Όταν η πολιτική εφευρίσκει «πληγέντες»: Ο καβγάς Βεργίνη – Καββαδά για την «πατρότητα» μιας αμφίβολης ρύθμισης
Ένα κλασικό δείγμα τοπικού πολιτικού ανταγωνισμού παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες ανάμεσα στον Δήμο Λευκάδας (Δήμαρχος Ξενοφών Βεργίνης) και τον Βουλευτή/Υφυπουργό (Θανάσης Καββαδάς). Αφορμή στάθηκε η ανακοίνωση της ειδικής ρύθμισης του Υπουργείου Παιδείας για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση καθ’ υπέρβαση του αριθμού εισακτέων (έως 2%) για τους μαθητές των Δημοτικών Ενοτήτων Λευκάδας, Ελλομένου και Απολλωνίων.
Ο «πόλεμος» των δελτίων Τύπου για την πρωτοβουλία
Η μάχη της «πατρότητας» της απόφασης δόθηκε με φόντο την ταχύτητα των ανακοινώσεων: Ο Βουλευτής προηγήθηκε στις 02 Οκτωβρίου 2026, ανακοινώνοντας πρώτος τη ρύθμιση ως αποτέλεσμα της προσωπικής του επικοινωνίας με την Υπουργό Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη. Ο Δήμος απάντησε την αμέσως επόμενη ημέρα (03 Οκτωβρίου 2026), σπεύδοντας να επισυνάψει την επιστολή του Δημάρχου με ημερομηνία 24 Σεπτεμβρίου 2026 (αριθ. πρωτ. 25938), προκειμένου να θεμελιώσει ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση έθεσε πρώτη το αίτημα θεσμικά.
Ποιες καταστροφές; Η ουσία που αποσιωπάται
Πέρα όμως από το ποιος έστειλε πρώτος δελτίο Τύπου ή ποιος σήκωσε το τηλέφωνο, υπάρχει μια θεμελιώδης παράμετρος που μετατοπίζει τη συζήτηση από το «ποιος το πέτυχε» στο «αν όντως υπήρχε λόγος να γίνει». Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι οι μαθητές του νησιού εντάσσονται στο ειδικό ποσοστό επειδή η περιοχή… «επλήγη από φυσικές καταστροφές» τον Φεβρουάριο του 2026.
Ποιες ήταν όμως αυτές οι δραματικές καταστροφές; Πότε συνέβησαν γεγονότα τέτοιας έκτασης στη Λευκάδα που εμπόδισαν τους μαθητές να διαβάσουν και να εξεταστούν επί ίσοις όροις, χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανένας άλλος κάτοικος του νησιού;
Η κήρυξη περιοχών σε «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» φαίνεται πως χρησιμοποιήθηκε ως γραφειοκρατικό τέχνασμα. Όταν μια ρύθμιση, που θεσπίστηκε για να στηρίζει μαθητές που βιώνουν πραγματικές τραγωδίες (σεισμούς, σαρωτικές πλημμύρες, καταστροφικές πυρκαγιές), επιστρατεύεται εκ του ασφαλούς για μια συνηθισμένη κακοκαιρία, τότε η έννοια της ουσιαστικής στήριξης ευτελίζεται.
Η τέχνη του να βαφτίζεις το «τίποτα»… στήριξη
Αυτό που πραγματικά προκαλεί εντύπωση είναι η ευκολία με την οποία μια ρύθμιση αμφίβολης σκοπιμότητας βαφτίζεται «ουσιαστική πράξη στήριξης» και γίνεται αφορμή για ανταλλαγή θερμών ευχαριστηρίων και αυτοϊκανοποίησης. Αντί η πολιτική ηγεσία του τόπου να διεκδικεί ουσιαστικές υποδομές, ασφαλείς σχολικές στέγες, στελέχωση των σχολείων και του Νοσοκομείου, επιστρατεύονται «ειδικές ρυθμίσεις» για να μοιραστούν πρόσκαιρες εντυπώσεις. Ασφαλώς, κανένας μαθητής και κανένας γονιός δεν θα πει «όχι» σε ένα επιπλέον ευνοϊκό ποσοστό εισαγωγής. Όμως μια σοβαρή Πολιτεία και μια υπεύθυνη Τοπική Αυτοδιοίκηση στηρίζουν τους μαθητές προσφέροντάς τους ποιοτική παιδεία και ίσες ευκαιρίες καθ΄ όλη τη διάρκεια της χρονιάς – και όχι βαφτίζοντάς τους «πληγέντες» εκ του ασφαλούς για να εισπράξουν πολιτικά οφέλη.
