Η ντροπή της Λευκάδας ή πως η ιδιωτική πρωτοβουλία απαντά στην κρατική αφασία
Γράφει ο Ανδρέας Γεωργάκης
Πόση απαξίωση μπορεί να αντέξει ακόμα αυτός ο τόπος; Το Τουριστικό Περίπτερο και οι καμπίνες, σ΄ ένα από τα πιο προνομιακά και «παραδεισένια» σημεία της Λευκάδας, έχουν μετατραπεί εδώ και καιρό σε έναν απέραντο, άτυπο σκουπιδότοπο. Η κατάσταση μέρα με τη μέρα χειροτερεύει, τροφοδοτούμενη από την πλήρη αδιαφορία ορισμένων ασυνείδητων που μαγαρίζουν το περιβάλλον, αλλά κυρίως από την προκλητική αδράνεια του Δήμου Λευκάδας.
Το αποκορύφωμα της κατάντιας; Σήμερα, οι σωροί των σκουπιδιών που συσσωρεύονται εκεί για εβδομάδες εξαφανίστηκαν. Όχι, βέβαια, επειδή κινητοποιήθηκαν οι αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου, όπως όφειλαν να κάνουν αυτεπάγγελτα. Τα σκουπίδια μαζεύτηκαν από την ιδιωτική πρωτοβουλία ενός ανθρώπου -μάλιστα αλλοδαπής προέλευσης- ο οποίος, σε αντίθεση με τους τοπικούς άρχοντες, ένιωσε θλίψη και ντροπή για αυτή την εικόνα εγκατάλειψης και βρωμιάς.
Είναι τουλάχιστον ειρωνικό και άκρως υποτιμητικό για την τοπική κοινωνία να χρειάζεται ένας «ξένος» για να μας θυμίσει τα αυτονόητα. Φαίνεται πως εμείς οι ντόπιοι έχουμε μάθει να μην βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας. Έχουμε συνηθίσει τη δυστυχία της βρωμιάς, συμβιβαζόμαστε με την παρακμή και ανεχόμαστε έναν δήμο που παρακολουθεί αμέτοχος και αδιάφορος τη μετατροπή των ομορφότερων σημείων του νησιού σε χωματερές.
Αν η καθαριότητα και η προστασία του περιβάλλοντος επαφίενται αποκλειστικά στο φιλότιμο των περαστικών, τότε οι υπεύθυνοι του Δήμου ας μας πουν ξεκάθαρα ποιος είναι τελικά ο ρόλος τους, εκτός από το να εισπράττουν δημοτικά τέλη και να γυρίζουν την πλάτη τους με προκλητική αδιαφορία στα πολλά προβλήματα του νησιού και κυρίως αυτό της καθαριότητας.
* Παιδίατρος
