Η Συμφωνία της Βάρκιζας Λευκαδίτικα Νέα - Lefkada News
Published On: Σα, Φεβ 15th, 2020

Η Συμφωνία της Βάρκιζας

2_symfonia_VarkizasΠαράδοση των όπλων από τον ΕΛΑΣ

Στις 11 Γενάρη 1945 η Μάχη της Αθήνας, ο ηρωικός Δεκέμβρης του ’44 όπως έμεινε στην Ιστορία, τέλειωνε με ανακωχή. Ήταν μια δυσμενής για το λαϊκό κίνημα έκβαση, που όμως σε καμία περίπτωση δεν σήμαινε και ήττα του ΕΛΑΣ, ο οποίος κυριαρχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, συσπειρώνοντας τον κύριο όγκο των δυνάμεών του. Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ διατηρούσαν επιρροή στην πλειοψηφία των λαϊκών μαζών. Παρ΄ όλα αυτά, στις 12 Φλεβάρη υπογράφηκε η απαράδεκτη Συμφωνία της Βάρκιζας, που σηματοδότησε νέα δεινά για το λαϊκό επαναστατικό κίνημα. Για την αναφορά μας αυτή στη Συμφωνία της Βάρκιζας αντλούμε στοιχεία από τον τόμο Β1 του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ.

***

Ο στρατηγός του ΕΛΑΣ, Στ. Σαράφης, αναφερόμενος σε εκείνη την περίοδο σημείωνε πως «άρχισε μια εντατική δουλειά ανασυγκρότησης των μονάδων και τακτοποίησής τους με νέα διάταξη, ώστε στις αρχές του Φλεβάρη ο ΕΛΑΣ ήταν έτοιμος ν΄ αντιμετωπίσει οποιαδήποτε νέα επίθεση».

3_symfonia_VarkizasΑντιπροσωπείες του ΕΑΜ και της κυβέρνησης στο υπουργείο Εξωτερικών αμέσως μετά την υπογραφή της Συμφωνίας. Από αριστερά: Σαράφης, Σιάντος, Τσιριμώκος, Σοφιανόπουλος, Ασκούτης, Παρτσαλίδης

Ήδη από τις 22 Γενάρη, το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ ζητούσε από την Ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας λεπτομερείς αναφορές για την κατάσταση των δυνάμεων τόσο της ίδιας όσο και του εχθρού «εις Μακεδονία και ιδιαιτέρως περιοχήν Θεσ/νίκης και Καβάλας».

Όσον αφορά την πρωτεύουσα, στις αρχές Φλεβάρη στάλθηκε πολυάριθμη ομάδα κομματικών στελεχών, με επικεφαλής τον Σπ. Καλοδίκη, με σκοπό την ανασυγκρότηση των Οργανώσεων του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Μέχρι τα μέσα προς τέλη Φλεβάρη είχαν ανασυσταθεί η Επιτροπή Πόλης της ΚΟΑ, όλες οι Αχτιδικές Επιτροπές και τα Γραφεία των περισσότερων ΚΟΒ. Με γοργούς ρυθμούς ακολουθούσε η ανασυγκρότηση των ΕΑΜικών και ΕΠΟΝίτικων Οργανώσεων.

1_symfonia_VarkizasΑθήνα, 11 Ιανουαρίου 1945. H στιγμή της υπογραφής της ανακωχής, ανάμεσα στα βρετανικά στρατεύματα και στον ΕΛΑΣ. Διακρίνονται, ο βρετανός Χιου Μαϊνγουέριγκ, ο Αθανάσιος (Θάνας) Αθηνέλης, οι αντιπρόσωποι του ΕΑΜ Γιάννης Ζέβγος (Ταλαγάνης), Δημήτρης Παρτσαλίδης και ο συνταγματάρχης του ΕΛΑΣ Θεόδωρος Μακρίδης (Έκτορας) (Επιχρωτάτωση Χ. Καπλάνης)

Σχετικά με τη συνέχιση ή μη της ένοπλης σύγκρουσης μετά την ήττα του ΕΛΑΣ το Δεκέμβρη, ο Π. Ρούσος αναφέρει: «Τις μέρες της ανακωχής έγιναν στην ηγεσία του αγώνα σκέψεις για ενδεχόμενη συνέχιση του πολέμου κατά των επεμβασιών. Ο ΕΛΑΣ διατηρούσε ακόμα σημαντικές, τις περισσότερες δυνάμεις ανέπαφες. Στη Μάχη της Αθήνας είχαν δοκιμαστεί και χτυπηθεί 3 μεραρχίες 20.000 ανδρών περίπου. Διαθέταμε ακόμα 7 μεραρχίες, δύναμης περίπου 40.000. Ο ΕΛΑΣ μπορούσε να συνεχίσει τον ένοπλο αγώνα του, μάλλον σαν αγώνα τριβής, με την πιθανότητα να πετύχει ευνοϊκούς όρους για το κίνημα. Μα σε κάθε περίπτωση είχαμε ανάγκη από βοήθεια, τουλάχιστο σε πολεμοφόδια. Από πού όμως; Μην ξεχνάμε πως συνεχίζεται η μεγάλη προσπάθεια των Σοβιετικών για τη συντριβή του Χίτλερ και την κατάληψη του Βερολίνου. Ο Χίτλερ μπορεί ακόμα να κάνει ζημιά στους συμμάχους (Αρδέννες). Χρειάζεται η μεγαλύτερη ενότητα των συμμάχων. Και στερέωση των νέων λαϊκών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη. Για να ΄χει κάποια σαφήνεια και προοπτική σ΄ έναν νέο ένοπλο αγώνα που θα αναλάμβανε κατά των Άγγλων, την ώρα που ο παγκόσμιος πόλεμος βάδιζε προς το τέλος του, το Πολιτικό Γραφείο έστειλε ένα τηλεγράφημα προς τον Γ. Ντιμιτρόφ για να βολιδοσκοπήσει ξανά τις δυνατότητες που θα υπήρχαν στη νέα διεθνή κατάσταση και ιδιαίτερα στην κατάσταση των Βαλκανίων, που ήταν ακόμα λεπτή».

Οι παραινέσεις

3_aris_velouchiotis 2Στέφανος Σαράφης, Αρης Βελουχιώτης, Θόδωρος Μακρίδης (Εκτορας) (Επιχρωτάτωση Χ. Καπλάνης)

Σε συνάντησή του με τον Κοστόφ στη Σόφια, αρχές του 1945, ο Ζέβγος έθεσε ευθέως το ζήτημα της διεθνούς υλικοστρατιωτικής ή έστω πολιτικής στήριξης προς το λαϊκό κίνημα της Ελλάδας για τη συνέχιση του ένοπλου αγώνα. «Αν θα είναι αδύνατο να έχουμε μια τέτοια ηθική υποστήριξη, πρέπει ή να συνθηκολογήσουμε, πράγμα που θα σήμαινε καταστροφή για το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα, ή να αρχίσουμε πάλι τον πόλεμο. Εμείς θα προτιμήσουμε το δεύτερο». Ωστόσο, πρόσθεσε: «Ο λαός μας κουράστηκε (…) οι άνθρωποι πεινούν. Αυτές οι δυσκολίες έχουν αντανάκλαση στο ηθικό των συμμάχων μας, μικροαστικών ομάδων, που θέλουν να επιτευχθεί ομαλότητα με συμφωνία (…) Ο στρατός μας αριθμεί 50-60.000, το ηθικό του είναι υψηλό, θέλει να συγκρουστεί, όμως δεν έχει εξοπλισμό, κυρίως αντιαεροπορικά, πυροβόλα, τανκς και αντιαρματικά πυροβόλα (…) Χρειαζόμαστε αρβύλες – το 1/2 του στρατού μας είναι ξυπόλητοι – ψωμί, ο στρατός μας πεινά».

Με τη σειρά του ο Κοστόφ απάντησε: «Πολιτική υποστήριξη μπορεί να έχει η Ελλάδα μόνο από τη Σοβιετική Ένωση. Εμείς θα συνεχίσουμε να εκφράζουμε στον Τύπο τις συμπάθειές μας προς εσάς, όμως μεγάλη βοήθεια δεν μπορούμε να δώσουμε (…) Μεγάλες ελπίδες δεν μπορείτε να έχετε ούτε στη Σοβιετική Ένωση, διότι η διεθνής κατάσταση είναι δυσμενής για σας. Η Γερμανία δεν έχει ακόμη συντριβεί. Είναι ανάγκη να διατηρηθεί η συμμαχία με την Αγγλία. Αν αυτή η συμμαχία καταρρεύσει, η Γερμανία μπορεί να σηκώσει και πάλι κεφάλι. Ακριβώς γι΄ αυτό οι Άγγλοι επέλεξαν τη στιγμή αυτή να σας επιτεθούν. Υποθέτω ότι η Σοβιετική Ένωση δε θα μπορέσει να σας δώσει αποφασιστική βοήθεια, όμως, εννοείται, αυτό είναι υπόθεση της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης».

Στις 15 Γενάρη 1945, ο Λεωνίδας Στρίγκος, όντας στη Θεσσαλονίκη, απέστειλε τηλεγράφημα προερχόμενο από τη Σόφια προς το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, που τότε βρισκόταν στα Τρίκαλα.

Ανάμεσα σε άλλα ανέφερε: «Σας μεταδίδουμε τηλ/μα που στάλθηκε από… στοπ. Αρχίζει στοπ. Ο Παππούς (Ντιμιτρόφ) νομίζει ότι με τη σημερινή διεθνή κατάσταση η ένοπλη ενίσχυση προς τους Έλληνες συντρόφους απ΄ έξω γενικά αδύνατη. Βοήθεια από μέρους της Βουλγαρίας ή Γιουγκοσλαβίας, η οποία να τους δέσμευε με το μέρος του ΕΛΑΣ εναντίον ενόπλων αγγλικών δυνάμεων, σήμερα λίγο θα βοηθήσει τους Έλληνες συντρόφους ενώ πάρα πολύ θα μπορούσε να βλάψει τη Γιουγκοσλαβία και Βουλγαρία. Όλα αυτά πρέπει να τα υπολογίζουν οι φίλοι μας οι Έλληνες. Έλληνες και ΕΛΑΣ πρέπει να καθορίσουν τα περαιτέρω βήματά τους, ξεκινώντας απ΄ αυτή ακριβώς την κατάσταση, όχι ευνοϊκή γι΄ αυτούς. Δεν πρέπει τραβήξουν σχοινί. Αλλά να δείξουν εξαιρετική ευλυγισία και ικανότητα χειρισμών για να διατηρήσουν όσο το δυνατόν δυνάμεις τους και να περιμένουν ευνοϊκότερη στιγμή για πραγματοποίηση δημοκρατικού τους προγράμματος. Για Ελληνικό Κόμμα το σπουδαιότερο είναι να μην επιτρέψει να απομονωθεί από μάζες ελληνικού λαού και από δημοκρατικές ομάδες που ανήκουν στο ΕΑΜ. Γιατί ΕΑΜ, ΓΣΕΕ και χωριστές προσωπικότητες ηγέτες δεν απευθύνονται επίσημα στα Συνδικάτα και Εργατικό Κόμμα Αγγλίας, στις αμερικανικές μαζικές οργανώσεις και Συνδικάτα και κοινή γνώμη εξωτερικού για να διαφωτίσουν για σκοπούς και χαρακτήρα πάλης τους, για να ξεσκεπάσουν ελληνική αντιδραστική κλίκα και τους καλέσουν ενίσχυσή τους; Αυτό θα ΄πρεπε να κάνουν με όλους τους δυνατούς τρόπους και μέσα ακατάπαυστα στοπ. Πρωτότυπο στείλαμε με σύνδεσμο στοπ».

Είχε προηγηθεί συνομιλία του Ντιμιτρόφ με τον Στάλιν, στις 10 Γενάρη 1945. Σύμφωνα με τον Ντιμιτρόφ, ο Στάλιν τού είπε: «Συμβούλεψα την Ελλάδα να μην αρχίσουν αυτόν τον αγώνα (…) δεν έπρεπε να βγουν από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Καταπιάστηκαν με μια δουλειά για την οποία δεν επαρκούν οι δυνάμεις τους. Φαίνεται υπολόγιζαν ότι ο Κόκκινος Στρατός θα κατέβαινε ως το Αιγαίο. Αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε. Δεν μπορούμε να στείλουμε και στην Ελλάδα δικά μας στρατεύματα. Οι Έλληνες έκαναν βλακεία».

Το παραπάνω τηλεγράφημα της 15ης Γενάρη αναμφίβολα άσκησε επίδραση στην πολιτική του ΚΚΕ. Κατά τον Θ. Χατζή, στο ΠΓ και στην ΚΕ διεξαγόταν διαπάλη. Οι Σιάντος και Ζέβγος, στηριζόμενοι και στις απόψεις του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, υποστήριζαν τη συνέχιση του αγώνα εναντίον της Αγγλίας, ενώ η πλειοψηφία του ΠΓ ήταν υπέρ της εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης. Ο Σιάντος τελικά υποχώρησε, ενώ ο Ζέβγος παρέμεινε αμετακίνητος.

Η υπογραφή της Συμφωνίας

Στις 2 Φλεβάρη 1945 ξεκίνησαν στη Βάρκιζα διαβουλεύσεις μεταξύ των εκπροσώπων του ΕΑΜ και της κυβέρνησης Ν. Πλαστήρα, οι οποίες στις 12 του μήνα κατέληξαν σε συμφωνία. Η Συμφωνία της Βάρκιζας προέβλεπε την αποστράτευση και τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, του ΕΛΑΝ και της Εθνικής Πολιτοφυλακής. Ακόμα: Τη διασφάλιση των πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, την άρση του στρατιωτικού νόμου, την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων ΕΑΜιτών, με το άρθρο 3 την αμνήστευση των «πολιτικών αδικημάτων» που διαπράχθηκαν κατά τις μάχες του Δεκέμβρη (εξαιρούνταν τα «κοινά αδικήματα κατά της ζωής και της περιουσίας», καθώς και όσοι δεν παρέδιδαν τα όπλα έως την προκαθορισμένη ημερομηνία της 15ης Μάρτη), την απελευθέρωση των ομήρων του ΕΛΑΣ (όσοι κατηγορούνταν ως δωσίλογοι θα παραδίδονταν στη Δικαιοσύνη για να δικαστούν), τη συγκρότηση εθνικού στρατού, την εκκαθάριση των κρατικών υπαλλήλων και των σωμάτων ασφαλείας από δωσιλογικά στοιχεία και, τέλος, τη διενέργεια «το ταχύτερο δυνατόν» ελεύθερων και γνήσιων εκλογών και δημοψηφίσματος για το Πολιτειακό.

Μιλώντας στην ΚΕ του ΚΚΕ στις 14 Φλεβάρη 1945, όπου συζητήθηκε η Συμφωνία, ο Γ. Ιωαννίδης τόνισε μεταξύ άλλων: «Η γραμμή του Πολιτικού Γραφείου ήταν να συνάψουμε κάθε είδους συμφωνία, εκτός από μια τέτοια συμφωνία που δεν θα μας άφηνε κανένα ίχνος ελεύθερου πολιτικού βίου ή θα απαιτούσε να παραδοθούμε χωρίς όρους. Ήταν απαραίτητο να συνάψουμε τη συμφωνία. Η συμφωνία συνάφθηκε στις βάσεις που προβλέψαμε. Η αλήθεια είναι ότι ορισμένα σημεία της συμφωνίας θα μπορούσαν να αποσαφηνιστούν περισσότερο, αλλά αυτό δεν είναι η ουσία του όλου ζητήματος (…) Η σημερινή συμφωνία είναι αποτέλεσμα της διεθνούς κατάστασης της Ελλάδας (…) Δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες. Διεξάγουμε πόλεμο. Θα κερδίσουμε, αν θέσουμε σωστά αυτό το πράγμα. Είχαμε και έχουμε σωστή πολιτική, αλλά οι σημερινές συνθήκες δεν μας επιτρέπουν να την εφαρμόσουμε. Αν αύριο οι συνθήκες αλλάξουν, θα νικήσουμε. Οι εσωτερικές αντιφάσεις της μπουρζουαζίας μας θα οξυνθούν περισσότερο και πρέπει να τις εκμεταλλευτούμε κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Μπροστά στο Κόμμα τίθενται σήμερα τα ακόλουθα καθήκοντα:

1. Να υποστηρίζουμε το συμμαχικό μέτωπο (τη συμφωνία) και να το επεκτείνουμε. Να δημιουργήσουμε πλατύ μέτωπο των δημοκρατικών δυνάμεων. Να συσπειρώσουμε στο μέτωπο αυτό όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις, που δεν είναι φασιστικές, ακόμα και τον ίδιο τον Πλαστήρα. Θα οργανώσουμε γρήγορα το συνέδριο του ΕΑΜ.

2. Πρέπει να στρέψουμε την προσοχή στο Κόμμα μας. Πρέπει να ενισχύσουμε και να εξασφαλίσουμε τη δράση του κάτω από κάθε όρους. Το Πολιτικό Γραφείο πρέπει να μελετήσει το οργανωτικό ζήτημα και να βρει τις μεθόδους για την ποιοτική βελτίωση του Κόμματος.

3. Πρέπει να οργανώσουμε διαφωτιστική και προπαγανδιστική δραστηριότητα του Κόμματος στις τάξεις των κομματικών μελών και στο λαό (…) Για το ζήτημα των Άγγλων: Δεν πρέπει να ξεχνάμε το ζήτημα της ανεξαρτησίας της χώρας. Κάθε φορά που τίθεται το ζήτημα από τη σκοπιά αυτή, πρέπει να υπογραμμίζουμε ότι η αγγλική επέμβαση δεν εξυπηρετεί την ομαλή πολιτική ανάπτυξη της χώρας».

Την ίδια μέρα συνεδρίασε και η ΚΕ του ΕΑΜ, η οποία ενέκρινε ομόφωνα τη Συμφωνία.

Στις 15 Φλεβάρη η ΚΕ του ΕΛΑΣ εξέδωσε προκήρυξη για την αποστράτευση του ΕΛΑΣ. «Η συμφωνία της 12ης Φλεβάρη», τόνιζε η προκήρυξη απευθυνόμενη στους μαχητές του ΕΛΑΣ, «τερματίζει τον ένοπλο αγώνα σας. Τώρα ήλθε η ώρα να καταθέσετε με τιμή τα δοξασμένα όπλα σας. Όμως το έργο σας δεν ολοκληρώθηκε. Ο δεύτερος μεγάλος σκοπός του αγώνα μας, η κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και η δημιουργία των προϋποθέσεων εκείνων που θα εξασφαλίσουν την ανεμπόδιστη δημοκρατική εξέλιξη του τόπου, περιμένει την πραγματοποίησή του».

Την ίδια μέρα εκδόθηκε και η σχετική Ημερήσια Διαταγή του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ. Όπως αναφέρει ο Στ. Σαράφης, ο Άρης Βελουχιώτης αρνήθηκε αρχικά να υπογράψει τη διαταγή. Τότε ο Σαράφης τού είπε ότι αν δεν την υπογράψει αυτός, δε θα την υπέγραφε και ο ίδιος, ζητώντας του να αποταθεί στο Κόμμα. Τελικά, ο Βελουχιώτης συνυπέγραψε τη διαταγή.

Η επιστροφή στην Αθήνα

Τα άμεσα καθήκοντα των ΚΟ του ΚΚΕ τέθηκαν τηλεγραφικά στις 15 Φλεβάρη ως εξής: «Σ΄ όλα τα μέλη μας, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ αναλυθεί συμφωνία και οι λόγοι που επέβαλαν υπογραφή της στοπ. Βασικές κατευθύνσεις στοπ. Πάλη για δημοκρατικές ελευθερίες και εξέλιξη Χώρας στοπ. Διατήρηση ενότητας συμμαχικού αγώνα γραμμές ΕΑΜ και δημιουργία πλατιού πανδημοκρατικού μετώπου στοπ. Διαφώτιση Κόμματος και λαού σημερινές συνθήκες πρώτιστο καθήκον στοπ. Οργανωτικά προβλήματα αποκτούν σήμερα αποφασιστική σημασία στοπ. Ανάγκη εξασφαλιστεί λειτουργία και προφύλαξη οργανώσεων και τεχνικού μηχανισμού στοπ. Πάρουμε μέτρα σ΄ επιστράτευση οργανώνοντας εθνοφυλακή, κομμ. δυνάμεις κατά υπόδειγμα παλιού ΑΜΙ στοπ. Βασική προϋπόθεση πραγματοποίησης καθηκόντων μας είναι η σύνδεσή μας με τις μάζες στοπ. Συγκεκριμένες πράξεις τρομοκρατίας κυβέρνησης Πλαστήρα πρέπει ξεσκεπάζονται καθημερινά από οργανώσεις στοπ. Χαρακτηρισμός κυβέρνησης Πλαστήρα φασιστικής σήμερα όχι ορθός στοπ. Οργανώσεις μας με προσωπική ευθύνη γραμματέων περιοχής και σε συνεργασία καπεταναίους διαφυλάξουν σημαντικό μέρος οπλισμού στοπ. Επίσης διαφυλάξουν τρόφιμα και άλλη περιουσία ΕΛΑΣ λ/σμο Πολ. Γραφείου στοπ. Πρέπει γίνουν συνελεύσεις ανταρτών όπου εξηγηθεί γιατί διαλύθηκε ΕΛΑΣ και καθήκοντα ΕΛΑΣιτών με γυρισμό τους πόλεις και χωριά στοπ. Εξηγηθεί ΕΛΑΣίτες ότι θα δημιουργήσουμε συλλόγους αγωνιστών εθνικοαπελευθερωτικού πολέμου 1941-1944 όπου θα μπούνε όλοι ΕΛΑΣίτες φαντάροι αξιωματικοί».

Στις 18 Φλεβάρη η καθοδήγηση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ επέστρεψε στην Αθήνα. Στα Τρίκαλα παρέμεινε η ΚΕ του ΕΛΑΣ για την τήρηση των στρατιωτικών όρων της Συμφωνίας. Στις 20 Φλεβάρη κατέφτασε εκεί και βρετανική αντιπροσωπεία. Ο «Ριζοσπάστης», που μέχρι τότε εκδιδόταν στα Τρίκαλα, άρχισε να τυπώνεται και πάλι στην πρωτεύουσα στις 20 Φλεβάρη (από τις 3-18 Φλεβάρη κυκλοφορούσε τοπική έκδοση Αθήνας του «Ριζοσπάστη»).

Η συγκέντρωση των όπλων του ΕΛΑΣ πραγματοποιήθηκε σε 32 πόλεις, όπου ο ΕΛΑΣ παρέδωσε περισσότερα όπλα από όσα είχε δεσμευτεί: «Από τα 42.500 όπλα που είχε αναληφθή υποχρέωση παραδίδονται 49.200». Υπήρχαν και άλλα όπλα, τα οποία έκρυψε ο ΕΛΑΣ σε διάφορες τοποθεσίες ανά την Ελλάδα, σύμφωνα και με τις παραπάνω οδηγίες προς τις ΚΟ του Κόμματος.

Οι συζητήσεις μετά

Στις 28 Φλεβάρη 1945, ο ΕΛΑΣ αποστρατεύτηκε. Πέντε χρόνια αργότερα, κατά την ομιλία του στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, το Μάη του 1950, ο Δ. Παρτσαλίδης αναφέρθηκε στην τρίτη σύσκεψη που είχε γίνει στη Μόσχα το Γενάρη του 1950, ανάμεσα στις ηγεσίες του ΚΚΣΕ (Στάλιν, Μόλοτοφ, Μάλενκοφ, Σουσλόφ), του ΚΚ Αλβανίας (Χότζα, Σέχου) και του ΚΚΕ (Ζαχαριάδης, Παρτσαλίδης). Σε αυτήν τη σύσκεψη συζητήθηκε και η Συμφωνία της Βάρκιζας. Γι΄ αυτό το θέμα ο Δ. Παρτσαλίδης ανέφερε: «Η Συμφωνία της Βάρκιζας. Ο σ. Στάλιν είπε: «Είτανε λάθος, δεν έπρεπε να παραδώσετε τα όπλα». Οταν ο σ. Ζαχαριάδης ανάφερε πως δεν παραδώσαμε όλα τα όπλα και εγώ ότι πολεμήσαμε στην Αθήνα και ότι είχαμε και την υπόδειξη του σ. Ντιμιτρόφ για συμφωνία, ο σ. Στάλιν απάντησε: «Έπρεπε να πολεμήσετε έξω από την Αθήνα. Ο σ. Ντιμιτρόφ δεν είναι ΚΕ του Μπολσεβίκικου Κόμματος»».

Η τοποθέτηση του Στάλιν το 1950, ότι το ΚΚΕ έπρεπε να μην παραδώσει τα όπλα και να συνεχίσει τον ένοπλο αγώνα έξω από την Αττική, ήταν απόλυτα σωστή, αλλά δεν υπάρχει αρχειακό εύρημα για ανάλογη τοποθέτηση το 1945. Και αυτό το ζήτημα υπάγεται σε εκείνα που παραμένουν σχετικά ανοιχτά στην παραπέρα μελέτη τους, σε συνδυασμό με πρόσβαση στο σχετικό αρχειακό υλικό.

Η υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας βαραίνει την ηγεσία του ΚΚΕ. Ανεξάρτητα από τις όποιες διεθνείς παραινέσεις για την εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης, έπρεπε να απορρίψει και την παραμικρή σκέψη για την παράδοση των όπλων και τη διάλυση του ΕΛΑΣ. Έπρεπε το Κόμμα να ανασυνταχθεί και ο ΕΛΑΣ να συνεχίσει τον αγώνα έξω από την Αθήνα. Αυτή η στάση ήταν η μοναδική που θα βοηθούσε και το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα (ΔΚΚ) και πρωταρχικά τη Σοβιετική Ένωση. Η απαράδεκτη υποχώρηση, όντας σε βάρος του ΕΑΜικού κινήματος και γενικά του λαού, απέβαινε σε βάρος και του ΔΚΚ.

Οι παράγοντες που οδήγησαν στην υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, πέρα από την υποτίμηση της δύναμης του λαϊκού κινήματος και την υπερτίμηση του αντίπαλου, ήταν πρωταρχικά: Η εμμονή στον κοινοβουλευτικό στόχο της «ομαλής δημοκρατικής εξέλιξης», σε συνάρτηση και με την πίεση που ασκούσαν στο ΚΚΕ οι σύμμαχοί του στο ΕΑΜ να υπογραφεί συμφωνία. Η υποχώρηση στην πίεση ήταν απόρροια της οπορτουνιστικής άποψης ότι σε αντίθετη περίπτωση το ΕΑΜ θα διαλυόταν και το ΚΚΕ θα οδηγούνταν στην απομόνωση.

Έλλειψη συλλογικής λειτουργίας

Όπως ήδη αναφέραμε, με τη Συμφωνία της Βάρκιζας διαφώνησε ο Άρης Βελουχιώτης, ενώ στις τάξεις του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, βεβαίως και του ΚΚΕ, δεν ήταν περιορισμένης έκτασης η αντίδραση ή η δυσφορία για την υπογραφή της. Πλατιές λαϊκές μάζες διαισθάνονταν το τι σήμαινε η παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ.

Από την τραγική κατάληξη της εξέλιξης της ιστορίας του Άρη μέσα στην Ιστορία του ΚΚΕ το δίδαγμα που βγαίνει είναι ότι μια λαθεμένη απόφαση μπορεί να διορθωθεί αποτελεσματικά μόνο μέσα από τη συλλογική επεξεργασία και την πρακτική υλοποίησή της. Ταυτόχρονα, τα βαθύτερα διδάγματα αφορούν τις συλλογικές ευθύνες των ανώτερων καθοδηγητικών οργάνων του Κόμματος, δηλαδή της ΚΕ και του ΠΓ. Η έλλειψη συλλογικής λειτουργίας τους σε κρίσιμες περιόδους της ταξικής πάλης εκμηδενίζει την ουσιαστική λειτουργία της αρχής του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού: «Αποφασίζουμε συλλογικά, πλειοψηφικά, δρούμε ενιαία, μονολιθικά». Η απόφαση για τη Συμφωνία της Βάρκιζας δεν ήταν αποτέλεσμα μιας τέτοιας λειτουργίας.

Ερμηνείες και εκτιμήσεις

Για την όλη εξέλιξη, την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής και τις Συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας, που με τη σειρά τους οδήγησαν στη Βάρκιζα, έχουν διατυπωθεί πολλές ερμηνείες. Μεταξύ των αιτιών έχει γίνει λόγος περί ανικανότητας του κομματικού ηγετικού πυρήνα, έλλειψης πολιτικής διορατικότητας, αρνητικού επηρεασμού της ηγεσίας του Κόμματος από συμμαχικές δυνάμεις στο ΕΑΜ κ.ά.

Όσο κι αν αυτά αποτυπώνουν τη μία ή την άλλη πλευρά σε ένα σύνολο παραγόντων που οδήγησαν σε καθοριστικά λαθεμένες επιλογές, δεν προσεγγίζουν την κύρια αιτία: Την έλλειψη ανάλογης προγραμματικής ετοιμότητας και προσανατολισμού από την πλευρά της κομμουνιστικής ηγεσίας, αλλά και τη μη απόκτησή της σε συνθήκες μάχης, σε συνδυασμό με την ικανότητα σωστής εκτίμησης του συσχετισμού δυνάμεων και έγκαιρης προσαρμογής ή και διόρθωσης της γραμμής πάλης. Βέβαια, πρέπει να σημειωθεί ότι μια σειρά από εξελίξεις στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα επέδρασαν αρνητικά στην πολιτική του ΚΚΕ (στρατηγική της ΚΔ και στη συνέχεια αυτοδιάλυσή της, συμμετοχή των ΚΚ Γαλλίας και Ιταλίας σε αστικές κυβερνήσεις στη διάρκεια του πολέμου κ.ά.), δίχως να αναιρούνται οι ευθύνες της τότε ΚΕ του ΚΚΕ. Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν έδειξε την απαιτούμενη επάρκεια ώστε να υπερβεί τις όποιες αρνητικές εκδηλώσεις στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα.

Υπήρχε υποτίμηση του γεγονότος ότι το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ βρισκόταν στο ίδιο χαράκωμα με σημαντικά βαλκανικά κινήματα (Γιουγκοσλαβίας, Βουλγαρίας, Αλβανίας), αλλά και με το στρατιωτικό κίνημα της Μέσης Ανατολής, ενώ εκλαμβανόταν χωρίς ευελιξία η συμμαχία της Σοβιετικής Ένωσης με τη Μ. Βρετανία και τις ΗΠΑ, στο πλαίσιο της αντιαξονικής σύμπραξης (Χάρτης του Ατλαντικού, αποφάσεις της Διάσκεψης της Τεχεράνης κ.ο.κ.). Ταυτόχρονα, υπήρχε υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων της Βρετανίας, εκφρασμένη στη σταθερή άποψη ότι «δεν μπορούμε να τα βάλουμε με την Αγγλία», καθώς και υποτίμηση των δυνατοτήτων του λαϊκού κινήματος. Είναι διαφορετικό ζήτημα να ηττηθεί η επανάσταση εξαιτίας του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων και τελείως άλλο ζήτημα να μη σχεδιαστεί και πραγματοποιηθεί σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης.

Στην ανάλυση που γινόταν συνυπήρχε και το γεγονός ότι η Μ. Βρετανία ήταν σύμμαχος στον αντιφασιστικό αγώνα και δεν θεωρούνταν ο πιο επικίνδυνος και ισχυρός ταξικός εχθρός, που συμμάχησε με την ΕΣΣΔ συγκυριακά. Γεννιούνταν, λοιπόν, και αυταπάτες σχετικά με τις προθέσεις της βρετανικής πολιτικής να συντρίψει το ΕΑΜικό κίνημα.

***

Η δύναμη του Κόμματος βρίσκεται πρώτα απ΄ όλα στην ιδεολογικοπολιτική του ποιότητα, στην ικανότητά του να δρα ως κόμμα επαναστατικό. Άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό ήταν και το οργανωτικό πρόβλημα: Η οργανωτική χαλαρότητα στο Κόμμα, σε συνδυασμό με ορισμένη διάχυση του ΚΚΕ στις γραμμές του ΕΑΜ. Η ορμητική μαζικοποίηση του Κόμματος και η σχετικά εύκολη στρατολογία, δίχως την ανάλογη ιδεολογικοπολιτική προετοιμασία και την απαιτούμενη εσωκομματική ζωή, είχαν ως αποτέλεσμα η κομματική – κομμουνιστική συνείδηση λίγο να διαφέρει από την ΕΑΜική. Η διάκριση των οργάνων του ΚΚΕ από αυτά του ΕΑΜ ήταν ελάχιστα ορατή και η όποια αυτοτέλεια του Κόμματος περιοριζόταν στον κεντρικό καθοδηγητικό πυρήνα και σε καθοδηγητικά όργανα μεγάλων Οργανώσεων. Επομένως, η κομμουνιστική διαπαιδαγώγηση, προετοιμασία και ετοιμότητα των κομματικών δυνάμεων ήταν πολύ κατώτερη σε σχέση με τις ανάγκες και απαιτήσεις της ταξικής πάλης. Η ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική ανεπάρκεια του Κόμματος ήταν συνυφασμένη με τη διαπαιδαγώγηση μόνο στην πάλη για ελευθερία και ανεξαρτησία και όχι στην ταξική πάλη για τη νίκη στο πεδίο της εξουσίας. Αυτό ερχόταν σε αντίθεση με τον βασικό σκοπό ύπαρξης του ΚΚΕ, ως ιδεολογικής – πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης: Την πάλη για την κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, με την κατάκτηση της εξουσίας για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.

(Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» του Σαββατοκύριακου 15-16 Φλεβάρη 2020)


Displaying 6 Comments
Have Your Say
  1. Στην συμφωνία της Βάρκιζας , απότοκο των Δεκεμβριανών οι ηγεσία της Αριστεράς φύλαξε τα νώτα της και πούλησε τους αντιστασιακούς στην αντεκδίκηση και εκδίκηση.
    Στην συμφωνία της Βάρκιζας η ηγεσία της Δεξιάς φύλαξε τα νώτα της και πούλησε τους πεινασμένους πολίτες στην εκδίκηση και αντεκδίκηση.
    Η όλη κατάσταση οδηγήθηκε εκεί γιατί η αριστερά ( κύρια ο ισχυρός πυρήνας που αποφάσιζε το κκε ).. δεν απεφάσισε να χτυπήσει και να ισοπεδώσει την Αθηνοκεντρική αντιδραστική κάστα στην πλατεία Συντάγματος την 3η Δεκεμβρίου 1944, με τα πολυβόλα που είχε στο κτίριο του ΚΚΕ στην οδό Όθωνος στο Σύνταγμα. Αφού πρώτα είχε η αριστερά εαμ-κκε είχε αποδυναμώσει τον ΕΛΑΣ Αθηνών, στέλνοντας τον στην Ήπειρο και στην Κέρκυρα να κυνηγάρει το ανύπαρκτο ουσιαστικά στρατιωτικά φάντασμα του αντιδραστικού Ζέρβα.
    Αν την 3η Δεκεμβρίου του 1944 η ηγεσία του κκε ( Σιάντος Ιωαννίδης) είχαν επιτρέψει να χρησιμοποιηθεί ο οπλισμός του κκε που βρισκόνταν στην ταράτσα και στους ορόφους του κτιρίου του κκε στην οδό όθωνος στην πλατεία Συντάγματος, τότε η όλη υπόθεση Δεκεμβριανών είχε λήξει υπερ της Αριστεράς πρίν αρχίσει. Βάρκιζα δεν θα υπήρχε ούτε Εγγλέζικα στρατεύματα ( Ινδοί στρατιώτες ) θα είχαν φτάσει στην Αθήνα για να επικρατήσει η αντίδραση στα Δεκεμβριανά. Ακόμα και τότε , την 3η Δεκεμβρίου του 1944 , η αριστερά εαμ- κκε μυαλό δεν είχαν, παρά τα όσα από τον Οκτώβρη του 1944 ( μετά την απελευθέρωση είχαν στραπατσαριστεί απ την αντιδραστική Εγγλεζοεκπορευόμενη Αντίδραση.
    Το κτίριο του τότε κκε , βρίσκεται ακόμα στο ίδιο σημείο ως πενταόροφο στην οδό Όθωνος αρ 6 ΠΛατεία Συντάγματος, Στον τελευταίο όροφο το ρετιρέ έχει στρόγγυλες κολώνες ως κάγκελο.

  2. Ο/Η Ή φωτογραφία λέει:

    Στην ιστορική φωτογραφία διακρίνεται και ο Ιωάννης Γεωργάκης πρώτος πίσω δεξιά , και ένας πολύ βαρύς και ασήκωτος αριστερός δημοκράτης από γεννησιμιού του , πίσω ευθεία απ τον Τσιριμώκο δεύτερη σειρά , με τον μπερέ το Μουστάκι και τα γυαλιά, που μεταπολιτευτικά ανέβαινε στα προεκλογικά μπαλκόνια και μοίραζε συνταγές μαγειρικής εκπορευόμενες απ την λαική αγορά της οδού Καλλιδρομίου ( και σήμερα Σάββατο 15/02/2020 είχε και δεν ήταν φτηνή μια και το σπανάκι είχε 2,5 ευρώ το κιλό και ο μαϊντανός και ο άνιθος 0,60 ευρώ δηλαδή ανατιμήθηκαν 20%). Οι πατάτες λεγόμενες Νάξου είχαν 6 ευρώ τα 5 κιλά ( δηλαδή 1,20 ευρώ το κιλό και εδώ ανατίμηση 25% ) και τα μανταρίνια 1,20 ευρώ το κιλό.
    »Και σύ ψηφοφόρε των άλλων κομμάτων έλα σε μας » φώναζε απ τα μπαλκόνια αυτός ο υπερδημοκράτης και ως το 1968 υπερκομμουνιστής και αριστερός της ΕΔΑ.
    Ευτυχώς που αυτόν τον υπερδημοκράτη αριστερό δεν τον καλέσανε οι φοιτητές στο πολυτεχνείο το 1973 για να ηγηθεί , (κατά τον ίδιο τον υπεραριστερό δημοκράτη αυτόν ήταν αλητόβιοι αναρχικοί οι φοιτητές του πολυτεχνείου κατά τα δημόσια λεγομένα του στην δημοκρατική ενημερωτική τηλοψία).

  3. Η άποψη που αναφέρει για στρατηγικό λάθος τον Λίβανο και την Καζέρτα εκ μέρους του ΕΑΜ- ΚΚΕ, πάσχει.
    Πάσχει γιατί δεν νομιμοποιεί την άρνηση του Σκόμπυ ( Τσώρτσιλ) να δεχθεί την δημιουργία ενιαίου Εθνικού στρατού ισόποσα από την δεξιά και την αριστερά. Και μάλιστα την στιγμή που την συμφωνία για ισόποση συμμετοχή του ΕΑΜ στον ενιαίο νέο Εθνικό στρατό, την είχε αποδεχθεί η νόμιμη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Και ο Σκόμπυ την καταστρατληγησε, ζητώντας να αποκλειστεί ουσιαστικά το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ από τον νέο υπό δημιουργία Εθνικό στρατό.
    Εδώ προκύπτει το ερώτημα : τότε τι συμφωνία υπέγραψε η δεξιά στον Λίβανο και ο Σκόμπυ στην Καζέρτα??? Μπορεί στην Καζέρτα το ΕΑΜ να δέχτηκε αρχηγό των υπό δημιουργία Ελληνικών ενόπλων τον Σκόμπυ, αλλά ο Σκόμπυ κάτω απ τις εντολές της Ελληνικής κυβέρνησης βάσει της προδιάθεσης για συμφωνία ??? Και αυτό το έβλεπε ο πρωθυπουργός Γ, Παπανδρέου , για τούτο δέχτηκε αρχικά την συμφωνία για την δημιουργία ισόποσα νέου Εθνικού στρατού, την οποία δεν δέχτηκε ο Σκόμπυ. Για τούτο και ο πρωθυπουργός Γ Παπανδρέου παραιτήθηκε, αλλά την παραίτηση δεν την δέχτηκε ο ίδιος ο Τσώρτσιλ, και όχι μόνο δεν την δέχτηκε αλλά παράγγειλε στον Σκόμπυ » να κλείσουν τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου σε ένα δωμάτιο αρκεί να μείνει πρωθυπουργός».
    Βλέποντας αυτά η ηγεσία του κκε -εαμ ( το κκε είχε τον κύριο λόγο ), δεν είχε καταλάβει ότι έπρεπε να καταλάβει την Αθήνα, να καλέσει τέλη Νοέμβρη του 1944 τον ΕΛΑΣ απ την Ήπειρο, ή ακόμα και την 3η Δεκεμβρίου του 1944 στο συλλαλητήριο —που χτύπησαν ύπουλα οι αντιδραστικοί ( με προκάλυμα γλάστρα ενεργούμενο τον Έβερτ ) και προβοκατόρικα οι Εγγλέζοι με τους Ινδούς στρατιώτες- να ισοπεδώσουν στην πλατεία Συντάγματος όλη την αντιδραστική τάξη και τους Εγγλέζους στην Αθήνα???
    Ακόμα και την 7η Δεκεμβρίου του 1944, πρίν ακόμα ξεκινήσουν για τα καλά τα Δεκεμβριανά, γιατί η ηγεσία του κκε- εαμ απεφάσισε να μην καταλάβει την πρωτεύουσα ( θα το έκανε ο ΕΛΑΣ της Αθήνας με περίπατο και χωρίς αιματοχυσία γιατί θα αιχμαλώτιζε όλο το αντιδραστικό ως τότε σκορπισμένο στράτευμα ταξιαρχία Ρίμινι, και ορεινή ταξιαρχία που ήρθαν απ την Αίγυπτο- Καζέρτα).
    Ακόμα και η άποψη ότι η ηγεσία του κκε-εαμ δεν έπιανε επαφή με την Μόσχα ( σκόπιμα η Μόσχα σιωπούσε μέσω Ποπώφ στο χοτέλ Γκραν Βρεττάνια ) και μια επαφή που έγινε μέσω Δημητρώφ και τελικά ήρθε χωρίς να μπορεί να διαβαστεί λόγω λάθους κώδικα , ακόμη και αυτή η άποψη , δεν στέκει. Γιατί δεν έπρεπε η ηγεσία του κκε ( Σιάντος – Ιωαννίδης ) να καταλάβουν ότι η Μόσχα σκόπιμα μέσω απεσταλμένου Ποπώφ τους κοροιδεύει και τους εμπαίζει υπερ των συμφερόντων της, και άρα έπρεπε η ηγεσία του κκε -εαμ να ενεργήσει επιθετικά καταλαμβάνωντας την πρωτεύουσα μια και βρισκόνταν μπροστά στην Αθέτηση συμφωνίας απ τους Εγγλέζους και τον Σκόμπυ και τον αντιδραστικό τότε αστικό κόσμο των κατοχικών μαυραγοριτών και τον δοσιλόγων?????
    Ο Χατζής είναι σαφής για την σύσκεψη της 7ης Δεκεμβρίου του 1944 4 μέρες μετά το αιματοκυλισμένο απ την αντίδραση συλλαλητήριο της 3ης Δεκεμβρίου.
    Η απόφαση για την μη κατάληψη της πρωτεύουσας πάρθηκε απ το πολιτικό γραφείο του κκε- εαμ.
    Οι στρατιώτες στην ταξιαρχία του Τσακαλώτου ( ορεινή ) στο Γουδή, ήταν 4 χρόνια ξεκομένοι απ την Ελληνική πραγματικότητα μια και ήταν στην Αίγυπτο, οι περισσότεροι δεν ήξεραν το τοπίο της πρωτεύουσας , και οι ίδιοι αναφέρανε σε επόμενα χρόνια ότι ήταν εύκολο να εξουδετερωθούν αν δεχόνταν πίεση από αντίπαλους, πόσο μάλλον από τους μπαρουτοκαπνισμένους του ΕΛΑΣ . Αυτή είναι δήλωση έφεδρου βαθμοφόρου της ταξιαρχίας του Τσακαλώτου.
    Η συμφωνία της Βάρκιζας τελικά ήταν παγιδευμένη από την ήττα του εαμ- κκε τον Δεκέμβρη στην Αθήνα. Και οι αστοί πολιτικοί και τα αντιδραστικά συμφέροντα του Αθηναικού κέντρπου που κύρια κρυβόνταν από πίσω, αρνήθηκαν την γενική αμνηστία ( Σοφιανόπουλος μετανοήσας αργότερα ως φαιδρός και γελοίος- απ την Αριστερά ο Τσιριμώκος είχε ύποπτο ρόλο ) και έριξαν την Ελλάδα στην σφαγή των εκδικήσεων και των αντεκδικήσεων, άμεσα.
    Τώρα αν θα γινόνταν η λευκή τρομοκρατία του 1945 και 1946 απ το αντιδραστικό μετα την Βάρκιζα κράτος , αν τελικά γινόνταν γενική αμνηστεία στην Βάρκιζα, αυτό είναι άλλο μεγάλο θέμα. Φαίνεται ότι η φόρα και η ορμή που είχε πάρει η Ελληνική αντιδραστική αναγκαιότητα για την κατάληψη και διαχείρηση του μεταπολεμικού κράτους, παρά την ύπαρξη ακόμα και γενικής αμνηστείας θα ίσχυε το ίδιο.
    Και ήταν αυτή η ορμή της ντόπιας αντιδραστικής τάξης των παλαιών πολιτικών, τω κατοχικών μαυραγοριτών και αμέσως μεταπολεμικών στραβόμαγκων , που ήταν το στήριγμα και η νομιμοποίηση του Σκόμπυ από τον Οκτώβρη του 1944 έως και την Βάρκιζα, και για τούτο και ο Σκόμπυ λειτουργούσε
    ως επικυρίαρχος όλο αυτό το διάστημα μη λογαριάζοντας συμφωνίες ( της Καζέρτας) και Ελληνική κυβέρνηση και υπουργούς που ήταν – βάσει της συμφωνίας της Καζέρτας- και υπουργοί εκ του ΕΑΜ- ΚΚΕ.
    Πρίν πεθάνει ο Γεώργιος Παπανδρέου , και κάτω απ την πίεση που δεχόνταν από το 1964 απ την ΗΠΑ και τα Ιουλιανά του 1965, μίλησε στενούς φίλους για την εποχή του Οκτωβρίου 1944 – έως και την Βάρκιζα και ήταν σαφής, για την κύρια και καθοριστική στάση της ντόπιας αντίδρασης την εποχή, που ουσιαστικά ήταν η βάση της δεσποτικής μέχρι φασιστικής νοοτροπίας του Σκόμπυ . την στιγμή που και ο ίδιος ο Εγγλέζος Πρέσβης στην Αθήνα είχε δεχτεί την πρωτοκαθεδρία των αποφάσεων της Ελληνικής κυβέρνησης έναντι του Σκόμπυ. Και ο Άγγλος ο πρέσβης στην Αθήνα Λήπερ είχε δεχτεί σε συμφωνία με τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου την δημιουργία νέου ισόποσου Εθνικού στρατού και από το ως τότε επαγγελματικό στράτευμα εκ Αιγύπτου και του ΕΛΑΣ.
    Με τα χρόνια μπορεί και να κατανόησαν οι ηγεσίες της τότε Αριστεράς – κκε- εαμ με τι είχαν να κάνουν , και την σημασία της Αθηνοκεντρικής Αντίδρασης για την πορεία του νεοελληνικού κράτους.
    Και στο κομμάτι της ιστορικής ερεύνης της σχέσης Σκόμπυ και Αγγλικής πολιτικής και κοινωνικής ιστορίας κσαι καθημερινότητας αυτής της κοινωνικής ιστορίας μέσα στο κέντρο λήψης των αποφάσεων για την τύχη της χώρας, δεν έχουν γινει πολλές αναφορές ή καθόλου. Η Αθηνοκεντρική κύρια αντίδραση έμεινε στο απυρόβλητο.

  4. Η Λευκάδα στην κοινωνική ιστορία και πολιτική τέτοια του 20ου αιώνα, έχει ενδείξεις κατανόησης για την .ανελέητη αντιδραστική τάξη και της επιδιώξεις και κατά την κατοχή και μεταπολεμικά. Μια και στην περιοχή Γύρα το 1948 προσγειώθηκε ένα μικρό αεροπλάνο από την Ελβετία, ή έμεινε από καύσιμα ή έχασε τον προσανατολισμό από την αντιδραστική φούρια, μια και κουβάλαγε πολλά καντάρια χρυσάφι ( ένα καντάρι = 44 οκάδες =57,3 κιλά), και το όλον θέμα το ανέλαβε η ίδια η κεντρική Αθηναική κυβέρνηση της χώρας υπερβαίνοντας τοπικό νομάρχη, τοπική χωροφυλακή, τοπικούς θεσμούς, υπερβαίνοντας νόμους, υπερβαίνοντας ακόμα και τις δυσκολίες μεταφοράς του αεροπλάνου σε ασφαλές μέρος, αν σκεφτεί κανείς τις τεχνικές δυσκολίες της εποχής της κατεστραμένης εμφυλιοπολεμικής μάλιστα Ελλάδος.
    Τελικά όλοι την βγάλανε καθαρή – καθαρίσανε- και φορτώσανε καύσιμα το αεροπλάνο για να γυρίσει πίσω στην Ελβετική χρυσοφόρα βάση του, για να συνεχίσει ίσως το έργο του. Κάπου στην πορεία της υπόθεσης του λαθραίου χρυσού σε καντάρια, βγήκε απ την δημοσιογραφική έρευνα ότι υπήρχε και δεύτερο μεγαλύτερο αεροπλάνο για να μεταφέρει μεγαλύτερες ποσότητες χρυσού μετρημένες σε τόννους ίσως.

  5. Κάποιοι της αριστεράς τα επόμενα χρόνια και ιδιαίτερα μεταπολιτευτικά ασχολήθηκαν με το θέμα της δυνατότητας της επικράτησης του ΕΑΜ αμέσως μεταπολεμικά.
    Κυκλοφορήσανε πολλές αοόψεις και εκτιμήσεις και πονήματα , συγγράμματα , αφιερώματα σε εφημερίδες , άρθρα, όλα βέβαια με προοπτική την αποθήκευση στις ακαδημαικές βιβλιοθήκες , ή σε ιδιωτικές βιβλιοθήκες, ή και στα σκουπίδια που πετιώνται οι εφημερίδες και τα περιοδικά μετά την ανάγνωσή.
    Κσποιος της αριστεράς έγραψε το πόνημα «» η αδύνατη επανάσταση «» αναφερόμενος στην διαπάλη μεταπολεμικά του ΕΑΜ και της αντίδρασης.
    Ο Χατζής έδωσε τον τίτλο «» η χαμένη επανάσταση «» που είναι ποιό κοντά στην όλη υπόθεση. Ο Χατζής απεκάλυψε πρώτος ότι η ηγεσία του κκε έδωσε την εντολή της 7 Δεκεμβρίου 1944 για την μή κατάληψη της Αθήνας απ το ΕΑΜ. Μια και ήταν και ο ίδιος μέλος της ηγεσίας .
    Ο Κριτικός λογοτεχνίας Αλέξης Αργυρίου απεκάλυψε ώς συμμετέχων στο συλλαλητήριο της 3ης Δεκεμβρίου ότι με ευκολία μπορούσε να καταληφθεί η Γενική αστυνομική διεύθυνση απ τους διαδηλωτές ( κτίριο Παπούδωφ συμβολή Β.Σοφίας και Πανεπιστημίου απ όπου ματοκυλήθηκε το ειρηνικό συλλαλητήριο) και όλα θα είχαν τελειώσει.
    Αλλά το μόνιμο σύμπτωμα της αριστεράς ήταν είναι και θα παραμένει , η γοητεία και η προσπάθεια των ηγεσιών της και πολλών αριστερών να γίνουν δεκτοί ώς ψιλοσυνομιλητές ( όχι ισότιμοι συνομιλητές) απ τα αστικά γραφεία και σαλόνια. Μέχρι εκεί πάνε οι μωροφιλοδοξίες των διακονούντων χρόνια την αριστερά όπως και τότε το κκε και το εαμ.
    Ο Σιάντος τον Δεκέμβρη του 1944 είπε : » του τα είπαμε ένα χεράκι του Τσέρτιλ «» όταν συναντήθηκαν ώς αντιπροσωπεία αντιμαχομένων στο Γκράν Βρεττάνια στην Αθήνα!! Απλά ο Σιάντος του τα είπε στους Εγγλέζους και η αντίδραση με τους Εγγλέζους βαράγανε με τα 60 χιλιάδες στρατό που είχαν φέρει απ την Ιταλία. Και η ηγεσία του κκε εαμ συνέχιζε να τα λέει αντί να βαράει με τον ΕΛΑΣ καταλαμβάνωντας την Αθήνα αοό τον Νοέμβρη του 1944.
    Ο Υπεραδιάλακτος αριστερός Ηλίας Τσιριμώκος ( μέλος της αντιπροσωπείας της αριστεράς στην Βάρκιζα), έφυγε κρυφά με ψέμματα ( ότι αρώστησε η μάννα του ) απ τις διαπραγματεύσεις στην Βάρκιζα ,όταν τον κάλεσε η Αγγλική πρεσβεία στην Αθήνα και πήγε στην Βασιλίσης Σοφίας ( κτίριο Αγγλικής πρεσβείας και τον κεράδανε τσά’ι” με τζίντζερ ).
    Και το 2015 ένα φάντασμα της αριστεράς που παρουσιάστηκε ώς πιλιτικό κόμμα ονόματι Σύριζα , κύρηξε δημοψήφισμα σε κοινοβουλευτισμό , πήρε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και το ανέτρεψε, όταν οι ηγειες του κόμματος βρέθηκαν στα αστικά σαλόνια των Βρυξελών ώς συνομιλητές -όχι ισότιμοι- των εκβιαστών και επιβουλευόντων ευρωπαίων μαφιόζων πολιτικών που μαζί με τους άρπαγες ληστές του Ελληνικού πλούτου δανειστές έχουν αλιμουργιάσει την Ελλάδα και και τους Έλληνες πολίτες.

  6. Στα μουσεία της αριστεράς κκε -εαμ μπορεί να κανένας να δεί και όπλα και πολυβόλα του τότε κκε εαμ και να φανταστεί ότι ήταν αυτά που δεν έβαλαν την 3η Δεκεμβρίου απ την ταράτσα του κτιρίου του κκε ( στην οδό Όθωνος αρ 6 πλατεία Συντάγματος) για να ισοπεδώσουν και την πλατεία Συντάγματος και μαζί να χώσουν στα μπάζα πλέον και την ντόπια αντίδραση. Φκιάξανε και ένα μουσείο εξορίσς κρεμάσανε μέσα φωτογραφίες εξορίστων και συνθηκών εξορίας έχουν και έβα αγκάθινο στεφάνι από παλιό σκουριασμένό σύρματόπλεγμα και κωδικοποιήθηκε μνημικά η «»αδύνατη επανάσταση»».
    Χρόνια μετά την μετσπολίτευση τραβούσανε και κάποια διάλεξη συγκέντρωση γνωριμιών και φλιβαφλημάτων των συνέδρων και μελετητών , λέγανε κουβέντες του αέρα και παρουσιάζανε και γραμμένα χαρτιά -τυπωμένα ώς βιβλία- πίνανε και ξαμμιά πορτοκαλάδα και έτσι γινόνταν η αναφορά καιβστην Εθνική αντίσταση και στην σδύνατη επανάσταση.
    Στην Καρυά Λευκάδος κρεμάσανε και φωτογραφίες προσώπων πάνω απ την βρύση της πλατείας και ήταν η έκθεση φωτογραφίας για την Εθνική αντίσταση. Στους Κορυσχάδες ευρυτανίας κάμανε το σχολείο μουσείο εθνικής αντίστασης.
    Και όλος αυτός ο αντιστασιακός χρόνια μαχητικός οίστρος λειτούργησε ώς το υπόβαθρο χρόνια για την εκπόνηση του υποκατώτατου μισθού εργασίας στην Ελλάδα των ετών 2010 και ένθεν και για τα νέα παιδιά ώς εργαζίμενοι.
    Και εις ανώτερα για πρόοδο με θέσεις εργασίας χωρίς αμοιβή πλέον, για να μειωθεί η ανεργία.

Αφήστε το σχόλιό σας

XHTML: You can use these html tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

        








Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.