Βιβλιοπαρουσίαση: “Το δρεπάνι και το φεγγάρι” της Βερίνας Χωρεάνθη

Της Κατερίνας Λιβιτάνου-Ντάνου

Με μεγάλη χαρά πριν λίγες μέρες πήρα στα χέρια μου την Ποιητική συλλογή της Βερίνας Χωρεάνθη με τίτλο “Το δρεπάνι και το φεγγάρι”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Σ.Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ!

Πρόκειται για καλαίσθητη και φροντισμένη έκδοση, με εικόνα εξωφύλλου τον πίνακα του Ν. ΓΎΖΗ “Το Πνεύμα της Θλίψεως” 1896, που μαζί με τον τίτλο της συλλογής και το ποίημα “ASCALON” στο οπισθόφυλλο, προδιαθέτουν τον αναγνώστη για τις θεματικές και την πνευματική καλλιέργεια της ποιήτριας “Καθώς περνούν οι κουρασμένες μέρες / μέσα στην καλοκαιρινή ραστώνη / κρυμμένος μες στις πικροδάφνες / ονοματίζεις τις αράχνες / …… / να πλέξουν γύρω σου τον πιο όμορφο ιστό τους / …/ να παγιδέψουν στις κλωστές έναν αστρίτη / …. / και πάλι κάπου εκεί στις πικροδάφνες / την άρμη του Αυγούστου να σκορπίσεις / τα κρίματα του κόσμου να σκοτώσεις.” (ASCALON, σελίδα 5 και οπισθόφυλλο). Στίχοι που συγκλονίζουν, θυμίζοντας τα κρίματα του κόσμου και το δύσκολο αγώνα των ανθρώπων, που έχουν την ανάγκη στοιχείων της φύσης, για να τους λυτρώσουν!

Τα 30 ποιήματα της συλλογής (4 σονέτα, ποιήματα σε ελεύθερο ή παραδοσιακό στίχο όπως “η παραλλογή”, “τα λιανοτράγουδα”, “η μπαλάντα”, “ το παραμύθι”, “το τραγούδι των εαυτών μου”) καθιστούν σαφές ότι η ποιήτρια είναι πολυτάλαντη, χειρίζεται σωστά το νεοελληνικό λόγο, γνωρίζει μυθολογία και Ιστορία, έχει διαβάσει και ασχοληθεί πολύ με τη Λογοτεχνία (για πολλά χρόνια εργάστηκε ως μεταφράστρια σε μεγάλους εκδοτικούς οίκους), έχει ευαισθησία και Ανθρωπιά, αγαπάει τη φύση και το περιβάλλον της, αγωνίζεται για ένα ιδανικό κόσμο, που όσο περνάει ο καιρός την απογοητεύει “Αν ήθελα απ΄ τη μοίρα μου να δραπετεύσω / απ” τη βαριά του πεπρωμένου μου αλυσίδα / όση κι αν είχα μέσα μου ελπίδα / δε θα μπορούσα το κακό να διαφεντεύσω…” (Ο ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ ΣΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΑΔΗ” σελίδα 18-19).

Και στο ίδιο ποίημα (σελ. 19) αναφέρει “δεν είναι όλα ίδια τα φεγγάρια, / κάποια γυρνούν ανάποδα τις νύχτες / … / ένα μισό φεγγάρι, ένα δρεπάνι,/ να το είχα αρπάξει από τη μανιασμένη νύχτα…” Στίχοι που μας οδηγούν στον τίτλο του βιβλίου, αφού το φεγγάρι πριν γεμίσει μοιάζει με το δρεπάνι και προφανώς δεν είναι μόνο το σύμβολο του έρωτα, της ζωής, της ομορφιάς, αλλά και το στοιχείο που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, για να απομακρύνουμε το κακό και το άδικο! Πόση ταύτιση αλήθεια με τη φύση (φεγγάρι, ήλιος, αστέρι) και πόση φιλοσοφία ότι το όμορφο δεν είναι πάντα φωτεινό και χρήσιμο!

Επιπλέον, η αξιολάτρευτη Βερίνα Χωρεάνθη, δημιουργεί Ποίηση λυρική, με έντονα συναισθήματα και μουσικότητα στίχου. Μέσα από τη νοσταλγία του παρελθόντος και τον προβληματισμό για το χρόνο που περνάει αφήνει μια αισιοδοξία για το μέλλον και τη συνέχεια της διαδρομής της, εξιδανικεύοντας τον έρωτα και ελπίζοντας πάντα σε κάτι καλύτερο “το χαλινάρι το άστρινο θα κλέψω απ΄ το φεγγάρι / να στείλω τον Αυγερινό να έρθει να σε πάρει” (ΛΙΑΝΟΤΡΑΓΟΥΔΑ σελ. 17), “έστειλα την αγάπη μου να βρει ένα κοράλλι / και του ΄πα να ΄ρθει να με βρει στο μυστικό ακρογιάλι…” (ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ σελ. 15), “όσες γιορτές περνάνε στη ζωή μας / αφήνουν πίσω μια μικρή μελαγχολία, / μια φευγαλέα ανάμνηση, μια νοσταλγία / … / κρυφογελάει ο χρόνος που περνάει / παρατηρώντας μας με ειρωνία…” (ΕΣΠΕΡΙΝΟ σελ. 6).

Ο προβληματισμός της ποιήτριας για την πορεία του ανθρώπινου γένους δίνεται με ποιήματα σε ελευθερο στίχο ή άλλα που χρησιμοποιεί ρίμα. Και βρίσκουμε όλα τα είδη της ομοιοκαταληξίας στην ποίησή της (ζευγαρωτή, πλεχτή, σταυρωτή, μεικτή), ένα ακόμη στοιχείο, που αποδεικνύει πόσο έχει διαβάσει τους παλιότερους ποιητές και το Δημοτικό τραγούδι και πόσο αγαπάει και σέβεται την παράδοση και τον πολιτισμό των προγόνων μας!

Η Βερίνα όμως είναι ενημερωμένη και στη σύγχρονη εποχή, στην τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη. Στο ποίημα “ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΕΑΥΤΩΝ ΜΟΥ” (σελ. 40-41) κάνει μια αξιοθαύμαστη διαδρομή, φτάνοντας στο μέλλον, σε μια ψηφιακή μορφή και τα χαρακτηριστικά της “Πριν από αιώνες και καιρούς ήμουνα πατρικία /… / στα χρόνια τα βυζαντινά ήμουνα μια μαγίστρα /…/ στης Ρούμελης τα διάσελα ήμουνα λησταρχίνα /… / ενός φτωχού ρομαντικού ποιητή ήμουν η μούσα / …/ ενός κουρσάρου ήμουνα η μοιραία ερωμένη / … / στης αναρχίας τον καιρό στη νήσο των ανέμων / έπαιζα την κιθάρα μου στην αμμουδιά τα βράδια / … / Σε δυστοπία μελλοντική λέω πως θα είμαι ίσως / ένα κορίτσι ψηφιακό με ακίδες στα μαλλιά του / που δεν θα ξέρει τι θα πει αγάπη ούτε μίσος / και πρόβατα ηλεκτρικά θα βλέπει στα όνειρά του”. Πόση μαεστρία αλήθεια χρειάζεται, για να δώσει κανείς τη γυναικεία οντότητα ανά τους αιώνες, μέσα σε επτά τετράστιχες στροφές!

Διαβάζοντας “ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΡΕΠΑΝΙ” αισθάνθηκα έναν κόσμο συναισθημάτων να με πλημμυρίζει και διέκρινα μια νέα δημιουργό, που έχει ασχοληθεί με πολλά και ο κόσμος της είναι πλούσιος και καλλιεργημένος.

Συγχαρητήρια λοιπόν στις εκδόσεις ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ για την ποιότητα και την επιμελημένη έκδοση του βιβλίου, κυρίως όμως ένα μεγάλο μπράβο στη Βερίνα Χωρεάνθη, που μου χάρισε ένα τόσο όμορφο ταξίδι στον κόσμο της! Καλόδρομο το βιβλίο και καλή συνέχεια στα ιδανικά όνειρά της.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΥ ΝΤΑΝΟΥ