Το Λ΄ Συμπόσιο της Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών

Για 30η χρονιά, η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΕΥΚΑΔΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ σε συνεργασία με το ΔΗΜΟ ΛΕΥΚΑΔΑΣ και με την ενίσχυση της Π.Ε.Δ.Ι.Ν. διοργανώνουν το Λ΄ ΣΥΜΠΟΣΙΟ Λόγου και Τέχνης, στην πόλη της Λευκάδας, με θέμα «Λευκάδα, από την οθόνη στην αιωνιότητα
Αποτυπώσεις της Λευκάδας στις ταινίες μυθοπλασίας».

Το Συμπόσιο διεξάγεται την Παρασκευή 1 και το Σάββατο 2 Αυγούστου 2025, στο «Κηποθέατρο Άγγελος Σικελιανός», με ώρα έναρξης τις 20.30΄ μ.μ.

Περιλαμβάνει εισηγήσεις από διακεκριμένους ομιλητές, προβολή αποσπασμάτων από ταινίες που κινηματογραφήθηκαν στη Λευκάδα, παρεμβάσεις και συζήτηση με το κοινό. Ειδικότερα, ομιλητές στο Λ΄ Συμπόσιο θα είναι οι: Γιάννης Σολδάτος, Ιστορικός του κινηματογράφου-Συγγραφέας-Σκηνοθέτης, Θεοδώρα Πετανίδου, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αιγαίου, Γιάννης Φαλκώνης, Σκηνοθέτης-Ποιητής, Λιζιάννα Δελβερούδη, Ιστορικός του Θεάτρου και του Κινηματογράφου, Γιώργος Βλάχος, Αναπληρωτής Καθηγητής στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μανόλης Κορρές, Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ.

Ο γνωστός σκηνοθέτης Στέλιος Χαραλαμπόπουλος εμπνεύστηκε το Συμπόσιο, επιμελήθηκε τη θεματολογία του και προσδιορίζει ως εξής το πλαίσιο του αναστοχασμού, της ανάκλησης συναισθημάτων και οργάνωσης προσδοκιών που υποβάλλει η αποτύπωση του βιωμένου τόπου, εν προκειμένω του νησιού της Λευκάδας:

«Ο αφορισμός του ιστορικού Marc Ferro πως το καλύτερο ντοκιμαντέρ είναι η ταινία μυθοπλασίας̏ ηχεί ίσως παράξενα, φανερώνει όμως μια ουσιώδη αλήθεια. Στις ταινίες ντοκιμαντέρ η εικόνα συνήθως έρχεται να επιβεβαιώσει ένα προεπιλεγμένο νόημα. Σαν πηγή πληροφοριών ενθυλακώνει το βλέμμα του δημιουργού της και χρωματίζεται από την ιδεολογική και συναισθηματική σκευή του. Αντίθετα στις ταινίες μυθοπλασίας ο χώρος λειτουργεί ως ακούσιος μάρτυρας καταστάσεων και αλλαγών. Ο μύθος βέβαια είναι κυρίαρχος αλλά πίσω απ’ αυτόν, σαν μέσα από διάφανο τούλι προβάλλει ο χώρος. Ο χώρος που διαδραματίζεται η ιστορία, που ξετυλίγεται η μυθοπλασία. Περιμένει τον προσεκτικό παρατηρητή που θα του δώσει φωνή για να δραπετεύσει από τη μέγγενη της αφήγησης και να καταθέσει τη δική του μαρτυρία. Χρειάζεται να σηκώσει κάποιος το πέπλο του προφανούς για να αναδυθούν οι «άλλες» σημασίες. Όπως η αρχαιολογική σκαπάνη συχνά φέρνει στο φως διαδοχικά στρώματα ενός ιστορικού συνεχούς το ίδιο και μια διεπιστημονική προσέγγιση της κινηματογραφικής εικόνας θα μας αποκαλύψει τις επάλληλες σημασίες που κρύβονται πίσω από τον ιστό της αφήγησης. Ο χώρος ως «λανθάνον» περιεχόμενο της εικόνας περιμένει πάντα στο βάθος του κάδρου, ντροπαλός συνεσταλμένος. Περιμένει το βλέμμα, για να ρίξει το πέπλο της αιδούς και να αποκαλύψει το «κρυμμένο νόημα». Η κάμερα του δημιουργού καταγράφει και πάντα στο βάθος -ή στην αφετηρία- βρίσκονται αυτοί οι αιδήμονες τόποι.

Αν και ο χώρος λάθρα διαβιοί στην ταινία μυθοπλασίας δεν είναι λίγες οι φορές που πετυχαίνει να αποκτήσει ταυτότητα, να γίνει τόπος με όνομα. Το Δουργούτι στη «Μαγική πόλη του Νίκου Κούνδουρου», η Ύδρα στο «Κορίτσι με τα μαύρα» του Κακογιάννη, Αλιάνο και Βασιλικάτα στο «Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι» του Φραντσέσκο Ρόζι, η Όστια στο έργο του Παζολίνι, η κοιλάδα του ποταμού Πάδου στον Αντονιόνι, το Σαιντ-Σεβέρ-συρ-Αντρ στο «Μέρα γιορτής» του Ζακ Τατί, το Άτσι Τρέτσα της Σικελίας στο «Η γη τρέμει» του Βισκόντι είναι τα πλούσια κινηματογραφικά κοιτάσματα που κρύβονται κάτω από το πορώδες έδαφος της αφήγησης. Το σύνολο του κινηματογραφημένου υλικού αποτελεί σήμερα ένα σημαντικό αρχείο για τον ιστορικό, τον ανθρωπολόγο, τον περιβαλλοντολόγο, τον αρχιτέκτονα, τον οικονομολόγο παρέχοντας πληροφορίες για αθέατες περιοχές των κοινωνιών του παρελθόντος αλλά και για επιβιώσεις τους στο παρόν. Μια μικρή αλλά εύχυμη εικόνα της Λευκάδας έχει ήδη ξεκινήσει το ταξίδι της για το μέλλον.»

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΕΥΚΑΔΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ