Ούτε ο Ηρακλής δεν θα καθάριζε τα ρέματα της Λευκάδας
Στα καταπράσινα ρέματα και στις απόκρημνες γωνιές της λευκαδίτικης υπαίθρου, η ασυνειδησία ορισμένων συνεχίζει να εναποθέτει τόνους απορριμμάτων, πληγώνοντας ανεπανόρθωτα το φυσικό περιβάλλον του νησιού μας.
Οι φωτογραφίες είναι πρόσφατες και προέρχονται από το ρέμα της Δάφνης, δίπλα από τον Κολυβιάτικο δρόμο, μόλις ένα με δύο χιλιόμετρα μακριά από τη Νικιάνα, όπου και εκβάλλει.
Η εικόνα που αντικρίζει κανείς είναι αποκαρδιωτική: μια μικρή χωματερή ξεπηδά ανάμεσα στα δέντρα και τους θάμνους, όπου δεσπόζουν δεκάδες πλαστικά μπουκάλια (μερικά μάλιστα δεμένα σε δεσμίδες), πλαστικές σακούλες και διάσπαρτα οικιακά σκουπίδια που μολύνουν το έδαφος. Σακούλες σκουπιδιών -κάποιες σκισμένες από τον χρόνο και τα ζώα- έχουν εγκαταλειφθεί ανάμεσα στους κορμούς των δέντρων, μαζί με μπάζα, γυάλινα μπουκάλια και πλαστικά εξαρτήματα, μετατρέποντας την πλούσια χλωρίδα της περιοχής σε επικίνδυνη εστία μόλυνσης.
Ούτε ο Ηρακλής δεν θα καθάριζε τα ρέματα της Λευκάδας
Ο μυθικός Ηρακλής χρειάστηκε μόλις μία ημέρα για να καθαρίσει τους στάβλους του Αιγεία, εκτρέποντας τα ποτάμια Αλφειό και Πηνειό. Στη δική μας πικρή πραγματικότητα, όμως, αν ο ημίθεος επισκεπτόταν τα ρέματα της Λευκάδας, θα χρειαζόταν… μήνες επίπονου χειρωνακτικού καθαρισμού. Τα μηχανήματα αδυνατούν να προσεγγίσουν αυτές τις δύσβατες χαράδρες, ενώ παρόμοιες αυτοσχέδιες χωματερές υπολογίζονται σε χιλιάδες -κυριολεκτικά- από τη μια άκρη του νησιού έως την άλλη.
Η κληρονομιά στα παιδιά μας
Η φύση αδυνατεί να διαγράψει το αποτύπωμα της αδιαφορίας μας από τη μια μέρα στην άλλη. Ενώ τα οργανικά απορρίμματα αποσυντίθενται μέσα σε λίγους μήνες, τα υλικά που απεικονίζονται στις φωτογραφίες απαιτούν: Πλαστικά μπουκάλια (PET): έως και 450–500 χρόνια για να αποσυντεθούν! Πλαστικές σακούλες: 10 έως 20 χρόνια, διασπώμενες σε επικίνδυνα μικροπλαστικά που μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα και τελικά την τροφική μας αλυσίδα. Αυτή είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στα παιδιά μας και στις γενιές που έρχονται.
Η προστασία του περιβάλλοντος δεν αποτελεί αποκλειστικά υποχρέωση των αρχών, αλλά ατομική και συλλογική ευθύνη του καθενός μας. Ας σταματήσουμε, επιτέλους, να αντιμετωπίζουμε τη μοναδική φύση της Λευκάδας ως μια ανεξάντλητη χωματερή.
