Η ταξική σύγκρουση τις μέρες της Απελευθέρωσης στην Πελοπόννησο Λευκαδίτικα Νέα - Lefkada News
Published On: Σα, Δεκ 14th, 2019

Η ταξική σύγκρουση τις μέρες της Απελευθέρωσης στην Πελοπόννησο

«Ματιές» στο ιστορικό Λεύκωμα που διακινείται από τις Οργανώσεις Πελοποννήσου του ΚΚΕ

ΕΛΑΣίτες σε πολεμική προετοιμασία σε κάποιο από τα βουνά της Αρκαδίας

Από βαθιά ανεβαίνει
αυτό το κύμα
που δεν ξέρει παρακάλια

Γ. Ρίτσος

Ένα μοναδικό ντοκουμέντο, που αποτυπώνει πλευρές από την ηρωική δράση του ΚΚΕ στην Πελοπόννησο τη δεκαετία του ΄40, διακινείται από αυτό το Σάββατο από όλες τις Οργανώσεις του Κόμματος της περιοχής της Πελοποννήσου. «Η ταξική σύγκρουση τις μέρες της Απελευθέρωσης στην Πελοπόννησο» είναι ο τίτλος της έκδοσης και στις πάνω από 150 σελίδες περνούν μπροστά από τα μάτια του αναγνώστη στιγμές, πολλές από αυτές όχι ιδιαίτερα γνωστές, από την Απελευθέρωση και την ταξική σύγκρουση του Δεκέμβρη του 1944 στους πέντε νομούς της Οργάνωσης Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ (Αργολίδα, Αρκαδία, Κορινθία, Λακωνία, Μεσσηνία).

Η-ταξική-σύγκρουση-τις-μέρες-της-Απελευθέρωσης-στην-Πελοπόννησο

Το πρώτο μέρος του ιστορικού Λευκώματος αναφέρεται στους βασικούς σταθμούς και την πορεία εξέλιξης του αγώνα του λαϊκού κινήματος στην περίοδο της Κατοχής, στον αναντικατάστατο, ηρωικό και πρωτοπόρο ρόλο του ΚΚΕ. Όπως σημειώνει η Επιτροπή Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ στην εισαγωγή: «Αντικείμενο της παρούσας έκδοσης αποτελούν η απελευθέρωση της Πελοποννήσου από τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής, η σφοδρή αντιπαράθεση με τις δυνάμεις της αστικής τάξης που συνεργάστηκαν άμεσα με τους ναζί κατακτητές, η επίδραση των Συμφωνιών του Λιβάνου και της Καζέρτας, που τελικά -αν και όχι αναπόφευκτα- οδήγησαν στη Βάρκιζα, ο ρόλος της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού που εγκατέλειψε τον ελληνικό λαό στην τύχη του στα χρόνια της Κατοχής (κυβέρνηση Καΐρου) και ο επαναπατρισμός τους, η παρέμβαση των Άγγλων και των Αμερικανών (…). Αναφερόμαστε σε μια περίοδο που προσφέρει μοναδική και πολύτιμη πείρα για την πάλη του λαϊκού κινήματος σήμερα, για τη στάση του Κομμουνιστικού Κόμματος». Γι΄ αυτόν το λόγο, η ΕΠ Πελοποννήσου αντί προλόγου και επιλόγου επέλεξε να παραθέσει αυτούσιο το κεφάλαιο του Δοκιμίου Ιστορίας του Κόμματος με τίτλο «Βασικά συμπεράσματα της πάλης του ΚΚΕ από την Κατοχή ως τη Βάρκιζα», που συμπυκνώνει όλες τις σημαντικές επεξεργασίες του Κόμματος.

Με αυτό το Λεύκωμα η Επιτροπή Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ συνεχίζει την εκδοτική της δραστηριότητα, προσθέτοντας ένα ακόμα «λιθαράκι» στη γνώση για τη μεγάλη δεκαετία του ΄40. Είχαν προηγηθεί τρεις εκδόσεις. Η πρώτη ήταν για τους «Αλύγιστους του Μωριά», ένα αφιέρωμα για τους εκτελεσμένους με απόφαση του Έκτακτου Στρατοδικείου της Τρίπολης, του θανατοδικείου, όπως έμεινε στην Ιστορία. Ακολούθησε η έκδοση «Λαϊκό Διδασκαλείο, η Παιδαγωγική Ακαδημία που λειτούργησε στις ελεύθερες περιοχές», που αποτύπωσε μια σημαντική πλευρά από τη ζωή στις ελεύθερες περιοχές την περίοδο του ΔΣΕ, και, βέβαια, η περσινή μεγάλη έκδοση – αφιερωμένη στην εποποιία της 3ης Μεραρχίας του ΔΣΕ, με τίτλο «Θα βγούμε νικητές κι ας είναι οι θυσίες μας βαριές».

Και η φετινή έκδοση είναι μια συλλογική δουλειά, μελών και στελεχών του Κόμματος, που μελέτησαν βαθύτερα τη βιβλιογραφία, τα αρχεία και τα ντοκουμέντα της εποχής. Ανέτρεξαν σε δεκάδες βιβλία που έχουν γραφτεί γι΄ αυτήν την περίοδο για την Πελοπόννησο, σε τοπικές εφημερίδες της εποχής, αρχεία από βιβλιοθήκες.

Χρειάζεται να επισημανθεί η σπουδαία δουλειά που έγινε με αρχεία, ώστε να εμπλουτιστεί η έκδοση με πολύτιμα ιστορικά και άλλα ντοκουμέντα, που πλουτίζουν τις γνώσεις μας για την περίοδο. Πολλά από αυτά, μάλιστα, βγαίνουν για πρώτη φορά στη δημοσιότητα. Αναντικατάστατη ήταν η βοήθεια από το Αρχείο του ΚΚΕ, καθώς και από το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ. Ακόμα, αξίζει να σημειωθεί η σοβαρή δουλειά που έκανε η ομάδα που συγκροτήθηκε και δούλεψε για το Λεύκωμα σε όλα τα Γενικά Αρχεία του Κράτους στους νομούς της Πελοποννήσου, η οποία πήρε και μελέτησε όλα τα πρακτικά των κατοχικών δημοτικών συμβουλίων καθώς και άλλα έγγραφα των αρχών Κατοχής. Μέσα από αυτήν τη μελέτη αναδείχθηκε η συνέχεια του αστικού κράτους από τη μεταξική δικτατορία στην Κατοχή και την αστική δημοκρατία που επικράτησε μετά από τη Βάρκιζα. Από τη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού του Γενικού Επιτελείου Στρατού συνέλεξε τις εκθέσεις των επικεφαλής των ταγμάτων ασφαλείας. Πολύτιμες και συγκινητικές ήταν και οι προσφορές από οικογένειες αγωνιστών. Με αυτόν τον τρόπο συγκεντρώθηκε αρκετό πρωτογενές υλικό.

ΚΚΕ – οργανωτής, εμψυχωτής και κύριος αιμοδότης της Αντίστασης

3_ELAS_Peloponnisos Τα Αετόπουλα της Καλαμάτας. Με το τέλος της ναζιστικής Κατοχής, μπήκαν κρυφά στο φρουρούμενο λιμάνι της πόλης και αφόπλισαν τις νάρκες που είχαν τοποθετήσει οι Γερμανοί για να το καταστρέψουν

Στο Λεύκωμα ξεχωριστά κεφάλαια αναφέρονται στη δράση των ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, Εθνικής Αλληλεγγύης, Επιμελητείας του Αντάρτη, ΕΛΑΝ, ΟΠΛΑ, ΠΕΕΑ στις περιοχές της Ελεύθερης Ελλάδας. Ακόμα, στον κομματικό και ΕΑΜικό Τύπο και τους αγώνες για την επιβίωση και τη ματαίωση της επιστράτευσης. Η περιγραφή βασικών μαχών του ΕΛΑΣ, αλλά και η αναφορά σε μαζικές εκτελέσεις, θηριωδίες και ολοκαυτώματα αποτυπώνουν τη σοβαρή προσπάθεια να μπουν βασικές πλευρές για την Κατοχή και το πώς δημιουργήθηκε και μεγαλούργησε η Αντίσταση στην Πελοπόννησο. Τα κείμενα συνοδεύονται από φωτογραφίες, οργανωτικές και χάρτες, εφημερίδες, στοιχεία για μάχες κ.λπ.

Σχηματισμοί που βρίσκονταν στην υπηρεσία της αστικής τάξης

Παράλληλα, περιγράφονται αναλυτικά και αποκαλυπτικά οι σχηματισμοί που βρίσκονταν στην υπηρεσία της αστικής τάξης και αναδεικνύεται πως μετά από τη συνθηκολόγηση, το αστικό κράτος δεν καταλύθηκε. Η Χωροφυλακή, η Αστυνομία Πόλεων, το Μηχανοκίνητο Τμήμα της Αστυνομίας και η Ειδική Ασφάλεια αναλαμβάνουν, υπό τις διαταγές των αρχών Κατοχής και των ντόπιων συνεργατών τους, τη διατήρηση της τάξης.

Την ίδια περίοδο, σε συνεννόηση με Βρετανούς πράκτορες, ιδρύονται αστικές ένοπλες οργανώσεις με διακηρυγμένο σκοπό την αντίσταση στις αρχές Κατοχής, αλλά με ουσιαστικό περιεχόμενο τη σύγκρουση με το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ.

4_ELAS_Peloponnisos Επιστολή του αρχηγού των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου, Δ. Παπαδόγκωνα, προς τον Φύρερ μετά την απόπειρα δολοφονίας του. Η επιστολή καταλήγει: «Από της Ιεράς γής της αρχαίας Σπάρτης …υψούνται η προσευχή μας: Κύριε, διαφύλασσε τον Φύρερ!»

Η κατοχική κυβέρνηση Ράλλη αμέσως μετά την ανάληψη καθηκόντων της προγραμμάτισε τη δημιουργία ένοπλων μονάδων. Τα Τάγματα Ασφαλείας αποτελούνται από χωροφύλακες και στρατιωτικούς, ενώ βρίσκονται υπό γερμανική διοίκηση. Τα Τάγματα Ασφαλείας ακολουθούν ως τμήματά του τον γερμανικό στρατό, χωρίς να υστερούν σε αγριότητα κατά του άμαχου πληθυσμού. Στην Πελοπόννησο, από τις 7.300 εκτελέσεις οι 5.300 γίνονται από τα τάγματα αυτοτελώς ή σε κοινές επιχειρήσεις με τους κατοχικούς.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της δράσης των ταγματασφαλιτών στην Πελοπόννησο, είναι ο ρόλος τους στη μάχη της Καλαμάτας και τα γεγονότα του Μελιγαλά που ακολούθησαν. Αρχές Σεπτέμβρη οι γερμανικές δυνάμεις που είναι εγκατεστημένες στη Μεσσηνία συγκεντρώνονται στην Καλαμάτα και αναχωρούν με κατεύθυνση την Τρίπολη. Εμπροσθοφυλακή και οπισθοφυλακή τους είναι οι ταγματασφαλίτες.

Στις 5 Σεπτέμβρη η Νομαρχιακή Επιτροπή Μεσσηνίας του ΕΑΜ με ανακοίνωσή της καλεί: «Ετοιμαστείτε και περιμένετε, πειθαρχείτε και μη βιαστείτε. Ενεργείτε πάντα σύμφωνα με τις εντολές και τα συνθήματα που σας δίνονται (…). Τα ξένα κτήνη θα δοκιμάσουν τώρα τις συνέπειες των απαίσιων εγκλημάτων τους. Όμως παράλληλα με αυτούς πρέπει να ξεπαστρεφτούν και να λείψουν από τη μέση τα καθάρματα των Ταγμάτων (…). Αυτοί που μέχρι σήμερα καλύπτουν την αποχώρηση των Γερμανών κατακτητών, αυτοί που μέχρι σήμερα προδίδουν, δολοφονούν και ληστεύουν, δεν πρόκειται και δεν πρέπει να βρούνε καμία επιείκεια».

5_ELAS_Peloponnisos Ο Λεωνίδας, Γερμανός αξιωματικός και εκπαιδευτής σκύλων, αυτομόλησε μαζί με τον εκπαιδευμένο σκύλο του Γκραφ και προσχώρησε στον ΕΛΑΣ. Στη μάχη της Καλαμάτας έδωσε στον Γκραφ 4 νάρκες, τις οποίες ο σκύλος τοποθέτησε περιμετρικά του ξενοδοχείου «Πάνθεον» όπου είχαν ταμπουρωθεί οι ταγματασφαλίτες, το οποίο και ανατινάχτηκε

Η πόλη παραδίδεται στους ταγματασφαλίτες. Στις 9 Σεπτέμβρη, μετά από σκληρές μάχες, απελευθερώνεται από τον ΕΛΑΣ. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο ΕΛΑΣ αιχμαλωτίζει πολλούς ταγματασφαλίτες. Ένα τμήμα ταγματασφαλιτών, με επικεφαλής τον Περρωτή, κατοχικό νομάρχη Μεσσηνίας, διαφεύγει προς Μελιγαλά. Στο δρόμο προς τον Μελιγαλά, επιδίδονται σε εκτελέσεις.

Η κωμόπολη Μελιγαλάς, όπου κατέφυγαν περίπου 1.000 ταγματασφαλίτες, ήταν οχυρωμένη από τους Γερμανούς με όλα τα τότε μέσα της πολεμικής τέχνης. Ο ΕΛΑΣ καλεί τους ταγματασφαλίτες να παραδοθούν, δίχως να βρει ανταπόκριση. Στις 13 Σεπτέμβρη αρχίζει η μάχη. Ο Ουίλκις, ταγματάρχης του βρετανικού στρατού και αργότερα βουλευτής του Εργατικού Κόμματος Αγγλίας, που την περίοδο της Κατοχής βρισκόταν στην Ελλάδα, έγραψε: «Κατά τη διάρκεια των μαχών της Καλαμάτας και του Μελιγαλά οι Βρετανοί δεν αναμείχθηκαν. Και έχω την πεποίθηση ότι η μη ανάμειξή τους οφειλόταν σε οδηγίες από το Κάιρο, όπου πιστευόταν ότι τα Τάγματα Ασφαλείας θα εξόντωναν τον EΛΑΣ χάρη στην υπεροχή του γερμανικού οπλισμού τους».

Τελικά, στις 15 Σεπτέμβρη οι ταγματασφαλίτες υψώνουν λευκές σημαίες και πετούν τα όπλα τους. Λίγο πριν από την παράδοσή τους είχαν φτάσει τμήματα του 11ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ υπό τον Άρη Βελουχιώτη.

Ο λαός ζητούσε εκδίκηση για τα φοβερά εγκλήματα που είχαν διαπράξει οι ταγματασφαλίτες σε βάρος του. Ο Αρίστος Καμαρινός, στέλεχος του ΚΚΕ και του ΕΛΑΣ, έγραψε: «Είχα την ευθύνη της συγκέντρωσης των αιχμαλώτων στο Μπεζεστένι. Το έργο μας ήταν πολύ δύσκολο. Έπρεπε να συγκρατήσουμε ομάδες εξοργισμένων πολιτών, οι οποίοι, οπλισμένοι με τσεκούρια, ορμούσαν να εκδικηθούν για τα θύματά τους. Για να περιφρουρήσουμε τους αιχμαλώτους, βάλαμε ισχυρή φρουρά στο Μπεζεστένι και γράψαμε με μεγάλα γράμματα: Προσοχή, νάρκες». Μεταφέρονται στην Καλαμάτα για να δικαστούν από Λαϊκό Δικαστήριο που συγκροτείται στην κεντρική πλατεία της πόλης στις 17 Σεπτέμβρη. Το πλήθος ήταν ασυγκράτητο και τραυματίζει ακόμα και ΕΛΑΣίτες, που προσπαθούσαν να προστατέψουν τους κρατουμένους. Τελικά, οι δοσίλογοι λιντσάρονται από το πλήθος.

6_ELAS_Peloponnisos Ο Αρης Βελουχιώτης μαζί με τον μητροπολίτη Ηλείας Αντώνιο και άλλα στρατιωτικά και πολιτικά στελέχη του ΕΑΜ κατά την επίσκεψή του στη Μεσσηνία

Ορισμένα συμπεράσματα για τη μάχη του Μελιγαλά, όπως αποτυπώνονται στο Λεύκωμα: «Ο Μελιγαλάς, με την «πηγάδα» του, έχει γίνει σημαία της αντικομμουνιστικής, συκοφαντικής εκστρατείας, με τόνους ψευδών, χυδαιότητας και γκεμπελίστικης υποκρισίας. Συνειδητά αποκρύπτονται από τους φορείς τους τα εγκλήματα που διέπραξαν κατά του λαού τα τέρατα των εθνικοφρόνων συμμοριών και στην Πελοπόννησο σε συνεργασία με τον γερμανικό στρατό (…). Αυτό το τελευταίο δεν αναιρείται από το γεγονός ότι έχασαν τη ζωή τους και αθώοι, όπως συμβαίνει αναπόφευκτα σε παρόμοιες περιπτώσεις. Επρόκειτο κυρίως για συγγενείς ταγματασφαλιτών, που τους ακολούθησαν φοβούμενοι για τη ζωή τους. Η μάχη στον Μελιγαλά, όπως και στις άλλες πόλεις της Πελοποννήσου, ήταν ανοιχτά ταξική (…)».

Το «ΣΧΕΔΙΟΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ»

Το καλοκαίρι του ΄44, ο Αρης Βελουχιώτης, ο οποίος με τον μετασχηματισμό της ΙΙΙ Μεραρχίας σε κλιμάκιο του Γενικού Στρατηγείου Πελοποννήσου ορίστηκε διοικητής της με επιτελάρχη τον Τσικλητήρα, κοινοποιεί στα τμήματα του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου «ΣΧΕΔΙΟΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ» με αναλυτικές οδηγίες για τη διαφαινόμενη αποχώρηση των Γερμανών. Με βάση αυτό:

7_ELAS_Peloponnisos ΕΛΑΣίτες από το χωριό Βάγκου Αρκαδίας στην Τρίπολη τις μέρες της Απελευθέρωσης. Διακρίνεται με την κάσκα ο Δ. Γιαννακούρας (Πέρδικας)

«Εις περίπτωσιν μερικής αποχωρήσεως και αραιώσεως των Γερμανών εις βαθμόν επιτρέποντος την καταβολήν προσπαθειών διά την κατάληψιν μεγάλων αστικών Κέντρων και την διατήρησίν των, τα τμήματα της μεραρχίας αναλόγως της δημιουργηθησομένης καταστάσεως, όσον αφορά την μετά την αραίωσιν διάταξιν του εχθρού θα καταβάλουν προσπάθεια διά την κατάληψιν των μεγάλων κέντρων με κεντρικήν ιδέαν την κατάληψιν της Τριπόλεως και των ορεινών όγκων του κέντρου της Πελοποννήσου, διασφαλίζοντας την κατοχήν της περιοχής ταύτης φράσσοντα τας προς αυτήν διαβάσεις.

2/ Κατά την περίπτωσιν ραγδαίας αποχωρήσεως των Γερμανών, ουχί λόγω αποβάσεως, αλλά λόγω εξωτερικών λόγων:

α) Να καταληφθούν τα αστικά Κέντρα και κατά πρώτον λόγον αι πόλεις του Κέντρου και της Βορείου Πελο/σου και να εγκατασταθή εις αυτά Λαϊκή Εξουσία.

β) Να εξασφαλισθή η κατοχή των Κέντρων από της πλευράς των Ταγματασφαλιτών ως θα αρχίση η δίωξις και η διά παντός τρόπου διάλυσής των.

γ) Να εμποδισθή η άνετος αποχώρησις των Γερμανών διά της καταστροφής των συγκοινωνιακών αρτηριών και επιθετικής ενέργειας κατά των φαλαγγών τους, αιφνιδιαστικώς ή με καταδιωκτικάς ενεργείας, εκμεταλλευόμενοι πάσαν ενέργειάν μας διά την κυρίευσιν όπλων και πυρομαχικών και άλλων πολεμικών υλικών (…)».

Γενικά, σε αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκαν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο κατά την αποχώρηση των Γερμανών μέχρι και τη Συμφωνία της Καζέρτας… Στις 8 Σεπτέμβρη ξεκινά η επίθεση του ΕΛΑΣ ενάντια στους ταγματασφαλίτες του Πύργου, που φρουρούσαν την πόλη. Μετά από σκληρές μάχες η πόλη απελευθερώνεται.

Η Συμφωνία της Καζέρτας και η απελευθέρωση των άλλων πόλεων της Πελοποννήσου από τον ΕΛΑΣ

Στις 26 Σεπτέμβρη 1944 υπογράφεται, στην Καζέρτα της Ιταλίας, Συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης Παπανδρέου, του ΕΛΑΣ, του ΕΔΕΣ και των Βρετανών αντιπροσώπων των Συμμαχικών Δυνάμεων Μεσογείου, βάσει της οποίας όλες οι αντάρτικες δυνάμεις υπάγονται στις διαταγές της κυβέρνησης, η οποία με τη σειρά της «θέτει τας δυνάμεις ταύτας υπό τας διαταγάς του στρατηγού Σκόμπι». Παράλληλα, το ΕΑΜ αποδεχόταν ότι ο ΕΛΑΣ δεν θα έμπαινε στα μεγάλα αστικά κέντρα μετά από την αποχώρηση των Γερμανών.

8_ELAS_Peloponnisos Από διαδήλωση στην Κόρινθο. «Κατάρα και ανάθεμα στους ταγματασφαλήτες να τιμωρηθούν σκληρά αμείλιχτα οι προδότες», ένα από τα βασικά αιτήματα των ημερών

Μία μέρα αργότερα, στις 27 Σεπτέμβρη, καταφτάνει στην Καλαμάτα ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ως «υπουργός – Αντιπρόσωπος της ελληνικής Κυβερνήσεως διά την Πελοπόννησον». Με τον ερχομό του δοκιμάζεται στην Πελοπόννησο η εφαρμογή της Συμφωνίας της Καζέρτας.

Δρώντας ως «κοινά αποδεκτός» εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης, συναντάται με τη βρετανική αποστολή και αντίστοιχα με τους εκπροσώπους του ΕΑΜ. Τις επόμενες μέρες αναλαμβάνει συνολικότερο ρόλο στην Πελοπόννησο. Γυρνώντας από πόλη σε πόλη και από κοινού με τη βρετανική αποστολή και Αμερικανούς πράκτορες διαπραγματεύονται την παράδοση των Ταγμάτων Ασφαλείας στις πόλεις που απελευθερώνει ο ΕΛΑΣ, αποβλέποντας στη μελλοντική αξιοποίησή τους ενάντια στον ΕΛΑΣ… Όπως αναφέρει ο Τζον Φατσέας, πράκτορας της αμερικανικής κυβέρνησης: «Συνοδεύσαμε 550 Ταγματασφαλίτες από την Τρίπολη στους Μύλους και τους βάλαμε σε καΐκια για τις Σπέτσες όπου και κρατήθηκαν μέχρι την απελευθέρωσή τους από τους Βρετανούς τον Δεκέμβριο. Αυτοί πήραν μέρος με τους Βρετανούς στις μάχες ενάντια στον ΕΛΑΣ (σ.σ. εννοεί τις μάχες του Δεκέμβρη στην Αθήνα)».

Στις 19 Σεπτέμβρη απελευθερώνεται από τον ΕΛΑΣ το Άργος και στις 30 Σεπτέμβρη η Τρίπολη. Στις 22 Σεπτέμβρη ο ΕΛΑΣ μπαίνει στη Σπάρτη. Αμέσως συγκροτούνται και αρχίζουν να λειτουργούν οι τοπικές αρχές με τη συμμετοχή στελεχών του ΕΑΜ. Ο ΕΛΑΣ παρελαύνει στο Ναύπλιο ως απελευθερωτής στις 6 Οκτώβρη. Η Κόρινθος, τελευταίο έρεισμα των ναζιστικών στρατευμάτων και των συμμάχων τους Ταγμάτων Ασφαλείας, ελευθερώνεται στις 7 Οκτώβρη.

Τις μέρες της Απελευθέρωσης υπάρχει διάχυτη αγωνιστική διάθεση στην εργατική τάξη και τον λαό. Βασικός παράγοντας είναι ότι το ΚΚΕ ξεπερνούσε τα 400.000 μέλη και το ΕΑΜ τα 1.500.000 μέλη. Μόνο στην Πελοπόννησο το ΚΚΕ είχε πάνω από 70.000 μέλη. Τις παραμονές της Απελευθέρωσης ο ΕΛΑΣ αριθμεί στην Πελοπόννησο πάνω από 6.000 μαχητές, ενώ πανελλαδικά 77.535 αξιωματικούς και μαχητές. Δίπλα σε αυτούς 50.000 είναι οι έφεδροι ΕΛΑΣίτες και 6.000 οι άντρες της Εθνικής Πολιτοφυλακής.

Ο Δεκέμβρης του ΄44 στην Πελοπόννησο και η ΙΙΙ Μεραρχία του ΕΛΑΣ στη μάχη της Αθήνας

9_ELAS_Peloponnisos Αξιωματικοί και μαχητές του 8ου Συντάγματος Λακωνίας, στις φυλακές Σπάρτης μετά την Απελευθέρωση

Την περίοδο που διεξάγονταν οι μάχες στην Αθήνα, γίνονται δεκάδες κινητοποιήσεις σε όλη την Πελοπόννησο ενάντια στην τρομοκρατία που ασκούσαν από κοινού οι δυνάμεις της κυβέρνησης και των Βρετανών καθώς και για άλλα εργατικά – λαϊκά αιτήματα.

Οι ΕΑΜικές και Κομματικές Οργανώσεις βρίσκονται σε αναβρασμό, στηρίζουν και προβάλλουν συνεχώς τόσο τις κινητοποιήσεις των διαφόρων κλάδων όσο και τις καταλήψεις εργοστασίων, τα οποία έβαζαν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι σε λειτουργία. Παρ΄ όλα αυτά, ολόκληρο το πλαίσιο αιτημάτων που πρόβαλλαν, σε καμία περίπτωση δεν ξέφευγε από τα τείχη μιας «εναλλακτικής» πρότασης αστικής διαχείρισης.

Η ΙΙΙ Μεραρχία του ΕΛΑΣ συμμετείχε στη μάχη της Αθήνας. Από τις πρώτες κιόλας μέρες, στην Αθήνα βρίσκονται σε θέσεις μάχης το 6ο Σύνταγμα με διοικητή τον Σπ. Τσικλητήρα, που δραστηριοποιήθηκε στον Δυτικό Τομέα Αττικής, και το Τάγμα Κορίνθου του ΕΛΑΣ που πολεμούσε στο μέτωπο Μακρυγιάννη.

Στις 15 Δεκέμβρη, με ραδιοτηλεγράφημα του Γ. Σιάντου διατάσσεται η συγκέντρωση δυνάμεων από όλα τα τμήματα της ΙΙΙ Μεραρχίας πέριξ της Πάτρας για την τελική εκκαθάριση των βρετανικών δυνάμεων. Δεν πάρθηκαν όμως τα απαραίτητα μέτρα. Χρειάζεται μεγαλύτερη ιστορική έρευνα, επισημαίνεται στο Λεύκωμα, αναφορικά με το ποιοι λόγοι οδήγησαν στη μη εφαρμογή της διαταγής. Όμως, φαίνεται ότι σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε η συμβιβαστική στάση της τοπικής ηγεσίας του ΕΑΜ. Παρ΄ όλα αυτά, σε όλες τις πρωτεύουσες της Πελοποννήσου πραγματοποιείται συγκέντρωση του εφεδρικού ΕΛΑΣ.

Τα μεσάνυχτα της 4ης προς 5 Γενάρη, η ΚΕ του ΕΛΑΣ εκδίδει διαταγή για γενική σύμπτυξη προς Πεντέλη – Πάρνηθα. Οι μαχητές της ΙΙΙ Μεραρχίας φεύγουν για τον Μωριά, κάνοντας προσωρινή στάση για ανασυγκρότηση στους Μύλους Αργολίδας και στη συνέχεια κατευθύνονται στις περιοχές τους…

Αποκαλυπτικές είναι οι σελίδες που αναφέρονται στα τραγικά γεγονότα που επακολούθησαν στις αρχές του ΄45, μετά από τη Συμφωνία της Βάρκιζας…

(Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη», Φύλλο του Σαββατοκύριακου 14-15 Δεκέμβρη 2019)


Displaying 6 Comments
Have Your Say
  1. Οι Εγγλέζοι μαζί με το περίεργο ντόπιο συντηρητικό κστίσθμιο κατεστημένο ώς παλιά Ελλάδα και πολιτικούς , προστατεύσανε πολύ περίεργα τους προκλητικούς συνεργάτες ταγματασφαλίτες της Πάτρας ( Κουρκουλάκος ).
    Ο Κουρκουλάκος -προστάτης τότε πολλών μετέπειτα παρακρατικών- έγινε διοικητής της ΑΤΕ το 1968σε περασμένη ηλικία.
    Και καλά όλοι οι άλλοι τότε, αλλά και ο Πνευματικός Παναγιώτης Κανελόπουλος τι ήθελε και υπερέβαλε σε προστασία των συνεργατών δοσιλόγων των Γερμανών.??
    Τα επόμενα χρόνια δεν είχε να πεί τίποτα και για τον πρόσθετο λόγο ότι: αυτοί οι παρακρατικοί ταγματασφαλίτες τους οποίους μετά θέρμης προστάτευσε, τον καθαιρέσανε από πρωθυπουργό νύχτα μπουκάροντας με τα όπλα στο σπίτι του και τον φυλακίσανε ώς εν ενεργεία πρωθυπουργό.!
    Έβλεπε και ο Κανελόπουλος ότι η συνεργασία με τον κατακτητή ήταν προτιμητέα απ την ένταξη στο ΕΑΜ. Καλά το ειχαν σαν δόγμα οι Εγγλέζοι και οι περισσότεροι αστοί πολιτικοί τότε.
    Και μάλλον απ τις εξελίξεις εξάγεται το συμπέρασμα ότι το έβλεπε και το πίστευε-για τούτο εργάστηκε χρόνια για αυτό.
    Και ούτε με την σύληψή του χαράματα άγρια νύχτα στο σπίτι του το 1967 δεν απέβαλε ή αναθεώρησε κύρια τίποτα.Κάτι ψιλοαντιδράσει για τον αέρα.Και λίγο πρίν φύγει απ την ζωή θυμήθηκε το ΕΑΜ στην βουλή στην συζήτηση για την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης. Ο Αβέρωφ, άλλος υπερδημοκράτης με βούλα , τότε ( ο φωτιά και τσεκούρι) θυμήθηκε μόνο πρόσωπα -και ζήτησε να αναγνωριστούν μεμονωμένα-.Και τότε κάποιος επιζήσας που απ την πείνα το 1942 είχε χάσει πατέρα μάννα και αδελφή έγραψε , αν στα μεμονωμένα πρόσωπα θα απαριθμούνταν ώς αντιστασιακοί οι 300 χιλιάδες νεκροί απ την πείνα τα χρόνια της κατοχής, μια και αν και αυτοί προσέτρεχαν να συνεργαστούν με τους κατακτητές δεν θα πέθαιναν. Η απάντηση είχε έρθει πλάγια στο τότε πιλιτικό κούς κούς .Δεν μπορούσαν να ξέρουν τα ονόματα των θυμάτων!! της κατοχής απ την πείνα!!Γιατί πέθαιναν ληξιαρχικά ανώνυνα μια και οικείοι των αν είχε μεινει κανείς ζωντανός, το θεωρούσαν φυσικό μια και ερχόνταν η δικίά τους σειρά.
    Στην πορεία ο » φωτιά και τσεκούρι»» έγραφε πολιτικά μανιφέστα για την ανάγκη αληθείας επί δικτατορίας 1967 -1974. Μέχρι τότε και μετά δεν είχε δεί ή κατανοήσει τίποτα, ή δεν ήθελε να κατανοήσει Πέρα

  2. Ο πρωθυπουργός της αμέσως μεταπολεμικής Ελλάδας Οκτώβρη 1944- 03/01/1945 και άρα των Δεκεμβριανών στην Αθήνα Γ. Παπανδρέου , εις αποκατάσταση της αυτοενοχικής στάσης του για τα Δεκεμβριανά ( αποδοχή της Εγγλέζικης μεθόδευσης για Ελληνική εμφύλια σφαγή στην πρωτεύουσα και υποστήριξη της ουσιαστικά εκπεσούσης τότε μοναρχίας ) και την αιματοχυσία στην πρωτεύουσα, ζήτησε ιστορική εξιλέωση με την κήρυξη του ανένδοτου αγώνα την αρχή της δεκαετίας του 1960.
    Το πολιτικό γραφείο του κκε την 7η Δεκεμβρίου με την απόφαση να μην καταλάβουν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ την πρωτεύουσα ( πράγμα πολύ εύκολο ώς τότε μετά την 3η Δεκεμβρίου και το συλλαλητήριο ). Έμεινε προσκολημένο στις δήθεν συμφωνίες (ίντριγκες) του Λιβάνου και της Καζέρτας , ενώ οι πρώτοι που τις παραβίασαν ήταν οι Εγγλέζοι και η κυβέρνηση με την απαίτηση για την δημιουργία Εθνικού στρατού χωρίς την συμμετοχή του ΕΛΑΣ , μάλιστα οριστική διάλυση του ΕΛΑΣ.
    Ο Γεώργιος Παπανδρέου εφ όσον συμφώνησε με το ΕΑΜ για την δημιουργία Ενιαίου Εθνικού στρατού ισόποσα των ως τότε στρατευμάτων απ το Κάιρο και του ΕΛΑΣ, και μάλιστα έδωσε και στον τύπο δημόσια την συμφωνία , εφ όσον συμφωώνησε και δεν το δέχτηκαν οι άγγλοι ( Τσώρτσιλ- Ηντεν- με εκτελεστή τον Σκόμου ).. ο Γεώργιος Παπανδρέου έπρεπε να ειδοποιήσει το ΕΑΜ να καταλάβει την πρωτεύουσα ( πολύ εύκολα γινόνταν ) στο πλαίσιο της Ελληνικότητας της συμφωνίας. Απλά έγειρε προς την πλευρά
    των Εγγλέζων. Και εδώ είναι η τεράστια ευθύνη του, όπως και η μικρότερη ευθύνη του πολιτικού γραφείου του κκε που την 7η Δεκεμβρίου δεν έδωσε την εντολή στον ΕΛΑΣ για κατάληψη της πρωτεύουσας.
    Το αποτέλεσμα όμως πέρα απ την κυριαρχία των Εγγλέζων και της μετέπειτα κατάστασης και τις διώξεις και ταλαιπωρίες της αριστεράς, .. το αποτέλεσμα συνολικά ήταν η αιματοχυσία και ο εξανδραποδισμός των πολιτών συνολικά ( από αδέσποτη σφαίρα αναφέρεται ότι σκοτώθηκε ο πατήρ του Νίκου Σβορώνου ) και η καταστροφή της πρωτεύουσας.
    Πλέον ο φόβος που επικράτησε στους αθώους πολίτες του συγκροτήματος πρωτευούσης αρχικά και κατ ανάγκη της χώρας και καθηλώθηκαν για τα επόμενα χρόνια ως πολιτικό και Εθνικό διεκδικητισμό και παρεμβατισμό.
    Και για τούτο οι των ταγμάτων ασφαλείας και του ΙΔΕΑ κυριάρχησαν τα επόμενα χρόνια και μάλιστα έδεσαν σε φυλακή το 1967 ( στο ξενοδοχείο ΠΙΚΕΡΜΙ) τους πολιτικούς του 1944, που ουσιαστικά τους κάλυψαν μέσα στην κατοχή.
    Στην υπηρεσία των ταγμάτων ασφαλείας στην Πάτρα , στον εφοδιασμό κλπ καραβανάδικα, υπηρετούσε από το 1942 ο αρχιπραξικοπηματίας του 1967, υπό τον μετέπειτα διορισθέντα ΤΟ 1968 διοικηή της ΑΤΕ.
    Στην μεταπολεμική Αθήνα υπήρχαν και πολλοί πολίτες που ως μωρά και νέοι των Δεκεμβριανών ( συνέχεια της κατοχής) έχασαν γονείς αδέλφια συγγενείς σπίτια και καταταλαιπωρήθηκαν.
    Ποιος είπε στον Άγγελο Έβερτ να ανοίξει πύρ στο συλλαλητήριο η αστυνομία το 1944 ( όπως ο ίδιος ομολόγησε το 1958 την 12η Δεκεμβρίου )??? Γιατί ο άγγελος Έβερτ υπάκουσε την Εγγλέζικη – μέσω κυβέρνησης- διαταγή???
    Γιατί ο Γεώργιος Παπανδρέου ως πρωθυπουργός συμμετείχε στην μεταβίβαση της διαταγής , πυρ στο πλήθος?? και γιατί ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν ειδοποίησε την ηγεσία του κκε-ΕΑΜ να καταλάβει την Αθήνα , εφ όσον οι Εγγλέζοι ετοίμαζαν εμφύλιο πόλεμο με ελληνική αιματοχυσία αθετώντας συμφωνίες ???
    Γιατί το πολιτικό γραφείο του ΚΚΕ ολιγώρησε την 07/12/1944 και δεν έδωσε εντολή στον ΕΛΑΣ να εκαθαρίσει κυριολεκτικά την Αθήνα απ τα στοιχεία που τελικά έφεραν και επέβαλαν την αιματοχυσία ???
    Η εκ των υστέρων χρόνια αναφορά για αναζήτηση αιτίων κλπ ηχηρά ανάλογα, παρακάμπει και θεωρεί στατιστικά δεδομένα
    την εξόντωση Ελλήνων πολιτών – αυτής της μικροαστικής λοιδωρούμενης κατηγορίας της εγκλωβισμένης στους αστικούς ή επαρχιακούς εκάστοτε οικιστικούς ιστούς και την κοινωνική ζωή-. Γιατί στην Ελλάδα απότομα όλοι γίνανε ή θέλουν να γίνουν μεγαλοαστοί ή να ανέλθουν εκ της μικροαστικής τάξης, σε μεγαλοαστική.

  3. Ο Θανάσης Χατζής ιδιαίτερα δεν είχε κανένα μα κανένα λόγο πέρα απ την αλήθεια και όσο αυτή ήταν πραγματικότερη πραγματικότητα το 1944 ως συμμέτοχος να αναφέρει εκ των υστέρων , για την άρνηση ως απόφαση την 07/12/1944της πολιτικής ηγεσίας και γραμματείας του κκε ( που κυριαρχούσε στο ΕΑΜ) για την κατάληψη ( εύκολα) της Αθήνας. Η όλη ιστοριογραφία, της εποχής και ως τις αναθεωρητικές περίεργες μέρες μας, αναφέρεται στο εύκολο μέχρι το δεδομένο της δυνατότητας κατάληψης της πρωτεύουσας απ το ΕΑΜ που ήταν μέσα στην Αττική. Αν σε αυτό προσέτρεχαν και δυνάμεις του ΕΛΑΣ που ήταν έξω απ την Αττική η υπόθεση εκαθάρισης της πρωτεύουσας ( χωρίς μάχες αλλά μόνο με αναίμακτη αιχμαλωσία ) ήταν δεδομένη. Οι Εγγλέζοι και οι συρόμενοι απ αυτούς πολιτικοί και αστοί του κέντρου, μαζί με τον απαξιωμένο λυμφατικό και επικίνδυνο όπως αποδείχτηκε τελικά άνακτα Γεώργιο Β απ το Λονδίνο ( δεν τον ήθελε κανένας ούτε το μεγάλο μέρος του ΕΔΕΣ ), προτίμησαν την αιματοχυσία ( Δεκεμβριανά) των Ελλήνων πολιτών ( φερθείτε σαν σε χώρα υπό κατοχή έγραψε ο Τσώρτσιλ στον Σκόμπυ ) και ότι αυτό κατ ανάγκη σηματοδοτούσε ως παραπέρα ουσιαστικά εγκαινιάζοντας τον εμφύλιο πόλεμο.
    Οι Έλληνες προπολεμικοί πολιτικοί της εποχής και αυτοί που ήρθαν απ το Κάιρο μέσω Καζέρτας, και οι όσοι διαβίωσαν στην κατοχική Ελλάδα ( αυτοί είχαν τις παρτίδες τους με τους κατακτητές μπροστά στο φούντωμα της αντίστασης των πολιτών ), οι Έλληνες πολιτικοί αυτοί είχαν και ιστορικά έχουν ως αναφορά τεράστια ευθύνη για την μεταπολεμικοί ταλαιπωρία της χώρας και ως το 1974. Διότι οι ίδιοι φοβήθηκαν την ίδια την αντίσταση και την δυναμική της απ τον μεγαλύτερο μέρος του λαού σε όλη την επικράτεια της χώρας. Φοβήθηκαν μήπως χάσουν τα ως τότε προπολεμικά οφίτσια και χερούλια των καρεκλών της εξουσίας και ότι αυτά διαβιωτικά εξασφάλιζαν επ εαυτών και γεννεαλογίας των σογιών τους και των οικογενειών των.
    Η άποψη που κάποιος της μεταπολιτευτικής σοσιαλδημοκρατίας πολιτικός εξέφρασε στο κανάλι της Βουλής την δεκαετία του 2010, σε κάποια εκπομπή αφιερωμένη σε πολιτικά παρελθοντικά προσωπα ( εν προκειμένω για τον Γεώργιο Παπανδρέου ) , ότι : αν δεν ήταν ο Γ. Παπανδρέου θα ψάχναμε στις μέρες μας να βρούμε έναν άλλο Γκορμπατσώφ για να μας απαλλάξει μέσω Ελληνικής περεστρο’ι’κας και διαφάνειας από όσα θα είχαν εγκαινιαστεί και δρομολογηθεί αν επικρατούσε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ το 1944 , είναι και προβληματική και ανιστόρητη. Και είναι στο πλαίσιο των σοσιαλχριστιανοδημοκρατικών κορωνών και ρητρών του αέρα πατέρα της γνώσης της ιστορίας, απ τους ανιστόρητους Έλληνες πολιτικούς, και ακόμα χειρότερα που προέρχεται από το φάσμα του σοσιαλδημοκράτη πολιτικού αυτού.
    Ούτε λίγο ούτε πολύ ο σοσιαλχριστιανοδημοκράτης αυτός ανιστόρητος πολιτικός , αφήνει την ιστορική εξέλιξη στις μεταφυσικές μεταφορές της μακροχεγγελιανής εφαρμογής χωρίς υποκείμενο , για τα κατοχικά και μετακατοχικά χρόνια, παρακάμπτοντας την αντιστασιακή ενεργοποίηση του Ελληνικού λαού ( ως υποκείμενο της ιστορίας ) στον μικρό αλλά πυκνό κατοχικό διάστημα και την δυναμική που κατ ανάγκη διαμόρφωσε για την Ελληνική ιστορική εξέλιξη για τα χρόνια από κεί και πέρα αυτής ρτης αντιστασιακής ενεργοποίησης του δρώντος υποκειμένου ( του Ελληνικού λαού). Σε όρους της επάρκειας της ιστορικής ανάγνωσης αυτού του πολιτικού , καλά είναι να αναφερθεί ότι υπήρξε δρών κυβερνητικός πολιτικός που χρωστάει και την ίδια την παρουσία του στην πολιτική διαχείρηση της χώρας, στην καταπιεσμένη και αποκλεισμένη Εαμογενή μήτρα της Ελληνικής κοινωνίας τα χρόνια 1944-1974 που ήρθε στα πράγματα μετά το 1974. Και αφού αποπλύθηκαν μέσω του ανένδοτου τα έτη 1961-1963 οι ευθύνες ( ως ανέξοδες πλέον ενοχές ) του πρωθυπουργού 1944 και των όσων συμμετείχαν στην αθλιότητα σε βάρος των πολιτών της χώρας με τα Δεκεμβριανά του 1944 και κατόπιν.

  4. Ο πολιτικός αυτός σοσιαλ που στο κανάλι της βουλής ώς συμμετέχων ομιλητής εκτιμητής, και δια της ζώσης εμπειρίας την δεκαετία του 1960, διάβαζε κατά το δοκούν ( όπως εκάστοτε νομίζει ο καθένας ότι εξυπηρετεί τους συλλογισμούς του ) την ιστορική διαδρομή και αναφορά του πολιτικού που ήταν το αντικείμενο της τηλεοπτικής αναφοράς.
    Το οποίο πολιτικό πρόσωπο από διαπρύσιος κατήγορος των έξι στο Γουδί ( είχε συγγράψει το πολυσέλιδο κατηγορητήριο ώς πολιτικός σύμβουλος των Πλαστήρα- Γονατά μετά την Μικρασιατική καταστροφή), έγινε και αντιμεταξικός το 1936 μη δίνοντας ψήφό έμπίστόσύνης στην Μοναρχικη αθλότητα του Γεωργίου του Β ( που επέβαλε τον δικτάτορα Μεταξά κρυφά ώς κατεργάρη που παραφύλαγε στις γωνίες των πολυκατοικιών τξς Αθήνας), σλλά ταυτόχρονα το 1944 δέχτηκε να γίνει το βέλος αιχμής των Εγγλέζων στην προσπάθεια να αιματοκυλίσουν την χώρα ( όπως και το κατάφεραν). Στην πορεία μέσω του ανένδοτου ώς πρωθυπουργός δοκίμασε και ο ίδιος ώς άνθρωπος
    μέσω αποστασίας κάτι από τα όσα είχαν δοκιμάσει απ τον ίδιο ώς πρωθυπουργό υο 1944 οι Εαμικοί πολίτες της αντίστασης στα κατοχικκά χρόνια.Για να ακολουθήσει η σύλληψή του σε μεγάλη ηλικία και ο κατ ολικον περιορισμθς του το 1967-όπως και πολλών άλλων-από αυτούς ( τους των ταγμάτων ασφαλείας και μετέπειτα παρακρατικούς) που ο ίδιος είχε προστατέψει το 1944 σε βάρος των πολιτών της κατοχικής αντίστασης.
    Στην όποια αέναη και διαρκή αντιπαράθεση ( χωρίς τελικό συμπέρασμα )για την πρωτοκαθεδρία της μεγάλης ή της μικρής ιστορίας στην εξελικτική κίνηση του πολιτισμού, το σίγουρο είναι ότι το ιστορικό παίγνιο ώς συνεχές δεν είναι παίγνιο μηδενικού αθροίσματος. Τα όποια κέρδη του ενός ( που είναι ζημίες του άλλου) είναι προσωρινά όπως προσωρινή είναι η
    και η ζημία του άλλου.
    Για τον πολιτικό ( με σχέση εκ της Λευκάδος) που κλήθηκε στο τηλεοπτικό γυαλί και έλεγε όσα έλεγε εοί του θεματικού, όλα τα παραπάνω για την ιστορική κίνηση αποτελούσαν ψιλά γράμματα. Σαν αυτά των νέων εκτυπώσεων των υλολογιστών και των αποδείξεων των ταμειακών μηχανών των περιπτέρων ή ψιλικατζίδικων.

  5. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ώς πρωθυπουργός από το Κάιρο εοί κατοχής της χώρας και στον Ελλαδικό χώρο από την αποχώρηση των Γερμανών έπρεπε να ειδοποιήσει το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ να καταλάβει την Αθήνα. Εφ όσον το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ είχε τηρήσει ώς τον Δεκέμβρη του 1944 τις συμφωνίες από τον Λίβανο και την Καζέρτα.
    Η παραβίαση μάλιστα των συμφωνιών έγινε μονομερώς απ τον Σκόμπυ που δεν δέχτηκε την συμφωνία ΕΑΜ-Παπανδρέου για την δημιουργία νέου εθνικού στρατού ισόποσα από τα στρατυματα εκ Κα’ί’ρου και στρατεύματα του ΕΛΑΣ.
    Η πρακτική στάση του Παπανδρέου το 1944 υπερ των Εγγλέζων που οδήγησε στην Δεκεμβριανή τουλάχιστον σφαγή στην Αθήνα, θα πρέπει να του έγινε μάθημα και για τούτο δεν ακολούθησε την ίδια πρακτική το 1964 με τους Αμερικανούς , αλλά κατέφυγε προς το πολιτικό στοιχείο του λαού τα έτη 1964-1965 και την ρήξη με το κατεστημένο και τους Αμερικανούς ουσιαστικά.
    Αλλά το 1964 , 1965 είχε παγιδευτεί δομικά πολιτικά από το 1944.

  6. Ο/Η Η ατολμία λέει:

    Ο κριτικός λογοτεχνίας Αλέξης Αργυρίου ( έφυγε πρθν λίγα χρόνια απ την ζωή) συμμέτοχος στο μαχικό συλλαλητήριο τής 3ης Δεκεμβρίου του 1944 στην Αθήνα , άφησε παρακαταθήκη την άποψή του για την ανεξήγητη ολιγωρία τωμ ηγεσιών ΕΑΜ-ΚΚΕ να καταλάβουν το αστυνομικό τμήμα Κολωνακίου την ίδια μέρα του συλαλητηρίου. Θεωρώνταςοτι το παιχνίδι τελείωνε υπερ της ώς τότε Εαμικής αντίστασης.
    Τα ανεξήγητα των σποφάσεων κυρίως του κκε στίς μέρες εκείνες κυρίως είναι ένα μεγάλο θέμα εξόχως πυκνό.
    Δεν είναι μόνο η σκόπιμη έλλειψη πληροφόρησης απ την Μόσχα , και οι σιωπή των μουντών και περίεργων σπεσταλμένων εκ Μόσχας τοποτηρητών μέσα στην θαλπωρή του χοτέλ Γκραν Βρεττάνια στην Αθήνα .
    Δεν είναι η κάποια ρήξη μέσα στους κόλπους του εαμ που όμως κυριαρχούσε το κκε.
    Είναι μαζί με την ατολμία της ηγεσιας τότε του κκε για την οποία φέρει ιστορική ευθύνη και η διάθεση της ηγεσίας του ΕΑΜ ΚΚΕ να αυτοπροστατευθεί. Και αυτό έγινες σαφεστατο στην συμφωνία της Βσρκιζας 65-70 κοντά μέρες μετά την 3/12/ 1944.

Αφήστε το σχόλιό σας

XHTML: You can use these html tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

        







Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.