Όταν η πολιτική σκοπιμότητα συναντά την ιδιοτέλεια: Το ανώνυμο τηλεφώνημα, ο Μαυρογιαλούρος και ο «πάτος» μιας κοινωνίας
Δεχθήκαμε γύρω στις 12:00 το μεσημέρι σήμερα ένα ανώνυμο τηλέφωνο (δεν είπε το όνομά της), από μία «κυρία» η οποία μας εγκαλούσε γιατί γράψαμε ότι «αυτό μας ξεπερνάει» αναφορικά με το εδώ άρθρο: «Αυτό πράγματι μας ξεπερνάει: «Πληγέντες» μαθητές στη Λευκάδα στην ειδική ρύθμιση του Υπουργείου Παιδείας για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση!»
Το περιστατικό με το ανώνυμο τηλεφώνημα της «οργισμένης κυρίας» δεν είναι απλώς ένα καθημερινό παρασκήνιο της δημοσιογραφικής δουλειάς. Είναι ένα αποκαλυπτικό ακτινογράφημα της νοοτροπίας που κρατά αυτόν τον τόπο καθηλωμένο.
Ο Μαυρογιαλουρισμός του 21ου αιώνα
Η τακτική είναι γνωστή και δοκιμασμένη: Βαφτίζουμε «έκτακτη ανάγκη» και «φυσική καταστροφή» την όποια συνηθισμένη νεροποντή ή κακοκαιρία, ώστε να ξεκλειδώσουν ευεργετήματα, μόρια και χαριστικές ρυθμίσεις. Το είδαμε στο παρελθόν με τη λεγόμενη «πρώτη φορά αριστερά» 2-3 χρόνια μετά τον σεισμό του 2015, το βλέπουμε και σήμερα.
Όταν όμως ένα μέτρο κοινωνικής αλληλεγγύης (που σχεδιάστηκε για πραγματικές τραγωδίες) μετατρέπεται σε «πλάγιους δρόμους» εισαγωγής στα ΑΕΙ, ευτελίζεται η έννοια της προσπάθειας.
«Ανώνυμη» οργή και προσωπικό συμφέρον
Το γεγονός ότι η καλούσα επέλεξε την ανωνυμία λέει πολλά. Όταν το ατομικό συμφέρον («να περάσει το παιδί μου όπως όπως») μπαίνει πάνω από την αλήθεια, ο πολίτης δεν αναζητά το δίκαιο, αλλά την κάλυψη. Και όταν η δημοσιογραφία υποδεικνύει ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός» -δηλαδή ότι καταστροφή στη Λευκάδα δεν υπήρξε- η αντίδραση δεν είναι τα επιχειρήματα, αλλά η επίθεση: «Ασχολείστε μόνο με τα ζώα» και «να ντρέπεστε».
Η σύγκριση με τη Βόνιτσα και η αλυσίδα της ισοπέδωσης
Η αναφορά στη γειτονική Βόνιτσα (όπου πράγματι εντάχθηκε επίσης ο Δήμος Ακτίου-Βόνιτσας) αποκαλύπτει τον φαύλο κύκλο: «Αφού το πήραν οι απέναντι, γιατί να μην το πάρουμε κι εμείς;» Αυτή η νοοτροπία της αγέλης, όπου ο ένας παρασύρει τον άλλον στην απαίτηση για χαριστικές εξαιρέσεις, είναι που ακυρώνει κάθε έννοια ισονομίας. Αντί να διαμαρτυρόμαστε για την αυθαιρεσία, διαμαρτυρόμαστε επειδή δεν επωφεληθήκαμε αρκετά από αυτήν!
Γιατί έχουμε «πιάσει πάτο»;
Ο «πάτος» δεν είναι οικονομικός· είναι πρωτίστως ηθικός και θεσμικός. Όσο οι τοπικοί βουλευτές και πολιτευτές θα πουλούν εκδουλεύσεις βαφτίζοντας το τίποτα «προστασία των πληγέντων», και όσο μερίδα των πολιτών θα επικροτεί τέτοιες πρακτικές αρκεί να «βολευτεί το δικό μας παιδί», η κοινωνία θα παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα αναχρονιστικό μοντέλο.
Υστερόγραφο προς την ανώνυμη κυρία:
Η ενασχόληση με τα ζώα, την προστασία τους και τον πολιτισμό της καθημερινότητας δεν είναι ρετσινιά· είναι δείγμα πολιτισμού. Το να διεκδικεί κανείς ίσους όρους για όλα τα παιδιά της χώρας και να αρνείται το πολιτικό εμπόριο ελπίδας είναι η πραγματική δημοσιογραφική ευθύνη. Αντί να «ντρεπόμαστε» που αναδεικνύουμε την αλήθεια, ας αναλογιστούν όσοι τηλεφωνούν ανώνυμα τι παράδειγμα δίνουν στα ίδια τα παιδιά τους.
