Γράφει η Σίβυλλα

Ποιος είπε ότι ζούμε σε μια μικρή και ασήμαντη πόλη;

Ποιος είπε ότι πλήξη και ανία περιβάλουν τις μέρες και τις νύχτες μας;

Ποιος τόλμησε να σκεφτεί ότι η μόνη ευκαιρία για ξεφάντωμα που μας απομένει, είναι οι αποκριές;

Λάθος φίλοι μου μεγάλο λάθος! Γιατί μέχρι τις αποκριές και να θέλουμε να βαρεθούμε, καλλιτεχνικά και άλλα events λαμβάνουν χώρα καθημερινά στη μικρή μας πόλη.

Πρώτες και καλύτερες οι πίτες! Πολλές πίτες βρε παιδί μου!

Πίτες να «φάνε και οι κότες»! Κάθε σωματείο και σύλλογος που «σέβεται» τον εαυτό του, κόβει και μια πίτα.

Κόσμος, επίσημοι, μαϊντανοί, κοσμικοί, παρευρίσκονται όλοι μες την τρελή χαρά. Φωτογραφίζονται πανευτυχείς!

Και να την επόμενη τα δελτία τύπου, και να οι φωτογραφίες, και να ο τάδε και η δείνα να φιγουράρουν στα ΜΜΕ του τόπου μας.

Αν είναι Τετάρτη τα σωματεία βολεύονται με τους δευτεροκλασάτους επισήμους.

Αν είναι Σαββατοκύριακο, έχουν την τιμή ο ίδιος ο βουλευτής να παραβρίσκεται ανάμεσά τους!

Τα συνηθισμένα ξέρετε: λογύδρια, κοινοτοπίες -κοινώς μπούρδες- και όλοι φεύγουν ευχαριστημένοι.

Δεν έχει σημασία που η κοπή της πίτας για κάποια σωματεία, είναι η μοναδική ετήσια δραστηριότητά τους, (!) δεν έχει σημασία που υπάρχει πληθώρα σωματείων άνευ αντικειμένου, σημασία έχει να βρισκόμαστε στην επικαιρότητα!

Μια και ο λόγος για σωματεία δεν μπορώ να μην αναφερθώ στους «Φίλους της Φανερωμένης».

Ένα σωματείο που από τον τίτλο του και μόνο, ξεχωρίζει τους φίλους από τους εχθρούς της Παναγίτσας -μεγάλη η χάρη της-, τα πρόβατα από τα ερίφια!

Όχι αυτοί δεν έκοψαν πίτα, δεν εξέδραμαν στους Αγίους Τόπους, έκαναν κάτι πιο συγκλονιστικό, κάτι που ήρθε να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα της μικρής μας πόλης! Προσκάλεσαν για ομιλία τον Κώστα Ζουράρι με θέμα: Οι αξίες που χάνονται: «και οι φαύλοι περιεγίγνοντο»!

Καταλάβατε τίποτε; Δεν έχει και τόσο σημασία τι καταλαβαίνουμε εμείς, όσο τι θα καταλάβουν οι κυρίες: Μαρία, Κατερίνα, Ουρανία, Δέσπω, από το χειμαρρώδη και αρχαιοπρεπέστατο λόγο του καθηγητή!

Άντε και λέει το: «Tὸν σφόδρα ἄτιμον, χαλεπὸν τῷ λόγῳ ἀκολουθεῖν». Τι του απαντούν;

Για όσους οι παραπάνω εκδηλώσεις δεν καλύπτουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, έχουμε και Όπερα. Να όπως το ακούτε!

Όπερα στον Απόλλωνα, κατευθείαν από την Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης. Τόσο κατευθείαν που οι υπεύθυνοι του Πνευματικού Κέντρου έβαλαν τις ίδιες τιμές με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών!

Τώρα θα μου πείτε τι είναι το Μέγαρο; Σιγά το πράγμα!

Πατάς το κατάλευκο Πεντελικό μάρμαρο, χώνεσαι στην αναπαυτική βελούδινη καρέκλα, έχεις μπροστά σου μια τεράστια σκηνή και άλλη τόση οθόνη, ακουμπάς στα δρύινα στηρίγματα της καρέκλας, βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον αριστούργημα αρχιτεκτονικής και ακουστικής!

Ψιλοπράγματα!

Τι Λωζάνη, τι Κοζάνη…