό πρόσθετο.
    Και τώρα που πλέον η επιδοματική προοπτική της χώρας ( σπ τα ταμειακά πλεονάσματα και μερίσματα) είναι η προοπτική, που αφήνει και περιθώριο χρόνου για έρευνα ( αφού δεν εμφαίνει στην εργασιακή ένταση..αλλά στην απασχολησιμότητα) μπορεί να υπάρξουν και με διάθεση να απασχοληθούν ερασιτέχνες της ιστορίας, να ενδιαφερθούν κσι απ την πλευρά της αριστεράς και της Δεξιάς και του Κέντρου και στις πόλεις και στα χωριά.

Αφήστε το σχόλιό σας

XHTML: You can use these html tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

   













Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.