Ανακοίνωση του ΚΚΕ για τα 46 χρόνια από τον ηρωικό ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου Λευκαδίτικα Νέα - Lefkada News
Published On: Πα, Νοε 15th, 2019

Ανακοίνωση του ΚΚΕ για τα 46 χρόνια από τον ηρωικό ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου

polytexneio-1973-2

Σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 46 χρόνια από τον ηρωικό ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου αναφέρει:

«Συμπληρώνονται 46 χρόνια από τον ηρωικό ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, που αποτέλεσε το αποκορύφωμα της αντιδικτατορικής πάλης του λαού και της νεολαίας κατά της χούντας των συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου του 1967. Τα συνθήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν επίκαιρα στον αγώνα ενάντια στην πολιτική που οδηγεί το λαό στη φτώχεια, στην ανεργία, στην ανασφάλεια, ενάντια στην εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΝΑΤΟ – ΗΠΑ – ΕΕ, ενάντια στην καταστολή και τον αυταρχισμό.

Το ΚΚΕ αποτίει φόρο τιμής σε όλους όσοι αγωνίστηκαν κατά της στρατιωτικής δικτατορίας, δοκιμάστηκαν στη φρίκη των βασανιστηρίων, της εξορίας, των φυλακίσεων, των διώξεων και των στρατοδικείων, στους νέους και τις νέες της Αντι-ΕΦΕΕ. Το ΚΚΕ είναι περήφανο για τα μέλη και τα στελέχη του Κόμματος και της ΚΝΕ που πρωτοστάτησαν στον αγωνιστικό λαϊκό ξεσηκωμό, που έδρασαν στις σκληρές συνθήκες της παρανομίας και των διώξεων της χούντας. Η ανασυγκρότηση των Κομματικών Οργανώσεών του και η ίδρυση της ΚΝΕ, το 1968, συνέβαλαν καθοριστικά στην αντιδικτατορική πάλη.

Η επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας, το 1967, υπηρέτησε «διά πυρός και σιδήρου» τα συμφέροντα της αστικής τάξης σε βάρος του λαού. Υλοποίησε τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, με αποκορύφωμα το πραξικόπημα στην Κύπρο που οδήγησε στην τουρκική εισβολή και κατοχή. Αποδεικνύεται πως ο χαρακτήρας της αστικής εξουσίας ως δικτατορίας του κεφαλαίου παίρνει διάφορες μορφές για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του. Τέτοια μορφή αποτέλεσε και η δικτατορία, καθ΄ όλη την επταετία ’67-’74.

Αποδεικνύεται, ακόμα, ότι ο αντικομμουνισμός, που ήταν επίσημη ιδεολογία της χούντας, αποτελεί πάντα τον προπομπό συνολικότερης επίθεσης κατά των εργαζομένων και του λαού. Η χούντα χτύπησε με μανία, με το ρόπαλο και με τον χαφιέ, τα εργατικά, λαϊκά, δημοκρατικά δικαιώματα του λαού και της νεολαίας. Υπήρξε ένα διεφθαρμένο καθεστώς, που βασάνισε, εξόρισε, δολοφόνησε κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές.

Στις πύλες του Πολυτεχνείου δέσποζαν τα συνθήματα «Έξω οι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ». Αυτά τα συνθήματα κάθε χρόνο γίνονται πιο επίκαιρα, από τη στιγμή που η χώρα μας συμμετέχει ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και μετατρέπεται σε ορμητήριο πολέμων και επεμβάσεων. Άλλωστε, πριν λίγες μέρες ο υπουργός Άμυνας σε μία απαράδεκτη δήλωση -απευθυνόμενος σε Αμερικανό στρατηγό- τόνισε πως «οι άνδρες μας μάτωσαν δίπλα σε Αμερικανούς στρατιώτες στους πολέμους στους οποίους συμμετείχαμε, και αυτό θα γίνει επίσης και στο μέλλον»!

Η κυβέρνηση ΝΔ έπιασε το νήμα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που ξέπλυνε τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, ενίσχυσε τη στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ. Προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στο σύστημα, καθώς αυτή την εγκληματική της πολιτική την δικαιολόγησε στο όνομα της «αριστεράς», της «προόδου», διασύροντας αγωνιστικές αξίες και ιδανικά, ενισχύοντας τη συντηρητικοποίηση.

Η άλλη όψη του νομίσματος είναι η επίθεση της κυβέρνησης στα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, η ενίσχυση της φοροληστείας του λαού, η διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης. Απαραίτητο συμπλήρωμα αυτής της πολιτικής είναι η ένταση του δόγματος «νόμος και τάξη», της εργοδοτικής τρομοκρατίας, της κρατικής καταστολής, με στόχο να μπουν στον «γύψο» οι λαϊκές και νεανικές διεκδικήσεις.

Γι΄ αυτούς τους λόγους ο φετινός εορτασμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τα φτωχά – λαϊκά στρώματα να τιμήσουν τον ηρωικό ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου και τους νεκρούς της πάλης ενάντια στη δικτατορία, με τη μαζική, αγωνιστική συμμετοχή στις εκδηλώσεις του τριήμερου εορτασμού και την αντιιμπεριαλιστική πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία.

Να διαδηλώσουν ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την εμπλοκή της Ελλάδας. Εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στα θύματα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, πρόσφυγες και μετανάστες, που η πολιτική ΕΕ – κυβερνήσεων τους εγκλωβίζουν στη χώρα μας σε άθλιες συνθήκες.

Να απομονώσουν τους σύγχρονους υμνητές της χούντας, όσους χύνουν το δηλητήριο του ρατσισμού, του φασισμού, του αντικομμουνισμού.

Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου, όλη η αντιδικτατορική πάλη του λαού και της νεολαίας, τα συνθήματα και οι διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος δεν βρήκαν τη δικαίωσή τους με τη μετάβαση από τη στρατιωτική δικτατορία στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία τον Ιούλη του 1974. Η περίοδος της μεταπολίτευσης, της λεγόμενης καλύτερης δημοκρατίας στην Ελλάδα, δεν έδωσε ουσιαστική και οριστική λύση στα εργατικά – λαϊκά προβλήματα, παρά τις κατακτήσεις των εργαζομένων που επιτεύχθηκαν σε προηγούμενες συνθήκες όπου ο συσχετισμός δύναμης και η ύπαρξη του σοσιαλιστικού συστήματος βοηθούσαν σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Αποδεικνύεται ότι οι όποιες κατακτήσεις και παραχωρήσεις στον καπιταλισμό είναι προσωρινές. Οι κρίσεις, η φτώχεια, ο αυταρχισμός, οι πόλεμοι θα υπάρχουν όσο η εξουσία βρίσκεται στα χέρια των καπιταλιστών, όσο η Ελλάδα είναι δέσμια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Όσες κυβερνήσεις επέλεξαν να διαχειριστούν το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα και τους νόμους του, αναπόφευκτα ακολούθησαν αντιλαϊκές πολιτικές. Αυτό που σήμερα απαιτείται για μια πραγματική διέξοδο προς όφελος του λαού είναι η διαμόρφωση μιας νικηφόρας κοινωνικής συμμαχίας, που θα παλεύει ενάντια στα μονοπώλια, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στο ίδιο το ξεπερασμένο καπιταλιστικό σύστημα, με στόχο το σοσιαλισμό. Αυτός ο αγώνας μπορεί να αποκρούει αντιλαϊκά μέτρα, να αποσπά κατακτήσεις, να υπερασπίζεται δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες για το λαό».


Displaying 3 Comments
Have Your Say
  1. Υπάρχουν αρκετές απόψεις υποστηρικτικές της σημαισίας να υπήρχε αριστερά ηγεσία στον τόπο εκείνες τις μέρες. Δεν είναι για να αγνοηθούν αλλά ούτε και ούτε και για θετική ανάγνωση.
    Είναι απόψεις εσα στο πλαίσιο μιας ενεργοποιημένης κοινωνικά αριστεράς που μάχεται.
    Αλλά η αριστερά το 1968 είχε αυτοσμπαραλιαστεί στο Βουκουρέστι με την διάσπαση.Και ώς τότε ήταν σε μόνιμη παρανομία από το 1947 , πλέον της σκληρής ώς κκε ήττας το 1949 και τον εξανδραποδισμό των μελών της απ την Ελλάδα.
    Εξ άλλου οι μηχανισμοί καταστολής απ το 1950 δεν ειχαν διάθεση να αφήσουν χώρο σε αριστερές δυνατότητες συνολικά.Το φαινόμενο των εκλεγέντων Βουλευτών της ΕΔΑ την δεκαετία του 1950 που βρέθηκαν εξόριστοι και έχασαν τις έδρες είναι χαρακτηριστικό του απολύτως λειψού κοινοβουλευτισμού την δεκαετία του 1950. Ακόμα και η άποψη του Ν. Σβορώνου που θέλει την δεκαετία του 1950 :»» λειψό μέν αλλά κοινοβουλευτισμό «» πάσχει μια και αντικρούεται κύρια και από τοβτριφασικό καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα του 1956.Και για τον πρόσθετο λόγο ότι το τριφασικό αυτό σύστημα εφαρμοστηκε από κυβέρνηση πολιτική με δικαίωμα εκλογών , που ήταν η κυβέρνηση Καραμανλή ( κατ εντολή του Βασιλιά) από τον Οκτώβρη του 1955 που πέθανε ο Παπάγος.
    Οι μηχανισμοί που μεθοδεύτηκαν μετεμφυλιακά, ήταν μηχανισμοί συνεκτικοί για τον αποκλεισμό της κάθε άλλης άποψης και κοινωνικής πρακτικής πέρα απ την καθεστυκία -εξ ου και συταρχισμός) και αυτό εξηγεί και την άνδρωση του παρακράτους που οδήγησε στο 1967, με διαρκή τορπιλισμό ακόμα και της καθεστυκίας αυταρχικής -με επίφαση κοινοβουλευτισμού-τάξης με την δολοφονία Λαμπράκη και την πτώση ουσιαστικά Καραμανλή το 1963.
    Αριστερά ή κομμουνιστική ηγεσία στην χώρα επί πολυτεχνείου δεν μπορούσε να υπάρξει ούτε ώς υπόθεση εργασίας. Δεν ήταν μόνο τα χρόνια 1967 έως 1973 της δικτατορίας που είχαν εκμηδενίσει κάθε τέτοια δυνατότητα, αλλά όλο το μεταεμφυλιακό πολιτικό κοινωνικό κατασκεύασμα χρόνων από το 1952 έως το 1963. Τα συμβάντα με Πλαστήρα Πρωθυπουργό που εστίαζε στο θέμα λήθης και ομόνοιας, και του Μητροπολίτη Κυκλάδων που εστίαζε στο κύρηγμα μίσους, είναι ενδεικτικό των δομών που θα εκτρέφονταν τα αυταρχικά επόμενα χρόνια μετά το 1952 και που οδήγησαν στο παρακράτος που γύρισε σαν φίδι και έφαγε το αυταρχικό κράτος το 1963.
    Αριστερά ηγεσία δεν μπορούσε να υπάρξει ώς υπόθεση εργασίας στις μέρες του πολυτεχνείου το 1973.
    Η εξέγερσηωτου Πολυτεχνείου το 1973 πρέπει να ειδωθεί με τα μάτια του νεανικού κυρίως επαναστατικού υπερβατικού αυθορμητισμού με βάση μια ευρυτέρα αριστερά ιδεολογία κυρίως, τις δομές σωρρευμένης καταπίεσης και καταστολής 6,5 χρόνων της Ελληνικής κοινωνίας συνολικά μεταξύ των οποίων και τμήματα των επαγγελματιών του στρατού -υπόθεση αντιτορπιλικού Βέλος-.Υπήρξαν βέβαια και αυτοί που ωφελήθηκαν οικονομικά κύρια απ το στρατιωτικό καθεστώς οι οποίοι λόγω χουντικής κονομισιάς δεν είχαν ανάγκη να δουλέψουν τα επόμενα χρόνια και έφκιαχναν μυθοπλασίες και μυθεύματα. Όπως οι τεμπέληδες καιροφυλακτούντες σε κάθε εποχή.

  2. Στο πολυτεχνείο του 1973 το απόγευμα πρός το σούρουπου υψώθηκε σεντόνι-πανό από λευκαδίτες φοιτητές με σύνθημα : Ομπρός να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ την Ελλάδα»».
    Δύο απ τους φοιτητές και κύριοι του εγχειρήματος ήταν ο Ε.Κ Παντείου Σχολής και ο Χ.Θ. της ΑΣΟΕΕ.
    Το πανό υψώθηκε περί την 18:00 ώρα στην επί της Πατησίων στο Μέσον στην διασταύρωση με την Στουρνάρη. Εκεί απ το πλήθος οι εν λόγω τότε φοιτητές προχώρησαν ποιό μπροστά αλλά λόγω πλήθους δεν έφτασαν ώς την πύλη της μάντρας του Πολυτεχνείου.
    Το πανό αυτό έμεινε για αρκετή ώρα υψωμένο, και λόγω της κοσμοσυρροής και των όσων ακολούθησαν κατέβηκε βίαια.
    Ασφαλώς υπήρξαν και άλλοι Λευκαδίτες φαιτητές και όχι μόνο .

  3. Στο πολυτεχνείο το 1973 δεν υπήρχαν μόνο Λευκαδίτες φοιτητές απ την πλευρά των εξεγερμένων , υπήρχαν και λευκαδίτες φοιτητές απ την πλευρά των αντιδραστικών χωρίς όμως πρωτοκλασάτη παρουσία.
    Κάτι οι οικογενειακές συντηρητικές παραδόσεις αυτών των φοιτητών , και μια συνειρμική αποδοχή μιας όποιας ένομης δικτατορικής κατάστασης, κάτι λιγο φόβος απ την δύναμη του κράτους ώς νέοι άνθρωποι , όλα αυτά χαρακτήριζαν μια στάση συντορητικοαντιδραστική αλλά όχι ενεργητικά αντιδραστική.
    Η σίσθηση για το θέμα Λευκάδος και φοιτητές-όταν αυτά είχαν κάποιο νόημα παλαιότερα- υπακούει και στον αντιδραστικό χάρτη της εποχής με την υπόθεση των όσων εκ Λευκάδος έμπλεξαν στην υπόθεση απόδραση Παναγούλη με τον τότε Δεκανέα Μωράκη απ το Μπογιάτι το 1968. Και έμπλεξαν με εξόχως αρνητική χροιά αντίθετα με την θετική χροιά που έμπλεξε φοιτητής της τότε Νομικής μετέπειτα ποιητής και στιχουργός που έφυγε απ την ζωή το 2012.
    Η αναφορά μένει στο «» έμπλεξαν»» λόγω του νεαρού της ηλικίας, του φόβου απ την στρατιωτικοαστυνομική κινητοποίηση που έγινε απ το καθεστώς με την απόδραση Παναγούλη -Μωράκη , αλλά κσι της συνολικής σιωπής όλα τα χρόνια για τα συμβάντα, πάντα σε επίπεδο μικροιστορίας.
    Η αρνητική όμως εμπλοκή των φοιτητών απ την Λευκάδα στην υπόθεση απόδραση Παναγούλη-Μωράκη και την συληψί τους το 1968 , υπάρχει ώς στοιχείο των δικτατορικών ετων 1967 -1974.
    Μια θεώρηση παραπέρα και αναφορά θα μπορούσε να ξεδιαλύνει ιστορικά τα όρια της εμπλοκής έως τα όρια της ενεργητικής συμμετοχής των όλων εμπλεκομένων στην υπόθεση Παναγούλη-Μωράκη.
    Υπάρχει ακόμη και σύνδεση της Λευκάδος με το φάσμα της φοιτητικής συνολικά εξέγερσης απ το Φλεβάρη του 1973 στην Νομική με την συμμετοχή Λευκαδιτών φοιτητών και μάλλον την σύλληψη και δίκη Λευκαδίτη ώς εξεγερμένου φοιτητή.Τα συμβάντα τξς Νομικής τον Φλεβάρη του 1973 ( όπου συμβολικά έπεσε πολύ ξύλο απ την αστυνομία στους εξεγερμένους) η ίδια η στρατιωτική εξουσία θέλησε να τα παρακάμψει για δικούς της εσωτερικούς λόγους ( λόγω εσωτερικών τορπιλισμών του στρατιωτικού καθεστώτος που έδειχναν και την προιούσα φθορά που άρχισε να κυριαρχεί στους κόλπους της δικτατορίας απ τις σφαζόμενες τότε ομάδες χουντικών).
    Η όποια ασφάλεια του βιωμένου πλέον χρόνου από τα έτη 1967-1974 ( πλέον της μιας γεννεάς κοντά δύο) εντάσει τα συμβεβηκότα τα χρόνια αυτά ώς ιστορία.
    Κατά Τολιάτι ( ψιλά γράμματα στις μέρες της ηλεκτρονικόpixel ιστορίας) η καταδίκη προσώπων του παρελθόντος αποτελεί ζώσα πολιτική. Δεν έχει ακόμη απ την φιλοσοφικό ιστορικό στοχασμό ερευνηθεί , αν «»και η επιβράβευση προσώπων του παρελθόντος αποτελεί ζώσα πολιτική «.
    Και εδώ υπεισέρχεται η αναγκαιότητα της φιλοσοφικής υποψίας ακόμα και στοχαστικής καχυποψίας για τα πάντα ώς προυπόθεση της ίδιας της ιστορικής και κοινωνικής έρευνας. Που μπορεί αυτός ο υποψιασμένος και καχύποπτος πνευματικός στοχασμός, να εισφέρει ακόμα και στην αναγκαιότητα αποκαθήλωσης της «» αντικειμενικότητας «» ( δήθεν αντικειμενικότητα )των επιστημών , για να μελετηθεί πρός μια κατεύθυνση μελέτης ο έλεγχος πάνω στο υποκείμενο της ιστορίας ( άνθρωπος).

Αφήστε το σχόλιό σας

XHTML: You can use these html tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

        














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.