Τελευταίο «αντίο» στον σπουδαίο Λάκη Χαλκιά πού συνέδεσε την τέχνη με τους αγώνες και τους πόθους του λαού μας
Πηγή: Eurokinissi
«Αποχαιρετάμε σήμερα ένα μεγάλο, ένα σπουδαίο καλλιτέχνη που έδωσε όλη του τη ζωή στη δημοτική, την παραδοσιακή, τη λαϊκή μουσική, δεμένη με τους αγώνες, τις αγωνίες και τους πόθους του λαού μας. Καλό ταξίδι στον Λάκη Χαλκιά»: Μ΄ αυτή τη δήλωση ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, συμπύκνωσε τον στερνό αποχαιρετισμό στον σπουδαίο ερμηνευτή Λάκη Χαλκιά, που η κηδεία του τελέστηκε σήμερα στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Η σορός του εκτέθηκε από το πρωί σε λαϊκό προσκύνημα, όπου πλήθος κόσμου, ομότεχνοι, συνάδελφοι μουσικοί, φίλοι και συντοπίτες του από την Ήπειρο, αλλά και συναγωνιστές έσπευσαν να τιμήσουν τον σημαντικό ερμηνευτή, να σφίξουν το χέρι στη σύζυγο και τους οικείους του.
Εκ μέρους του ΚΚΕ παραβρέθηκαν ακόμα ο Νίκος Σοφιανός και ο Θοδωρής Χιώνης, μέλη του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, ο Γιώργος Πέρρος, μέλος της ΚΕ και της Γραμματείας του ΠΑΜΕ, ενώ το «παρών» έδωσαν ο Δήμαρχος της Αθήνας Χάρης Δούκας, εκπρόσωποι άλλων κομμάτων, καθώς και ο πρέσβης της Παλαιστίνης, Yussef Dorkhom.
Σε κλίμα συγκίνησης και με χειροκροτήματα ο κόσμος ακολούθησε το φέρετρο, που συνοδεία κλαρίνου, λαούτου και κιθάρας οδηγήθηκε προς την ταφή με ηπειρώτικους σκοπούς και μοιρολόγια, ενώ το τελευταίο αντίο σφραγίστηκε με τον κόσμο να τραγουδά τη «Φάμπρικα» και τη σύζυγο του Λάκη Χαλκιά να «υπόσχεται» ότι αυτή η φάμπρικα «δεν θα σταματήσει ποτέ».
Πηγή: Eurokinissi
Στον επικήδειο αποχαιρετισμό που εκφώνησε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, σημείωσε:
«Συναγωνιστή μας Λάκη, σε αποχαιρετάμε σήμερα με πόνο και θλίψη. Ακούμε τα τραγούδια σου, τον παλμό της φωνής σου, θυμόμαστε τη φλόγα σου στις συναυλίες και μας είναι δύσκολο αυτό το τελευταίο αντίο.
Στο πρόσωπό σου αποχαιρετούμε έναν σπουδαίο ερμηνευτή, μουσικό και ερευνητή της ελληνικής μουσικής, αλλά και έναν αυθεντικό πνευματικό άνθρωπο. Έναν ολοκληρωμένο καλλιτέχνη. Υπηρέτησες με συνέπεια την ελληνική μουσική παράδοση, της άνοιξες δρόμους και συνέδεσες την Τέχνη με τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της εποχής μας.
Από μικρός μυήθηκες στη δημοτική και λαϊκή μουσική, στην οποία βρίσκεται η βαθιά ρίζα του τόπου σου, τα Γιάννενα, και της οικογένειάς σου, της ιστορικής μουσικής οικογένειας των Χαλκιάδων. Η κληρονομιά σου ήταν ένας μουσικός θησαυρός που τίμησες με ευθύνη, διαφύλαξες, ανανέωσες και παρέδωσες πλουσιότερο.
Η πορεία σου ήταν ορισμένη, ακολούθησες τον δρόμο του επαγγελματία μουσικού, ως πολυοργανίστας και ερμηνευτής και στάθηκες επάξια δίπλα σε κορυφαίες μορφές της ελληνικής μουσικής: Τον πατέρα σου, τον «τρανό» κλαρινίστα Τάσο Χαλκιά, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Γιάννη Παπαϊωάννου, την Σωτηρία Μπέλλου.
Τραγούδησε τη δύναμη του ελληνικού λαού
Στα χρόνια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, η φωνή του Λάκη Χαλκιά ταυτίστηκε με τους μεγάλους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες του λαού μας. Όντας ο ίδιος μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη γνώρισε από πρώτο χέρι τις διώξεις. Αναγκάστηκε να φύγει για τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1967. Εκεί συνέχισε το τραγούδι στον ξενιτεμένο ελληνισμό. Γνώρισε την αναγνώριση, αλλά δεν λησμόνησε τον τόπο του.
Σύντομα, το 1971, επέστρεψε, και η γνωριμία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο έμελλε να σημαδέψει τη δική του πορεία, αλλά και της ελληνικής μουσικής. Η ορμή της φωνής του συναντήθηκε με τη δύναμη της μουσικής του μεγάλου συνθέτη, σε μια ιστορική εποχή που η τέχνη αποτέλεσε τη συλλογική έκφραση αντίστασης και ελπίδας. Έτσι γεννήθηκαν τα αξέχαστα τραγούδια που ύμνησαν τον εργάτη, τον μετανάστη, τον βιοπαλαιστή αγρότη, στους εμβληματικούς δίσκους «Θητεία», «Μετανάστες» και «Θεσσαλικός Κύκλος».
Θυμόμαστε τη φλογερή φωνή του Λάκη Χαλκιά στα τραγούδια του Μαρκόπουλου, του Μίκη, του Λεοντή, στα ποιήματα του Ρίτσου και τόσων άλλων σπουδαίων συνθετών, ποιητών και στιχουργών, που τον εμπιστεύτηκαν και τους δικαίωσε με κάθε ερμηνεία του. Τα χρόνια εκείνα, αλλά και όλα τα μετέπειτα, τραγούδησε τη δύναμη του ελληνικού λαού. Και ήταν η φωνή του κραυγή ενάντια στην αδικία.
Αγαπημένε μας Λάκη,
Διαδήλωσες, τραγουδώντας, στις συναυλίες για την ειρήνη, την αλληλεγγύη σε λαούς που δοκιμάζονται, για τα εργατικά δικαιώματα, στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, αλλά και στις μεγάλες πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις του ΚΚΕ. Ήσουν η σταθερή, γνώριμη φωνή των Φεστιβάλ της ΚΝΕ για περισσότερα από πενήντα χρόνια. Εκεί οι νέοι και οι νέες σε γνώρισαν στα δημοτικά, τα λαϊκά και τα επαναστατικά τραγούδια που τους έμαθες να ακούν, να τραγουδούν, να χορεύουν.
Μα δεν ήσουν μόνο ένας σπουδαίος ερμηνευτής. Είναι ανεκτίμητη η προσφορά σου στην έρευνα, τη διάσωση και τη διάδοση της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Το έργο ζωής σου «2.500 Χρόνια Ελληνική Μουσική» αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για την ιστορία του ελληνικού μουσικού πολιτισμού από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή.
Η αγάπη σου για τη μουσική παράδοση έγινε γνώση, έγινε νέα δημιουργία. Κατάφερες να βρεις το νήμα που συνδέει τους στίχους του Ομήρου, τη βυζαντινή μουσική, τα δημοτικά, τα ρεμπέτικα, τα λαϊκά και έντεχνα τραγούδια. Αυτό το πολύτιμο έργο είναι η κληρονομιά που αφήνεις στη νέα γενιά των καλλιτεχνών που τόσο αγάπησες και στήριξες με αφοσίωση και ευαισθησία ως δάσκαλος, ως ερευνητής, ως συνάδελφος.
Αναλαμβάνουμε την ευθύνη να φωτίσουμε τον θησαυρό του έργου σου
Πηγή: Eurokinissi
Η φωνή σου κουβαλά τις μνήμες από τα πέτρινα γεφύρια της Ηπείρου, από τα πανηγύρια, από τα μοιρολόγια των ξενιτεμένων, από τα αντάρτικα βουνά, από τους δρόμους της φωτιάς. Αυτές οι μνήμες ατσάλωσαν την καρδιά και τον νου σου.
Η συνειδητοποίηση ήρθε αβίαστα, η στράτευσή σου στα υψηλά ιδανικά και τις αξίες του ανθρώπου ήταν μια βαθιά συνειδητή επιλογή. Έθεσες το κύρος και την Τέχνη σου στην υπηρεσία του αγώνα της εργατικής τάξης για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Γι’ αυτό, και εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ, στο πρόσωπό σου δεν αποχαιρετάμε σήμερα μόνο έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, αλλά έναν πραγματικό συναγωνιστή, έναν σύντροφό μας.
Βαδίσαμε μαζί από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Ζήσαμε μεγάλες στιγμές, όμορφες, αλλά και δύσκολες για τον λαό μας, το Κόμμα μας, για το διεθνές κομμουνιστικό και το εργατικό κίνημα, για τους λαούς όλου του κόσμου. Με την Τέχνη σου, την αξιοπρεπή στάση ζωής σου, το ήθος και τη σεμνότητά σου πλούτισες τη δράση του Κόμματος, του κινήματος γενικότερα. Ήταν τιμή μας που πλαισίωσες τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ, που στήριξες τον αγώνα του Κόμματος και της ΚΝΕ για να κρατηθεί ψηλά η σημαία της ελπίδας για έναν καλύτερο κόσμο.
Μείνε ήσυχος. Η παρακαταθήκη που αφήνεις, οι περισσότερες από έξι δεκαετίες προσωπικής δημιουργίας, η πάνω από έναν αιώνα διαδρομή της οικογένειας των Χαλκιάδων, αποτελεί εγγύηση για τη συνέχεια στους νέους μουσικούς που δίδαξες, συνεργάστηκες και ενέπνευσες στη μακρόχρονη πορεία σου.
Στην οικογένειά σου εκφράζουμε από καρδιάς τα συλλυπητήριά μας.
Ταυτόχρονα αναλαμβάνουμε την ευθύνη να φωτίσουμε τον θησαυρό του έργου σου και να κληροδοτηθεί στις επόμενες γενιές για να αποτελέσει το σταθερό θεμέλιο της δημιουργικής εξέλιξης της ελληνικής μουσικής παράδοσης.
Ακριβέ μας Λάκη, θα μείνεις στις καρδιές μας, στις καρδιές όλου του λαϊκού κόσμου, που αγάπησες βαθιά και σε αγάπησε βαθιά.
Τραγούδησες για τον εργάτη, τον εμιγκρέ της «Φάμπρικας», που «δουλεύει νύχτα μέρα … στη βάρδια δύο δέκα…», για τον δάσκαλο που «δασκαλεύει με λόγια της φωτιάς…».
Ετούτος ο λαός που ύμνησες με τη φωνή και την τέχνη σου, τώρα μπροστά σου «σωπαίνει, ακούει και όσα του λες τα δένει κομπολόγια…».
Σου δίνουμε την υπόσχεσή μας: Ότι τα τραγούδια σου, το έργο και το παράδειγμά σου θα τα κρατήσουμε ζωντανά στη μνήμη της νέας βάρδιας των εργατών, όλων των λαϊκών ανθρώπων της χώρας μας.
Γιατί «εμείς είμαστε το αίμα, εμείς είμαστε η φωτιά, εμείς είμαστε οι εργάτες…». Εμείς θα χτίσουμε τη λευτεριά. Καλό σου ταξίδι!».
Ενας γνήσιος καλλιτέχνης πρέπει να τραγουδά για τον λαό, για τους εργάτες
Πηγή: Eurokinissi
Σπαράζοντας τον αποχαιρέτισε επίσης με επικήδειο η βαφτισιμιά του, δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Φωτάκη, μεταφέροντας τα λόγια του: « «Μάτια μου… Ψυχή μου… Να προσέχεις παιδί μου. Να θυμάσαι ποια είσαι… Να γράφεις αυτά που πιστεύεις μάτια μου… Να μην αφήσεις να σε αλλάξουν…»
2 Αυγούστου 2026 σβήσανε τα μάτια μου. Χάθηκε η ψυχή μου.
Ο Λάκης Χαλκιάς για την Ελλάδα και τον κόσμο ήταν ο ερμηνευτής των ποιητών, ο πρωτομάστορας της Ρωμιοσύνης, ο θεματοφύλακας της παράδοσης. Ο τελευταίος των μεγάλων.
Για την νονά μου ήταν η αγάπη της. Η ψυχή της.
Για μένα ήταν ο νονός μου, ο πατέρας που διάλεξα και με διάλεξε. Τα μαλαματένια λόγια που είχα ανάγκη στη ζωή μου».
Μίλησε μεταξύ άλλων για «την άποψή του ότι ένας γνήσιος καλλιτέχνης πρέπει να τραγουδά για τον λαό, για τους εργάτες.
Το ότι διάλεγε πάντα τον δύσκολο δρόμο του αγώνα και τον υποστήριζε. Λέγοντας μάλιστα πως ακόμα και αν κάποιες φορές αναγκάζεσαι να κάνεις πίσω, πρέπει να ανακτάς τις δυνάμεις σου και να επιστρέφεις στο μετερίζι σου και να δίνεις τις μάχες σου.
Την αγωνία του για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, την οργή του για τη Γάζα, την απογοήτευσή του για το πού βαδίζει ο κόσμος»…
Πρόσθεσε ότι το μεγαλείο αυτού του σπουδαίου τραγουδιστή «αποτυπωνόταν στην ταπεινότητά του».
«Ο Χαλκιάς δεν έμαθε να τραγουδάει, γεννήθηκε για να τραγουδάει, όπως ένα παιδί αρχίζει να περπατάει ακόμα και αν δεν του δείξει κανείς. Απλωνε το χέρι σε όλους για να βοηθήσει και το χαμόγελο του κέρδιζε τις ψυχές των ανθρώπων», είπε κι έκλεισε με «μαλαματένια» λόγια από τα τραγούδια του…
