Μια συνεδρίαση λογοδοσίας, ένα φραστικό ολίσθημα και μια ολόκληρη νοοτροπία (VIDEO)

Η φράση «γλώσσα λανθάνουσα τα αληθή λέγει» φαίνεται πως βρίσκει την πιο εύστοχη εφαρμογή της στην πρόσφατη συνεδρίαση λογοδοσίας της Δημοτικής Αρχής Λευκάδας. Κι αν δεν πρόκειται για ατόπημα της στιγμής, τότε πρόκειται αναμφίβολα για ένα μνημείο παλαιοκομματισμού, που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Κατά τη συζήτηση του σοβαρού και χρονίζοντος ζητήματος του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των λαϊκών κατοικιών της Λευκάδας -ενός θέματος που αφορά δεκάδες οικογένειες και παραμένει σε εκκρεμότητα επί χρόνια- ο Δήμαρχος Λευκάδας Ξενοφών Βεργίνης προχώρησε σε μια αποστροφή λόγου που προκάλεσε αίσθηση και εύλογες αντιδράσεις. Σε αψιμαχία με τον εισηγητή του θέματος, Χαρ. Καλό, ο Δήμαρχος δήλωσε χαρακτηριστικά: «Δεν μπορείτε να διδάξετε εμένα που τους έχω χαρίσει σπίτια».

Η φράση αυτή, «χαρίζω σπίτια», δεν θα μπορούσε παρά να προκαλέσει αντιδράσεις. Λίγο αργότερα, ο Κ. Δρακονταειδής παρενέβη με ιδιαίτερα αιχμηρό τρόπο, ρωτώντας: «Από πού χαρίζετε σπίτια; Από του παππού σας το τσιφλίκι;»

Αντί να ανακαλέσει ή να αποσαφηνίσει θεσμικά τη δήλωσή του, ο Δήμαρχος επέμεινε, επιχειρώντας μάλιστα να τη νομιμοποιήσει πολιτικά και ηθικά: «Βεβαίως. Τι θα πει χαρίζω σπίτια; Δεν είπα τη λέξη. Εγώ έδωσα σπίτια. Καλά έκανα και το είπα. Εσείς να μας πείτε τι κάνατε;»

Πίσω από την ένταση των διαλόγων και τις προσωπικές αιχμές, αναδύεται ένα βαθύτερο και πολύ πιο ανησυχητικό ζήτημα: η αντίληψη ότι δημόσια έργα, κοινωνικές παροχές και κρατικές παρεμβάσεις παρουσιάζονται ως προσωπικό «δώρο» πολιτικών προσώπων προς τους πολίτες. Πρόκειται για μια λογική παλαιοκομματισμού, όπου το κράτος, οι θεσμοί και τα χρήματα του λαού εξαφανίζονται από το κάδρο και τη θέση τους παίρνει ο «ευεργέτης» πολιτικός.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι συγκεκριμένες λαϊκές κατοικίες κατασκευάστηκαν την περίοδο μετά τον καταστροφικό σεισμό του 2003, όταν η Λευκάδα επλήγη σοβαρά και απαιτήθηκαν εκτεταμένες παρεμβάσεις αποκατάστασης. Εκείνη την περίοδο, ο νυν Δήμαρχος Λευκάδας είχε εκλεγεί βουλευτής το 2004. Οι κατοικίες αυτές, ωστόσο, δεν αποτέλεσαν προσωπική χορηγία κανενός, αλλά έργο της Πολιτείας, χρηματοδοτημένο από δημόσιους πόρους, με στόχο την ανακούφιση σεισμόπληκτων συμπολιτών μας.

Η συζήτηση για το ιδιοκτησιακό καθεστώς παραμένει ανοιχτή και άλυτη. Αυτό που όμως έγινε απολύτως σαφές στη συγκεκριμένη συνεδρίαση είναι ότι παλιές νοοτροπίες «ρουσφετιού», «χαρίσματος» και πολιτικής αυθεντίας όχι μόνο επιβιώνουν, αλλά εκφράζονται πλέον απροκάλυπτα. Και αυτό αποτελεί σοβαρό πολιτικό και θεσμικό πρόβλημα, ειδικά όταν μιλάμε για ζητήματα κοινωνικής κατοικίας και ανθρώπινων αναγκών.

Σε μια εποχή που οι πολίτες απαιτούν διαφάνεια, λογοδοσία και σεβασμό, τέτοιες δηλώσεις δεν είναι απλώς ατυχείς. Είναι αποκαλυπτικές. Και ο παλαιοκομματισμός, όσο κι αν επιχειρεί να εμφανιστεί ως «προσφορά», παραμένει αυτό ακριβώς που είναι: ένα βαρίδι για τη δημοκρατία και την κοινωνία.