Κάτω τα χέρια από τις θάλασσές μας: Η αλήθεια για τα ναύδετα και τους «σωτήρες» του Μεγανησίου

Του Αιμίλιου Πετρόπουλου*

Με αφορμή τη δικαιολογημένη δυσαρέσκεια του κόσμου στο Μεγανήσι για την υπόθεση των ναυδέτων, κυβέρνηση και μεγάλες εταιρείες προσπαθούν τις τελευταίες ημέρες -με «το καρότο» σε πρώτη φάση- να μας πείσουν πως τα ιδιωτικά ρεμέντζα θα κάνουν καλό στον τόπο και στην κοινωνία μας.

Είναι πράγματι θετικό και ελπιδοφόρο το γεγονός ότι το σύνολο των φορέων και των συλλόγων, τόσο στο νησί όσο και στην Αθήνα, βγήκε μπροστά και δήλωσε εξαρχής πως τα ναύδετα των εταιρειών δεν έχουν καμία δουλειά στο Μεγανήσι. Αντιδράσαμε άμεσα για κάτι ζωτικής σημασίας. Ωστόσο, για να έχει ουσία αυτή η αντίδραση, οφείλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, κι ας στενοχωρήσουμε ακόμη και γνωστούς ή φίλους. Το λέω αυτό γιατί τώρα δεν αρχίζει, απλώς συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση το ξεπούλημα του νησιού και της γύρω περιοχής.

Ξαφνικά, οι θιασώτες αυτών των σχεδίων «θυμήθηκαν» την προστασία του περιβάλλοντος. Στα άρθρα τους προβάλλουν τρία βασικά επιχειρήματα:

Ότι καταστρέφεται το περιβάλλον από τις πολλές άγκυρες που αλλοιώνουν τον βυθό.

Ότι θα σταματήσει η άναρχη κίνηση των σκαφών.

Ότι γινόμαστε πιο «ολοκληρωμένοι» ως τουριστικό προϊόν.

Αλήθεια, όμως: η ίδια λογική της «οργανωμένης» εκμετάλλευσης δεν ήταν που οδήγησε στην περιβαλλοντική υποβάθμιση του λιμανιού στο Βαθύ, με τα υποτίθεται μη άναρχα πάρκινγκ σκαφών στην πολυσυζητημένη μαρίνα; Όλα αυτά τα χρόνια, είπε κανένας «ώπα παιδιά, τα σκάφη και τα κότερα θα έρχονται μέχρι έναν συγκεκριμένο αριθμό για να μην καταστρέψουμε τον βυθό και το περιβάλλον του νησιού» ή έπεσαν όλοι με τα μούτρα στη διαφήμιση του Μεγανησίου μέχρι να γίνει το αδιαχώρητο στις θάλασσες και στη στεριά;

Το «ολοκληρωμένο τουριστικό πρότζεκτ» είναι στημένο εδώ και χρόνια. Και όσο προχωρά, γίνεται ολοένα και πιο απειλητικό για εμάς τους ντόπιους, αλλά και πιο κερδοφόρο για τις μεγάλες εταιρείες που θησαυρίζουν από τον τουρισμό. Αυτό που πρέπει να γίνει ξεκάθαρο σε όλους μας είναι πως αυτά τα μέτρα και οι υπουργικές οδηγίες έχουν δύο όψεις: από τη μία εξυπηρετούν τα μεγάλα και μικρότερα επιχειρηματικά συμφέροντα με το περαιτέρω ξεπούλημα της θάλασσας, και από την άλλη στερούν από την πλειοψηφία τις ελεύθερες ακτές, τις περιοχές Natura και το δικαίωμα στο παραδοσιακό, μικρό ψάρεμα. Στερούν από τον Μεγανησιώτη τον ίδιο του τον τόπο. Σε αυτή την πλειοψηφία ανήκουμε οι περισσότεροι κάτοικοι αυτού του νησιού και από αυτή τη σκοπιά οφείλουμε να ξεσηκωθούμε.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και το πώς χειρίζονται το ζήτημα οι τοπικοί άρχοντες στον Δήμο:

Η δημοτική αρχή: Ο Δήμαρχος και η παράταξή του δηλώνουν πως διαφωνούν με τα ναύδετα επειδή η οδηγία αγνοεί την τοπική κοινωνία και υποτιμά τον Δήμο. Την ίδια στιγμή, όμως, στην τοποθέτησή του στην ΚΕΔΕ ξεκινά ευχαριστώντας το Υπουργείο και τον «φίλο υφυπουργό» που πρωτοστάτησε για αυτή ακριβώς την οδηγία. Τι είδους «φίλος» του νησιού είναι αυτός; Και πώς γίνεται να ξαφνιάστηκε ο Δήμαρχος από τις εξελίξεις, όταν όλοι θυμόμαστε τις επαφές με το Υπουργείο για τη μαρίνα στον Αθερινό και τα «μπράβο» της Υπουργού Τουρισμού για την πορεία ανάπτυξης που έχει πάρει το Μεγανήσι;

Η μείζων αντιπολίτευση: Διαφωνεί και εκείνη, μας καλεί μάλιστα «με το όπλο παρά πόδα» και ζητά από τον Δήμο να μην πανηγυρίζει πρόωρα πως έβαλε φρένο. Μιλάμε, όμως, για την παράταξη που στο παρελθόν «έχτισε» το νησί μέχρι μπροστά στη θάλασσα και σήμερα ίσως απλώς φοβάται την επίδραση που θα έχουν τα ρεμέντζα στα δικά της συμφέροντα.

Η ελάσσων αντιπολίτευση: Είναι εξαφανισμένη. Όσο βρισκόταν σε θέσεις ευθύνης όλα έβαιναν καλώς· σήμερα, σιωπή και καμία κουβέντα.

Γι΄ αυτό επιμένω ότι, κι αν στενοχωρήσουμε κάποιους, η αλήθεια πρέπει να ειπωθεί τώρα που φτάνουμε στο τέλμα. Το συμπέρασμα είναι ένα: χρειάζεται καθολική ανυπακοή σε κάθε οδηγία που αποτελειώνει ό,τι απέμεινε ελεύθερο σε αυτόν τον τόπο όχι μόνο για τα ναύδετα αλλά συνολικά να αντιδράσουμε και οποιαδήποτε επιχειρηματική δράση κάνει το τόπο μας μαγαζί με τρελά κέρδη εις βάρος των κατοίκων και των Μεγανησιωτών συνολικά. Το χρωστάμε στον παππούλη μας και στη βαβά μας.

Το σύνθημα στο πανό του Μέντη παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ: «Θυμήσου! Οι Μεγανησιώτες πιο παλιά έγιναν πειρατές για τα κλουβιά».

* Μεγανησιώτης, γεωπόνος