Το Εργατικό Κέντρο Λευκάδας προβάλλει την αντιπολεμική ταινία «Και οι χελώνες μπορούν να πετάξουν»

Την αντιπολεμική ταινία «Και οι χελώνες μπορούν να πετάξουν» (2004, 95’) θα προβάλει αυτή την Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026 το Εργατικό Κέντρο Λευκάδας-Βόνιτσας, στις 20.00.

Οι τελευταίες εξελίξεις με την ιμπεριαλιστική επέμβαση ΗΠΑ, Ισραήλ σε Βενεζουέλα, Ιράν, Λίβανο, τις γενοκτονίες των λαών της Παλαιστίνης και της Κούβας καθιστούν την ταινία επίκαιρη όσο ποτέ.

Ο σκηνοθέτης Μπαχμάν Γκομπανί, γεννημένος στο ιρανικό Κουρδιστάν το 1968, είναι ο πρώτος κινηματογραφιστής που σύστησε στο ευρύ κινηματογραφικό κοινό τον κουρδικό λαό, δημιουργώντας για πρώτη φορά ταινίες στην κουρδική γλώσσα. Έναν λαό σπαρμένο σε τέσσερις χώρες της Μέσης Ανατολής, χωρίς αναγνωρισμένη πατρίδα, εγκλωβισμένο σε ορατά και αόρατα σύνορα, υφιστάμενο συνεχείς διώξεις, αγωνιζόμενο με υποσχέσεις και προδοσίες από όψιμους και πρόσκαιρους «ευεργέτες».

Το σκηνικό της ταινίας και οι ίδιοι οι κάτοικοι ως ηθοποιοί αποτελούν την «ιδανική ατμόσφαιρα»: στρατόπεδο προσφύγων στα σύνορα του Ιράκ με την Τουρκία. Παραμονές της τελευταίας αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ.

Πρόσωπα και κορμιά που πάνω τους έχει «γράψει» όλη η περιπέτεια της περιοχής. Πόδια και χέρια κομμένα. Σαν να βλέπεις μια τραγική και αποκρουστική όπερα. Ανάπηρα παιδάκια να ετοιμάζουν τα πολυβολεία, για να αποκρούσουν τη νέα ιμπεριαλιστική εισβολή και να εξουδετερώνουν συνεχώς νάρκες.

Δραματικός υποστηρικτής του σκηνικού ο χρόνος. «Ιδανικός» και αυτός, για ένταση και αγωνία. Από κοντά, αν όχι κυρίαρχο, το φυσικό τοπίο. «Μιλάει» με μοναδικές ποιητικές εικόνες, πότε με την ήρεμη φυσική του καλλονή και πότε με τη φυσική του αγριάδα…

Οι Κούρδοι, γηγενείς κάτοικοι και πρόσφυγες του καταυλισμού, και, αλίμονο, και τα παιδιά, ζούνε υπό τον πόλεμο, από τον πόλεμο και για τον πόλεμο. Μόνη τους ενασχόληση ο πόλεμος! Άλλοι για να υπερασπίσουν ό,τι, γι' αυτούς, έχει αξία και άλλοι για να κερδοσκοπήσουν. Και ανάμεσα στις εκρήξεις και στους βομβαρδισμούς, ανάμεσα στα χτυπήματα κάτω από τη μέση, για την επιβίωση, βρίσκουν χρόνο για να ελευθερώσουν τα πηγαία χαρίσματα του ανθρώπου. Την
αλληλεγγύη, τη φιλία, τον έρωτα…

Αυτή δεν είναι ταινία. Αυτή είναι ένας τεράστιος τοίχος, που πάνω του γράφεται, ζωγραφίζεται καλύτερα, η ιστορία της περιοχής, με τα μελανότερα χρώματα του πολιτισμού του σύγχρονου κόσμου. Κάθε πινελιά και πόνος. Κάθε πινελιά και κραυγή. Και μέσα στις κραυγές και στον πόνο, να και ο έρωτας! Απόδειξη πως ο άνθρωπος δεν θα παραδοθεί. Δεν θα μεταβληθεί σε κτήνος.

Με την αποκαλυπτική ποιητική εικονοποιία της η ταινία εκθέτει τον πολιτισμό της σημερινής ανθρωπότητας. Της ανθρωπότητας, που, παρότι έχει παρουσιάσει ανεπανάληπτα έργα, εξακολουθεί να περπατάει με τα τέσσερα. Να αποδέχεται την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Μια πράξη, έτσι κι αλλιώς ανεπίτρεπτη, η οποία, μάλιστα, επιβάλλεται και με τον πόλεμο. Την πιο μισερή πράξη απ' όλες τις μισερές πράξεις του ανθρώπου!

   Σε ένα τοπίο απίστευτης ομορφιάς η απίστευτη αγριότητα!

Η ταινία απέσπασε το Βραβείο Ειρήνης στο Βερολίνο, καθώς και το Ειδικό Βραβείο κριτικής Επιτροπής στο Σικάγο.

Είσοδος ελεύθερη

Πηγή: Ριζοσπάστης