Οδοιπορικό στη Λευκάδα, παρέα με μνήμες και μυρωδιές Λευκαδίτικα Νέα - Lefkada News
Published On: Σα, Αυγ 8th, 2020

Οδοιπορικό στη Λευκάδα, παρέα με μνήμες και μυρωδιές

«Η δική μου Λευκάδα» || εκδόσεις faggoto books

i_diki_mou_Lefkada_Georgakis

Το νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Ηλία Π. Γεωργάκη με τίτλο «Η δική μου Λευκάδα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις faggoto books, παρουσιάζεται την Κυριακή 9 Αυγούστου στις 8.30μ.μ., στο κηποθέατρο «Άγγελος Σικελιανός», στην πόλη της Λευκάδας.

Την έκδοση θα παρουσιάσουν ο δημοσιογράφος-συγγραφέας και πρ. πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Πάνος Σόμπολος και η δημοσιογράφος-συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη.

Αποσπάσματα του βιβλίου και ποιήματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Ηλίας Λογοθέτης -που είναι και ο ανάδοχος του συγγραφέα-, Μαρία Ζαχαρή και Δημήτρης Ζακυνθινός. Η «Αγιομαυρίτικη Παρέα» θα τραγουδήσει τραγούδια σε στίχους του συγγραφέα.

Τον συντονισμό της βραδιά θα κάνει η δημοσιογράφος Άννα Κανδύλη, ενώ χαιρετισμό θα απευθύνει η πρόεδρος του ΕΟΤ Άντζελα Γκερέκου.

Το νέο βιβλίο του Γεωργάκη, μέσα στις 280 σελίδες του, παρουσιάζει ένα μεγάλο οδοιπορικό στη Λευκάδα -με ιστορικές, τουριστικές και λαογραφικές αναφορές σε κάθε ένα χωριό και στην πόλη, εκατοντάδες παρατσούκλια (παρωνύμια) κατοίκων της πόλης, ιστορικά και λαογραφικά στοιχεία, ήθη, έθιμα και παραδόσεις, σπάνιες λέξεις και εκφράσεις από το λευκαδίτικο γλωσσικό ιδίωμα, τριάντα φάρσες και χιουμοριστικές ιστορίες των παλιών κατοίκων της πόλης- των επονομαζόμενων μπουρανέλων. Περιλαμβάνει, επίσης, ειδικά αφιερώματα στον Λευκάδιο Χερν, στο καρσάνικο κέντημα, στα παραδοσιακά προϊόντα του νησιού, στην τοπική κουζίνα και στο λευκαδίτικο κρασί. Τέλος, στην έκδοση ο αναγνώστης συναντά σπάνιες παλιές φωτογραφίες και ποιήματα του συγγραφέα για τη Λευκάδα.

Υπό τον τίτλο: «Η Ηδονή των Αναμνήσεων» διαβάζουμε:

«Βουτιές στα μουράγια του Κάστρου. Μπάλα στην άμμο. Μπάνιο στην αμμόγλωσσα και στο φαναράκι. Μια εποχή, μια ανάμνηση. Μια Λευκάδα. Και θυμόμαστε, γυρίζουμε πίσω στο χρόνο για να περάσουμε νοερώς όμορφα, να απολαύσουμε την ηδονή της ανάμνησης αφού η ζωή μας σήμερα έγινε αφόρητη, μοναχική, πληκτική, σημαδεμένη από την πρωτοφανή οικονομική κρίση, την κατάθλιψη, την ανασφάλεια, το φθόνο και την υποκρισία. Θυμάμαι πηγαίναμε στο Κάστρο με τον Μαγγελάνο, τη βάρκα του Αργύρη και του Ντίνου του Μπαμπάρου. Με το μαϊστράλι να χαϊδεύει τα πρόσωπά μας, να πετάει τα καπέλα. Με τις φθηνές σαγιονάρες (ή συνήθως ξυπόλυτοι) και το μισοτρύπιο μαγιό. Με την αλμύρα να ξεραίνεται στο δέρμα.

Και νάσου φόρα για το μακροβούτι, για το ποιος θα κερδίσει. Και να τα καλαμπούρια και τα πειράγματα. Και τα απόβραδα με τις πυγολαμπίδες στην Κουζούντελη, στα καφενεία με τη σουμάδα και τα παξιμάδια. Βόλτα στο παζάρι και στο μώλο. Αχ αυτά τα παιδικά μας χρόνια. Τα παιδικά χρόνια που μας σημαδεύουν. Όλους. Και θα μας σημαδεύουν για όλη μας τη ζωή. Γιατί είναι τα καλύτερα. Τα ομορφότερα. Τα αγαπημένα. Και δεν είναι μόνο οι μνήμες, οι όμορφες στιγμές, οι πρώτοι έρωτες, τα άγουρα όνειρα, τα φαρομανητά. Είναι οι αναμνήσεις από τις αξέχαστες μυρωδιές αλλά και από τους ήχους. Oι μυρωδιές και οι ήχοι από τη Λευκάδα. Αξέχαστες. Μοναδικές. Ανεπανάληπτες. Οι μυρωδιές από το βρεγμένο χώμα στα Βαρδάνια. Και από τους γέρικους ευκάλυπτους. Από τη μούτελη στο μώλο και τα “ληγμένα” φύκια στο Ιβάρι. Οι διαφορετικές μυρωδιές. Οι αγαπημένες. Του μάραθου στο Κάστρο. Της ασετιλίνης στο πυροφάνι. Των μαντολάτων και της σουμάδας. Του χαλασμένου ξύλου στου “Πάπιου”. Της ξεραμένης αλμύρας στο δέρμα ένα Αυγουστιάτικο απομεσήμερο. Των λασπωμένων αυλακιών στου Πουλιού. Η μυρωδιά από το καμένο κερί στον επιτάφιο, στον Αη Νικόλα. Από το Κυριακάτικο, μεσημεριανό τραπέζι (με την κατσαρόλα να “χοροπηδάει” από ευχαρίστηση που ολοκλήρωσε το έργο της).

Η μυρωδιά των περιβολιών την Πρωτομαγιά. Και του ξεροψημένου ψωμιού από το φούρνο της Λιόνταινας και του Δεϊβέκη. Του πρώτου τετραδίου. Και της φθηνής κολόνιας μετά το εφηβικό ξύρισμα. Της βρασμένης κουκούτσας και του φρέσκου ψαριού. Οι μυρωδιές που έρχονται και σήμερα και με συντροφεύουν. Αλλά είναι και αυτοί οι ήχοι, τα ακούσματα. Που με κυνηγάνε. Με χαϊδεύουν ακόμη στα αυτιά μου. Οι ήχοι της τρελαμένης καρδιάς στο πρώτο ραντεβού. Ο ήχος τις βροχής πάνω στον τσίγκο. Της σάμπας και της μαζούρκας στο “Πάνθεον”. Της φιλαρμονικής και της μεταμεσονύχτιας καντάδας. Της κορνέτας του Καμινάρη. Και της Διάνας την Πρωτοχρονιά. Το χαχανητό του Κοκοκιώρου. Οι φωνές των φολκλορικών συγκροτημάτων στο Φεστιβάλ. Οι μπαλιές από το ποδόσφαιρο των φυλακισμένων μέσα στις φυλακές. Ο ήχος από τις σιδερένιες ρόδες από το κάρο του παππού μου, του Νιόνιου. Και από τη καμπάνα της Παναγίας των Ξένων. Οι ήχοι των γλάρων στη λιμνοθάλασσα. Και των αδέσποτων σκυλιών στην Αγία Κάρα. Μυρωδιές και ήχοι. Ήχοι και μυρωδιές. Που μαζί με τις εικόνες, με τις μνήμες θα με κυνηγούν, θα με μαγεύουν, θα με σημαδεύουν για πάντα».

Πηγή: naftemporiki.gr (gkoul@naftemporiki.gr)


Displaying 2 Comments
Have Your Say
  1. Δυνατό λαογραφικό βιβλίο.
    Θα χρειαστεί όμως να βαθύνουμε και τον στοχασμό ώς απόπειρα συγγραφής
    Η λαογραφικόκοινωνική νοσταλγική θεώρηση αρχίζει και πλατιάζει , σαν να δείχνει δημιουργικές αμηχανίες και αοουσία τόλμης προτάσεων και στοχασμού.
    Να πέσουν οι προτάσεις , να γίνει ο στοχασμός, η μνημικότητα είναι και ίδιον της έλλειψης προτασιακής καινοτομικότητας και ηλικιακής νοσταλγικότητας.
    Η turbo νέα γενιά γιατί δεν απετόλμησε και δεν αποτολμά, αλλά εξαντλείται και επαναπαύεται στην άσκηση του βιωμένου?
    Και η ηλιακά παλαιότερη γεννιά γιατί αναμοχλεύει νοσταλγισμούς??
    Τι γίνεται με την αναγκαία να αφουγκραστούμε έστω και βαρβαρότητα των βαρβάρων , για να την μορφοποιήσουμε ώς ρήξη (όχι την Ρι.Κ.ΣΥ του Αντρέα Λοβέρδου ) και ρηγμάτωση με το επαναλαμβανόμενο εφησυχαστικό και ομολογημένο έως χιλιωειοωμένο μνημικό πρόσκαιρα ανακουφιστικό??
    Σιγά σιγά ανεπαισθήτως συνηθίζεται ο αναχωρητισμός απ την συμμετοχικότητα , και αν υπάρχει τέτοια αυτή εξαντλείται στην σημαντοποίηση και κερματισμό της μικρής υλισμικότητας.
    Πότε πλέον και ο Ηλίας Λογοθέτης θα μας δώσει νέα μεγάλη ερμηνεία κινημτογραφική ή θεατρική -όχι απλά καλή ερμηνεία- «» τα σύνορα τρελαίνουν «» μέσα απ τον ιδιωτικό ερμηνευτικό σεναριακό δημοκρατικό υποβαθρό του «» έχει ντοκουμέντα αυτός»»??
    Θα εξαντλούμαστε στις επιστροφές της νοσταλγικότητας , της υπομνηστικότητας, έστω και υπό μορφή θετικού αφηγηματικού δημοκρατικού τοπικισμού?
    Να αγοραστεί το βιβλίο , να μελετηθεί, χωρίς την προυπόθεση
    της μνημικής ανάγνωσης, αλλά ώς βάση για την αξιολογική κρίση και κριτική βάσανο, πώς μεθοδολογικά αοό το χτές πρεκυψε το σήμερα και θα προκύψει και το αύριο.
    Μ’αυτές τις προυποθέσεις συλλογισμών έγινε η συγγραφή και η έκδοση του βιβλίου , και γίνεται η παρουσία του από τους συμμετέχοντες , του πάντα μη εφησυχασμένου Ηλία Γεωργάκη.
    Οι συντελεστές νάναι καλά εν υγεία και γαλήνη.

  2. Ο/Η astos λέει:

    Αξέχαστες μυρωδιές που διατηρούνται ακόμη και σήμερα !
    Βαθιές ανάσες …

Αφήστε το σχόλιό σας

XHTML: You can use these html tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

        







Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.