Σαν σήμερα το 1944 όλα ήταν έτοιμα για την ανατίναξη του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία» | Λευκαδίτικα Νέα - Lefkada News
Published On: Πα, Δεκ 25th, 2020

Σαν σήμερα το 1944 όλα ήταν έτοιμα για την ανατίναξη του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία»

2-yponomoi_megalh_VretaniaΒρετανοί στρατιώτες και Χίτες ανασύρουν τα εκρηκτικά

Στη διάρκεια της νύχτας της 24ης προς 25η Δεκέμβρη 1944, ειδικό απόσπασμα του ΕΛΑΣ μετέφερε υπογείως έναν περίπου τόνο δυναμίτη, τον οποίο και τοποθέτησε κατάλληλα στα θεμέλια του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία» στο Σύνταγμα, που λειτουργούσε ως στρατηγείο των Βρετανών και εγχώριων αστικών δυνάμεων. Όταν όμως έγινε γνωστό ότι κατέφτασε στην Αθήνα ο Ου. Τσόρτσιλ (25 Δεκέμβρη) και ότι ενδεχόταν να διαμείνει στο «Μεγάλη Βρετανία», η επιχείρηση ακυρώθηκε.

mpar-megalis-vretaniasΤο μπαρ του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετάνια» κατά την διάρκεια της Μάχης του Δεκέμβρη

Την επομένη (26 Δεκέμβρη) συνήλθε στο υπουργείο Εξωτερικών διάσκεψη υπό την προεδρία του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Από τη μεριά του αστικού πολιτικού φάσματος πήραν μέρος οι Γ. Παπανδρέου, Γ. Καφαντάρης, Θ. Σοφούλης, Ν. Πλαστήρας. Από τη μεριά της Βρετανίας μετείχαν οι Ου. Τσόρτσιλ, Α. Ιντεν, Ρ. Λίπερ, Ρ. Σκόμπι και ο στρατάρχης Αλεξάντερ. Πήραν επίσης μέρος ως παρατηρητές ο πρέσβης των ΗΠΑ Μακ Βι και οι επιτετραμμένοι της Γαλλίας και της ΕΣΣΔ (συνταγματάρχης Ποπόφ). Το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ πήρε μέρος στη διάσκεψη με αντιπροσωπεία αποτελούμενη από τους Γ. Σιάντο, Μ. Παρτσαλίδη και Ε. Μάντακα (τους συνόδευε ο Μαν. Σιγανός).

tsortsil-athinaΟ Ουίνστον Τσόρτσιλ στην Αθήνα

Ο συσχετισμός δυνάμεων είχε γείρει πια σαφώς υπέρ της αστικής πλευράς και η έκβαση της μάχης του Δεκέμβρη είχε κριθεί. Η σύσκεψη ήταν οργανωμένη από θέση ισχύος και έχοντας απέναντι στο ΕΑΜ – ΕΛΑΣ τελεσιγραφικό χαρακτήρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις 27 Δεκέμβρη, ενώ συνεχιζόταν η πολιτική σύσκεψη, εξαπολύθηκε γενική επίθεση των βρετανικών δυνάμεων κατά του ΕΛΑΣ.

kentrikh_o-tsortsil-ton-dekemvri-toy-1944-mprosta-apo-to-agalma-toy-agnostoy-stratiotiΟ Ουίνστον Τσόρτσιλ με τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και τον Ν. Πλαστήρα στο Σύνταγμα

Τελικά, μετά από διάφορες ενστάσεις και αντεγκλήσεις, αποφασίστηκε η αναβολή της διάσκεψης για άλλη μέρα (ουσιαστικά επ΄ αόριστον).

Δείτε στο 1.27 του παρακάτω βίντεο του British Pathé τους Άγγλους να ανασύρουν με τη συνδρομή Χιτών τα εκρηκτικά από τα θεμέλια του ξενοδοχείου καθώς και την επίσκεψη του Τσόρτσιλ στην Αθήνα

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 1944
H επιχείρηση των υπονόμων της Αθήνας

Μια προσωπική μαρτυρία για τον αφάνταστο ηρωισμό των μαχητών του ΕΛΑΣ Αθήνας στις επιχειρήσεις ενάντια στους Άγγλους κατακτητές, το Δεκέμβρη του ΄44

Το Δεκέμβρη του 1944 οι μάχες του ΕΛΑΣ Αθήνας ενάντια στους Άγγλους καταχτητές συνεχίζονται. Οι μαχητές του ΕΛΑΣ, ο λαός της Αθήνας παλεύουν σκληρά, άνισα, αλλά με ενθουσιασμό.

yponomoi_megalh_Vretania

Τότε το ΚΚΕ αποφάσισε την ανατίναξη του ξενοδοχείου της Μ. Βρετανίας, έδρα της κυβέρνησης Παπανδρέου και των Άγγλων κατακτητών.

Να τι γράφει ο Β. Μπαρτζώτας (Φάνης), γραμματέας της ΚΟΑ την περίοδο εκείνη:

«Δυνάμεις του ΕΛΑΣ Αθήνας πλαισιωμένες από στελέχη της ΚΟΑ με επικεφαλής στον σ. Σπύρο Καλοδίκη, έκαναν μια άλλη τολμηρή και ηρωική επιχείρηση. Έχοντας στα χέρια τους το γενικό σχεδιάγραμμα των υπονόμων της Αθήνας, έπειτα από πορεία 12 ωρών μέσα στα βρώμικα νερά των οχετών, με άμεσο κίνδυνο της ζωής τους, κατόρθωσαν να κουβαλήσουν κάτω από την πλατεία Συντάγματος, ακριβώς στο ξενοδοχείο της «Μεγάλης Βρετανίας», όπου ήταν η έδρα της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, του «Κράτους Παπανδρέου», περίπου έναν τόνο εκρηκτικής ύλης, τροτύλης και με ηλεκτρικό σύρμα συνέδεσαν την τροτύλη με ειδικό ηλεκτρικό μηχάνημα ανατίναξης, που βρίσκονταν στη δική μας περιοχή. Ο σ. Καλοδίκης ανέφερε σε μένα, τη μέρα των Χριστουγέννων (25 Δεκέμβρη 1944), για την επιχείρηση αυτή, με τη δήλωση ότι είναι έτοιμοι να τινάξουν στον αέρα το άντρο της κυβέρνησης Παπανδρέου και των Αγγλων. Εγώ ανέφερα στο ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ που θα ΄δινε και την τελική έγκριση. Το ΠΓ της ΚΕ έχοντας υπόψη τον ερχομό του Τσόρτσιλ και τις διαπραγματεύσεις μαζί του, μας είπε να περιμένουμε μερικές μέρες».

3-yponomoi_megalh_Vretania

Ηρωική συλλογική προσπάθεια

Η προετοιμασία της επιχείρησης αυτής είχε αρχίσει. Προηγούμενα είχαν παρθεί από το Δήμο της Αθήνας οι σχετικοί χάρτες των υπονόμων της Αθήνας. Μελετήθηκαν από ειδικούς συντρόφους.

Ο ένας σύντροφος μηχανικός, ειδικευμένος στους υπονόμους του Βελγίου και ο άλλος υπολοχαγός Μηχανικού, ειδικευμένος στα εκρηκτικά, δυστυχώς δε θυμάμαι τα ονόματά τους, κατάστρωσαν τα σχέδια για την είσοδό μας στους υπονόμους της Αθήνας και καθόρισαν το σημείο των υπονόμων από όπου θα μπούμε. Έγιναν από τους ειδικούς οι σχετικές προετοιμασίες μέσα στους υπονόμους, αφού οι υπόνομοι δεν ήσαν σε ευθεία γραμμή. Αλλού ήταν ανήφορος και αλλού κατήφορος, οπότε χρειάστηκε να τοποθετηθούν σκάλες κλπ. Όλα είχαν ετοιμαστεί.

Στις 22/12/1944, τελικά, αν θυμάμαι καλά, αποφασίστηκε να μπούμε μέσα στον υπόνομο 150 περίπου άνδρες του ΕΛΑΣ και άλλα στελέχη του Κόμματος, με στόχο και κατεύθυνση το ξενοδοχείο της «Μεγάλης Βρετανίας», μεταφέροντας από τον υπόνομο που δέχεται τα βρόχινα νερά και τις βρωμιές της τότε Αθήνας, έναν τόνο περίπου εκρηκτικής ύλης, τροτύλης. Η επιχείρηση ξεκίνησε από το Μεταξουργείο.

Ο υπόνομος δεν ήταν αυτός που δέχεται τις ακαθαρσίες, αλλά τα βρόχινα νερά και η κάθοδος έγινε με σιδερένια και όχι ξύλινη σκάλα. Η ατμόσφαιρα μέσα δεν ήταν καθόλου ευχάριστη. Μύριζε υγρασία και μούχλα. Και τα νερά, στα σημεία που ήταν φαρδύς ο υπόνομος, μας φτάνανε ως τα γόνατα, ενώ όπου στένευε φτάνανε ως το στήθος, χώρια τα τεράστια ποντίκια…

Η επιχείρηση από το Μεταξουργείο δεν προχώρησε. Είχαμε την απώλεια του μέλους του Γραφείου της Αχτίδας που σκοτώθηκε από αγγλικό βλήμα. Είδαν κάποια μικρή μάζωξη στο σπίτι που βρισκόμασταν και μας έριξαν. Η καθοδήγηση της Αχτίδας κατόπιν τούτου αποφάσισε να σταματήσει η επιχείρηση και φυσικά να γίνει σε άλλο σημείο.

Πράγματι η επιχείρηση έγινε στη Λένορμαν πολύ πιο μακριά από το Μεταξουργείο. Μπήκαν όλοι οι άνδρες στον υπόνομο με προσοχή κατά ομάδες τοποθέτησαν την εκρηκτική ύλη και επέστρεψαν ύστερα από αρκετές ώρες.

Αφού τέλειωσε αυτή η φάση έδωσε εντολή το Γραφείο της Αχτίδας και συγκεκριμένα ο Γραμματέας της Αχτίδας Μπάμπης Γρηγοριάδης, είχαμε δουλέψει μαζί από το 1943 που ήταν γραμματέας της 6ης Αχτίδας, να μπούμε 5 σύντροφοι, για να κάνουμε τον τελευταίο έλεγχο των καλωδίων.

Σημειώνω τις δυσκολίες που συναντήσαμε από την είσοδο του υπονόμου μέχρι το τέρμα και το σημειώνω αυτό γιατί τις έζησα ο ίδιος. Φυσικά, οι δυσκολίες, που αντιμετώπισαν οι προηγούμενες ομάδες που κουβαλούσαν το φορτίο της εκρηκτικής ύλης στην πλάτη τους, ήταν πολύ μεγαλύτερες και οι κίνδυνοι πολύ περισσότεροι.

Τεράστιες δυσκολίες

Όπως αναφέρω πιο πάνω ο υπόνομος δεν ήταν ευθύς είχε λακκούβες μικρές και μεγάλες που γλίστραγες και έμπαινες μέσα στο νερό και σε ορισμένα σημεία πάνω από τη μέση μέχρι και στο στήθος. Οι δρόμοι δεν ήταν σε ευθεία γραμμή, το επίπεδο του δρόμου άλλαζε μέχρι που δημιουργούσε μικρούς καταρράχτες και ανεβαίναμε σε σκάλες που το πρώτο συνεργείο είχε τοποθετήσει. Θυμάμαι πως κάτω από την Ερμού ήταν μία δίοδος πολύ μικρή και στενή. Αρκεί να σημειώσω πως την περάσαμε με την κοιλιά, μπουσουλώντας στο νερό. Και σε άλλα σημεία περνούσαμε σκυμμένοι, ήταν πολύ δύσκολη η διαδρομή.

Κίνδυνοι υπήρχαν πολλοί. Εκτός αυτών που ανέφερα ήταν και οι κίνδυνοι που προέρχονταν από τα φρεάτια των δρόμων που μέσω αυτών έμπαιναν τα νερά στον υπόνομο.

Ακούγαμε τα βήματα των περαστικών και φυσικά και τις περιπολίες των Άγγλων στρατιωτών. Αυτό το γεγονός υποχρέωνε όλους τους συντρόφους που βρίσκονταν μέσα στον υπόνομο να είναι πολύ προσεκτικοί. Οι βρωμιές και αναθυμιάσεις μας έφερναν βήχα, φτέρνισμα που μας ανάγκαζαν να προσέχουμε για να μη μας αντιληφθούν. Δε βγάζαμε κουβέντα, η συνεννόηση γινόταν με χειρονομίες.

Τελικά παρ΄ όλες αυτές τις δυσκολίες επιστρέψαμε στη βάση μας. Η επιχείρηση τέλειωσε και πέτυχε αφού ξεπέρασε σε χρόνο περίπου 12-15 ώρες και τελικά περιμέναμε το σύνθημα για να μπει σε ενέργεια η ηλεκτρογεννήτρια.

Το αυτοκίνητο με την ηλεκτρογεννήτρια θα έδινε στην κατάλληλη στιγμή τον σπινθήρα στα εκρηκτικά που ήταν τοποθετημένα στα θεμέλια και κάτω από τα υπόγεια της «Μεγάλης Βρετανίας». Έρχεται όμως ξαφνικά ο Σπύρος Καλοδίκης Β` Γραμματέας της ΚΟΑ με μοτοσικλέτα, (δολοφονήθηκε το Νοέμβρη του 1947 από όργανα της Ασφάλειας στη Λάρισα) και σε έξαλλη κατάσταση φώναξε τους άνδρες που χειριζόταν τη γεννήτρια.

«Σταματήστε – Σβήστε τη γεννήτρια αμέσως. Σταματήστε! Η ανατίναξη δε θα γίνει. Ήρθε ο Τσόρτσιλ στη «Μεγάλη Βρετανία». Σταματήστε!…».

Όλοι, όσοι βρεθήκαμε εκεί και πήραμε μέρος στην επιχείρηση, βρεγμένοι ως το κόκαλο από τα νερά των υπονόμων, αισθανθήκαμε αγανάκτηση για τη ματαίωση αυτής της ανατίναξης».

Ήρωες είναι οι αγωνιστές όλη ζωή

Ο δημοσιογράφος κ. Παπαχελάς σε εκπομπή του σε τηλεοπτικό σταθμό μεταξύ των άλλων αναφέρθηκε και στην «επιχείρηση των υπονόμων».

Δε γνωρίζω αν αυτοί που παραβρέθηκαν σ΄ αυτή την εκπομπή είχαν πάρει μέρος σ΄ αυτή την επιχείρηση. Εγώ δε θυμάμαι, μπορεί να κάνω λάθος ή μπορεί να έμαθαν ή άκουσαν από άλλους τα της επιχείρησης αυτής.

Εγώ πήρα μέρος σ΄ αυτή την επιχείρηση και μάλιστα, όπως σημειώνω παραπάνω, συμμετείχα στο τελευταίο συνεργείο, που κάναμε τον έλεγχο των καλωδίων και δίνω στοιχεία για τις δυσκολίες και τους κινδύνους που αντιμετώπισε όλη η δύναμη των συντρόφων που πήρε μέρος μέχρι και τον ερχομό του συντρόφου Καλοδίκη.

Ήταν πράγματι μια τολμηρή και ηρωική πράξη. Φυσικά δεν ήταν η μοναδική.

Και άλλες πολλές ηρωικές πράξεις έγιναν στην πορεία των λαϊκών αγώνων με μπροστάρη το ΚΚΕ. Το Κόμμα μας στη μακραίωνη πορεία του πάνω από 82 συνεχή χρόνια έχει να παρουσιάσει πληθώρα τέτοιων μικρότερων ή και μεγαλύτερων ηρωικών πράξεων.

Ανέδειξε χιλιάδες ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για το Κόμμα, το λαό, το πιστεύω τους.

Το ΚΚΕ, κόμμα νέου τύπου, ηρωικό αταλάντευτο, ήταν μπροστάρης των αγώνων του λαού για μια Ελλάδα σοσιαλιστική. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε όμως πως άλλο είναι η ηρωική πράξη όσο μεγάλη και αν είναι κι άλλο είναι ο άνθρωπος κομμουνιστής, ο αγωνιστής, ο ήρωας.

Η ηρωική πράξη είναι ένα γεγονός που γίνεται από ένα δυο συντρόφους ή ακόμα ομάδα συντρόφων. Αυτή η ενέργεια είναι αξιέπαινη αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, είναι μια πράξη ηρωική ασφαλώς που συμβάλλει στην ανάταση του κινήματος στην ανάπτυξη των αγώνων και σαν τέτοια πρέπει να την εκτιμούμε.

Όμως, ο τίτλος ήρωας δεν κρίνεται μόνο από τη συγκεκριμένη ηρωική πράξη κρίνεται και από την όλη αγωνιστική συνέχειά του, τη μετέπειτα στάση του, τη συνέπειά του στο πιστεύω του και, πολύ περισσότερο, εκτιμάται ιστορικά μετά το θάνατό του.

Ενδεικτικά αναφέρω ήρωες, για να δείξω τη σημασία της παραπάνω προϋπόθεσης, Σουκατζίδης, Τατάκης, Μπελογιάννης, Πλουμπίδης, Σαμπατάκος, οι τρεις ΕΠΟΝίτες στο Βύρωνα. Μακρύς είναι ο κατάλογος τέτοιων ηρώων. Ομως υπάρχουν και ηρωικές πράξεις που ίσως να μην τις θυμόμαστε, ίσως δεν έγιναν γνωστοί οι σύντροφοι που συνέβαλαν σ΄ αυτές τις πολύ τολμηρές πράξεις.

Ποιος θυμάται το φωτεινό σήμα ΕΑΜ στην Ακρόπολη και τους συντρόφους που το έστησαν;

Ποιος θυμάται την κατάληψη του κρατικού ραδιοφωνικού σταθμού, κάπου στο Ζάππειο, το 1942 και την ολιγόλεπτη εκπομπή για το ΕΑΜ;

Τέτοιες ηρωικές πράξεις έγιναν πολλές. Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό Κόμμα που σε όλη του την πορεία πάλεψε και παλεύει κάτω από δυσκολότατες συνθήκες, νόμιμες, παράνομες, ημιπαράνομες. Εδωσε και δίνει ηρωικούς αγώνες, ανέδειξε χιλιάδες ήρωες.

Καταλήγοντας θέλω να πω ότι ο κομμουνιστής και μετά από μια ή περισσότερες ηρωικές πράξεις, συνεχίζει να παλεύει με συνέπεια και ευθύνη για την υπόθεση της εργατικής τάξης. Δεν περιαυτολογεί, ούτε καυχιέται, κομπορρημονεί για το έργο του. Υποτάσσει το εγώ στο συνολικό συμφέρον, στο συμφέρον του αγώνα, συνεχίζει να συνεισφέρει όσο ζει, για να δικαιώσει την εκτίμηση που έχουν οι άλλοι γι΄ αυτόν και κατά κύριο λόγο το Κόμμα. Τότε και μόνον τότε δικαιωματικά θα δοθεί ο τίτλος του ήρωα, σ΄ αυτούς τους αγωνιστές.

(Πηγή: Νίκος Κυριακίδης – Εφημερίδα «Ριζοσπάστης», Κυριακή 21 Γενάρη 2001)


Displaying 3 Comments
Have Your Say
  1. Η λαοκρατία την οποία εκφώνησε ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου απ το μπσλκόνι του Μεγάρου Πάλλη( νυν Punlic) στην πλατεία Συντάγματος την 18/10/1944, η λαοκρατία ια επιτυγχανόνταν αν την 3η.Δεκεμβρίου 1944 ο βαρύς οπλισμός του ΚΚΕ απ την ταράτσα των γραφείων του οδού Όθωνος Αρ 6 δτο Σύνταγμα, χτυπούσε και ισοπέδωνε κάθε μαύρη αντίδραση που ματοκύλησε το συλλαλητήριο και απετέλεσε αρχή των Δεκεμβριανών και ουσιαστικά του μετέπειτα εμφυλίου πολέμου ώς το 1949. Γιατί από το 1944 ώς το 1949.
    Ακόμη η λαοκρατία θα επιτυγχανόνταν αν την 7 Δεκεμβρίου 1944 το ηγετικό γραφείο του ΚΚΕ σε νυχτερινή σύσκεψη έδινε την εντολή να καταληφθεί η Αθήνα , πράγμα εύκολο 2-3ωρών υπόθεση, πρίν έρθουν τα Αγγλικά στρατεύματα. Δυστυχώς η ηγεσία του κκε απαγόρευσε τους μαχητές του ΕΑΜ μα ανέβουν και στην Ακρόπολη για να μην προσβάλουν το μνημείο. Και τελικά ανέβηκαν οι Άγγλοι στρατιώτες με βαριά πολυβόλα που έκοβαν χτυπούσαν σκότωναν ευθεία μέχρι και την τότε πλατεία Κυριακού ( νυν Πλατεία Βικτωρίας). Υπήρξαν νεκροί μαχητές του ΕΑΜ στην πλατεία Κυριακού ( Βικτωρίας) από τα Αγγλικά πυροβόλα της Ακρόπολης.
    Δεν είναι τυχαίο ότι οι Άγγλοι απεβίβασαν στρατεύματα κύρια στον Πειραιά μετά την 10 Δεκεμβρίου 1944, όταν κατάλαβαν την ατολμία και χαλβαδοσύνη του ΚΚΕ-Εαμ, μια και δεν είχαν σκοπό να στείλουν στρατεύματα για σφάξιμο αν η Αθήνα είχε ώς τις 10 Δεκεμβρίου καταληφθεί απ το ΕΑΜ όπως στρατιωτικά περίμεναν οι Άγγλοι να γίνει. Και εφ όσον οι Άγγλοι και ο Σκόμπυ είδαν ότι έχουν απέναντι τους τους χαλβάδες και λαπάδες και κότες ξεπουπουλιασμένες του κκε -εαμ, για τούτο απεφάσισαν να στείλουν στρατεύματα στον Πειραιά Αθήνα για να συνεχίσουν τα Δεκεμβριανά.Όπως και έγινε.
    Δεδομένου ότι ο Τσώρτσιλ είχε ισχυρή αντίδραση στην Αγγλική διακυβέρνηση για την πρακτική του στην Ελλάδα, είναι απόλυτα εξηγήσιμο γιατί οι Άγγλοι περίμεναν την αποκοτιά των χαλβάδων του κκε-εαμ για μα στείλουν στρατεύματα.
    Οι αποκοτιά υου κκε -εαμ συνεχίστηκε με την περίεργη εντολή αναβολής της ανατίναξης του Χοτέλ -Στρατηγείου αντιδραστικού κέντρου Γκραν Βρεττάνια την 25 -26 Δεκεμβρίου του 1944.
    Που ασφαλώς θα ήταν και ένας συμβολισμός φόβου για τους Εγγλέζους για την εμπλοκή τους στην Ελληνική πραγματικότητα. Και αν μέσα ήταν και ο Τσώρτσιλ , συτό θα λειτουργούσε θετικά για τους Εγγλέζους που τότε επέκριναν τον Τσώρτσιλ για την πρακτική του και την εμπλοκή του στην Ελλάδα σε τέτοιο βαθμό.
    Η υπόθεση της λαοκρατίας στην Ελλάδα τότεβυπερ των απλών ανθρώπων χάθηκε γιατί το ήθελαν και οι κατοχικοί μαυραγορίτες και ταγματασφαλίτες ώς αμέσως μεταπολεμικοί στραβόμαγκες και οι προπολεμικοί πολιτικοί που ξεφάφτηκαν ώς σκελετοί , και γιατί η ηγεσία του ΚΚΕ-ΕΑΜ ( κύρια του κκε) ήθελε την μεταπολεμική εξουσία για την πάρτυ της και όχι για την υπόθεση των απλών πολιτών.
    Στην συμφωνία της Βάρκιζας αυτό φάνηκε καθαρά.Όταν οι διαβουλευόμενες ηγεσίες προφύλαξαν τους εαυτούς τους , καο παραδώσανε τους απλούς ώς τότε αντιστασιακούς πολίτες στην μήνη της κρατικής οργάνωσης στην οποία φυσικό ήταν μα επικρατήσουν οι Αγγλόδουλοι νικητές των Δεκεμβριανών στην Αθήνα.

  2. Θα πάνε τα χρόνια πίσω – όσο αυτό γίνεται περιγραφικά ώς προβλήματα μεθοδολογίας της όποιας αναπαραγωγής της πραγματικότητας- και θα φτάσουν την 18/10/1944 που απ το μπαλκόνι ( εσωτερικός ουσιαστικά εξώστης ) του Μεγάρου Πάλλη ( νυν κατάστημα public) ο πρωπουπουργός Γεώργιος Παπανδρέου εκφωνούσε τον όρο λαοκρατία στο πλήθος που είχε κατακλήσει την πλατεία Συντάγματος και των γύρω δρόμων της αμέσως μετακατοχικής Αθήνας , που ήταν κατά μαρτυρίες η μεγαλύτερη πληθυσμιακά συγκέντρωση στην ιστορία της Ελλάδος , και αυτό είναι εξηγήσιμο ώς μετακοτοχική γιορτινή ατμόσφαιρα. Ήταν όλη η τότε πληθυσμιακή Αθήνα.
    Η Ζώρζ Σαρρή – νεαρά τότε 20-22 ετών μετέπειτα ηθοποιός ( στον εξαίρετο φίλμ έγκλημα στα παρασκήνια) και συγγραφέας αφηγήθηκε δημόσια με δικά της λόγια :» εμείς τότε πιστεύαμε και εννούσαμε την λαοκρατία ». Το ίδιο και η αφήγηση του νέου τότε φοιτητή του πολυτεχνείου και μετέπειτα κριτικού λογοτεχνίας Αλέξη Αργυρίου : » τον όρο λαοκρατία τον εννοούσαμε μετά από τον φόβο της κατοχής ».
    Στις 3 Δεκέμβρη του 1944 στο μεγάλο συλλαλητήριο η Ζώρζ Σαρή
    »ήρχετο με το πλήθος που ανέβαινε απ την οδό Ερμού και φτάνοντας στα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος πρός την Λεωφόρο Αμαλίας , απ τους πυροβολισμούς που έπεσαν γυρίσαμε πίσω τα χάσαμε και τρέξαμε φοβισμένοι πίσω πρός την πλατεία» όπως η ίδια αφηγήθηκε την δεκαετία του 2000 και στην εκφραση της μετά από 50-55 χρόνια υπήρχε ακόμα η ανάμνηση του φόβου απ τους πυροβολισμούς . ο Αλέξανδρος Αργυρίου ο ίδιος με τα χρόνια άσκησε κριτική στα σκοτάδια της τότε ηγεσίας του εαμ-κκε , θέτοντας ωμά το πρόβλημα της αναγκαιότητας την ημέρα εκείνη της 3ης Δεκεμβρίου του 1944 να καταλαμβανόνταν το αστυνομικό τμήμα στην πλατεία Κολωνακίου που υπήρξε και ο τροφοδότης των αντιδραστικών συμμετεχόντων και της χωροφυλακής που απ το μέγαρο Παπούδωφ ( Βασ. Σοφίας και Πανεπιστημίου) πυροβολήθηκε και απ την τότε αστυνομία η πρωφυλακή της πορείας. Πέρα απ τα κάθετα πυρά που προήλθαν απ τα παράθυρα του κτιρίου της Βουλής, μέσα στο οποίο κτίριο είχαν οργανωθεί σκόπιμα με οπλισμένα τα όπλα μάλιστα οι νεαροί της οργάνωσης Χ ( Χίτες), όπως ο ίδιος ο νεαρός της οργάνωσης Χ Νίκος Φάρμακης μετέπειτα ακροδεξιός αφηγείται δημόσια στα ιστορικά ντοκυνανταίρ. Λέει : »’Είχαμε ανέβει από το φυλάκιο Χαρ. Τρικούπη και Σόλωνος που έλεγχε η οργάνωση Χ του Γρίβα μαζί με άλλους οπλισμένους της οργάνωσης, είχαμε ανέβει και μπήκαμε μέσα στο κτίριο της Βουλής, περιμένωντας το συλλλητήριο την 3η Δεκέμβρη 1944. Βλέποντας το συλαλλητήριο να ανεβαίνει τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος , ο επικεφαλής διέταξε να οπλίσουμε τα όπλα και ακούστηκε σε όλο το κτίριο της βουλής ο θόρυβος απ την όπλιση. Εγώ το δικόμου το είχα οπλισμένο ( θέλοντας δεικτικά να πεί ποιοί πυροβόλησαν το πλήθος ).. και σε μια στιγμή είδα το αίμα ενός διαδηλωτή να διαγράφει μια ανοδική τροχιά κυκλική σαν να ήτανε σβούρα στον αέρα που πετιώνταν ψιλά ».
    Οι διαδηλωτές έτσι βρέθηκαν σε κάθετα περίπου πυρά , προερχόμενα και απ την πλευρά του κτιρίου Παπούδωφ ( Βασ. Σοφίας μέτωπο και πανεπιστημίου πλαινή όψη που ήταν η χωροφυλακή) και απ το κτίριο της Βουλής. Και όσοι απ τους διαδηλωτές ανέβαιναν τα σκαλιά απ την πλατεία Συντάγματος ( Σαν την Ζώρζ Σαρρή) έτρεξαν πίσω κατέβηκαν τα σκαλιά για να γλυτώσουν, ενώ όσοι ήτα επί της Βασιλίσης Σοφίας μπροστά στον άγνωστο Στρατιώτη, δέχτηκαν τα διασταυρούμενα κάθετα πυρά. Για τούτο και οι νεκροί του Συλλαλητηρίου κύρια ήταν μπροστά στην γωνία Πεζοδρόμιο της Βασ. Σοφίας με Αμαλίας στην μάντρα του άγνωστου στρατιώτη και επί του οδοστρώματος της Βασιλίσης Αμαλίας, μέχρι και την Οδό Όθωνος.
    Ταυτόχρονα την ίδια στιγμή από το Κολωνάκι και το Αστυνομικό τμήμα διοχετεύονταν ολοένα και περισσότεροι χωροφύλακες και νεαροί Χίτες πρός τις δυνάμεις καταστολής.
    Είναι απολύτως γνωστό ότι στην Ταράτσα και στο μπαλκόνι εξώστη του τελευταίου ορόφου του κτιρίου της οδού Όθωνος , υπήρχε ο βαρύς οπλισμός του κκε. Μια και εκεί ήταν τα γραφεία του κκε , τα γράμματα του οποίου Κ.Κ.Ε φαίνονται στην ταράτσα του κτιρίου, στις φωτογραφίες που προέρχονται από την γωνία Βασιλίσης Σοφίας και Πανεπιστημίου , στο βάθος και πίσω απ τα δέντρα της πλατείας Συντάγματος. Στο κτήριο αυτό φωτογραφήθηκε πρός την πλατεία Συντάγματος τον Νοέμβρη του 1944 ο Γ. Σιάντος στην επέτειο ίδρυσης του ΚΚΕ με το πλήθος να γεμίζει την πλατεία Συντάγματος απ την έξοδο της οδού Σταδίου . Η φωτογραφία είναι αρχικά ασπρόμαυρη και επιχρωματίστηκε στις μέρες μας . Το ότι υπήρχε ο βαρύς οπλισμός στην ταράτσα του κτιρίου κκε είναι και σαφές ιστορικά, και με μαρτυρίες, και κατά καιρούς το κκε έστω και το Εαμ δεν το ανέφεραν, ούτε και το αναφέρουν. Και αυτή η μη αναφορά είναι και περίεργη πλέον ιστορικά τόσα χρόνια, και αποδυναμώνει και την ιστορική έρευνα βάσει επισήμων πηγών, σαν και να ήθελε και τότε το κκε-εαμ η να θέλει ώς σήμερα το κκε να το κρύψει.
    Και εδώ προκύπτουν τα ερωτήματα της πραγματικής όσο γίνεται αναφοράς ώς αναπαραγωγικότητα της εποχής , και όχι αφηρημένες εκτιμήσεις ιστορικισμού εκ των υστέρων, γιατί η τότε ηγεσία του κκε και όσοι απ το Εαμ δεν είχαν αποχωρήσει , δεν έδωσαν εντολή να χτυπήσει ο βαρύς οπλισμός απ την ταράτσα του κριρίου του κκε – όθωνος αρ 6- που είχε μέτωπο να χρυπήσει όλη την βεντάλια της πλατείας συντάγματος από την άκρη του κτιρίου της βουλής στον Εθνικό Κηπο , να σαρώσει όλο τον άγνωστο στρατιώτη και τα παράθυρα της Βυλής που ήταν οι Χίτες, να χτυπήσει το μέγαρο διαγώνια Παπούδωφ, το δίπατο κτίριο τότε της Γκραν Βρεττάνιας και κυριολεκτικά να αδρανοποιήσει μέχρι να εξοντώσει και να ισοπεδώσει όλη την αντιδραστική δύναμη και κτίρια του φάσματος της πλατείας Συνταγματος ??? Και την 3η Δεκεμβριου ο ΕΛΑΣ- ΚΚΕ έλεγχε όλη την Αθήνα και μόνο το κέντρο πέριξ του Κολωνακίου απ την οδό Ακαδημίας στο ύψος Βουκουρεστιου διαγώνια με την οδό Κανάρη ήταν το συρματόπλεγμα προστασίας των αντιδραστικών , μια και μέχρι εκεί είχε καταλάβει ο ΕΛΑΣ.
    Η άποψη που εκ των υστέρων επικαλέστηκε η τότε η επίσημη ηγεσία της τότε αριστεράς Εαμ- κκε Σιάντος Ιωαννίδης- Παρτσαλίδης κλπ ήταν ότι το συλλαλητήριο ήταν ώς πολιτική παρέμβαση για την επίδειξη και μόνο δύναμης της αριστεράς στις επερχόμενες εξελίξεις . Και η επίσημη απάντηση σε αυτό ήρθε μόνιμα από τοτε και παραμένει ιστορικά. Για ποιόν έστω πολιτικό παρεμβατικό εκβιασμό μιλούσε η ηγεσία, όταν πρίν λίγες μέρες ο ίδιος ο Σκόμπυ ανέτρεψε δικτατορικά την απόφαση συμφωνία της Ελληνικής Εθνικής κυβέρνησης του Παπανδρέου και τω μελών του κκε- εαμ , για την δημιουργία ενιαίου στρατού ισόποσα από τον ΕΛΑΣ και την 3η ορεινή ταξιαρχία και ρίμινι κλπ. Πράγμα που οδήγησε στην παραίτηση των μελών του κκε εαμ απ την κυβέρνηση Παπανδρέου ?? Αυτή την παράμετρο της Αγγλικής δικτατορικής ουσιαστικά παρέμβασης και ανατροπής της απόφασης της ενιαίας Ελληνικής κυβερνήσεως αστών πολιτικων και εαμ-κκε δεν την αξιολογεί όσο πρέπει η μεταπολεμική και Εθνικοφρονική στημένη ιστοριογραφία , αλλά ούτε και την αναβιβάζει η ίδια η αριστερά και το κκε. Περιέργως πώς η ιστοριογραφία ασκείται εκ της δεξιάς κατεύθυνσης στο πλαίσιο των Ευθυνών της αριστεράς και του δήθεν οπλισμένου μερικώς συλλαλητηρίου, και απ την πλευρά της αριστεράς κινείται στην γενναιότητα των μαχητών του ΕΛΑΣ-ΚΚΕ στα Δεκεμβριανά και της άποψης του ματοκυλίσματος ( όπως έγινε) του συλλαλητηρίου της 3ης Δεκεμβρίου 1944.
    Αλλά όταν τα πυρά των αντιδραστικών δυνάμεψβ έβαλαν εναντίον του πλήθους του συλλαλητηρίου, και ενώ τα πολυβόλα και οι όλμοι απ την ταράτσα του κτιρίου του κκε – όθωνος 6 που υπαρχει και σήμερα- έπρεπε να χτυπήσουν ισοπεδώνοντας και την εκείνη την ημέρα αντιδραστική κτιριακά πλατεία Συντάγματος και τους αντιδραστικούς , ούτε που ενοχλήθηκαν.
    Οι νέοι της εποχής – η Ζώρζ Σαρρή, ο Αλέξης Αργυρίου, και πολλοί άλλοι επώνυμοικαι ανώνυμοι στο συλλαλητήριο σε φωτό μπροστα απ το Γκράν Βρεττάνια , και άλλοι νέοι .. που πίστεψαν τον όρο λαοκρατία ( η πίστης είναι ίδιον και κίνητρο της νεότητος ) θα ανακάλυπταν με τα χρόνια ότι γελάστηκαν.
    Η μετέπειτα από τότε ιστοριογραφία – τελευταία προκύπτουν και νέες περίεργες για την εποχή εκτιμήσεις στο πλαίσιο της τηλεοπτικό ραδιοφωνικό ξεφωνημένης και πανεπιστημιακής των ηλεκτρονικών pixelw και chips ( κάτι σαν γαριδάκια ) ιστορικής έρευνας- για την άποψη της Ζώρζ Σαρή – της νέας της εποχής- σε πληθυντικό μάλιστα πρόσωπο :» εμείς πιστέυαμε στην ρήση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου για λαοκρατία» δεν έ θα πούν τίποτα , γιατί αυτή είναι ιδιωτική άποψη ανθρώπου , που ώς τέτοια δεν αποτελεί κριτήριο ή επίσημη ιστοριογραφική πηγή, όπως απαιτεί η σύγχρονη του καλαμπουριού και της πλάκας επιδοματική και επιδοτούμενη( με χρήματα που πληρώνουν άλλοι) ιστορικής επιστήμης και ερευνητικής ιστοριογραφίας , πανεπιστημιακής, κομματικής κλπ κλπ.
    Και το μέγαρο Πάλλη ( Καραγεωργη Σερβίας- τέως Αργεντινής- και πλατεία Συντάγματος), και το κτήριο στην οδό Όθωνος αρ 6, είναι και στην μέρες μας στην θέση τους. Δεν υπάρχει το μέγαρο Παπούδωφ, και ξαναχτίστηκε πενταόροφη η Γκράν Βρετάνια Χοτέλ.
    Στην λαοκρατία απλά δεν πίστευαν οι πολιτικές κομματικές δυνάμεις της εποχής. Συμφωνούσαν όλες οι δυνάμεις αστικές- ΕΑΜ- ΚΚΕ να επικαλούνται την λαοκρατία , γιατί και που την έλεγαν ( ονομάτιζαν) δεν είχαν να χάσουν τίποτα.
    Και οι νέοι της εποχής έμειναν να πιστεύουν.

  3. Την 3η Δεκεμβρίου 1944 δεν χτύπησε ο βαρύς οπλισμός του ΚΚΕ.
    Την 7η Δεκεμβρίου 1944 το βράδυ δεν δόθηκε εντολή απ την ηγεσία του κκε να καταληφθεί η Αθήνα.
    Την 25η Δεκεμβρίου 1944 αναστάλθηκε απ το κκε η ανατίναξη του ξενοδοχείου της Μεγάλης Βρεττανίας.
    Δηλαδή μέσα σε 25 μέρες αναστάλθηκε η λαοκρατία.
    Μετά εξηγούνται τα χρυσά λαθραία απ το αεροπλάνο που προσγειώθηκε στην Γύρα Λευκάδος.
    Και καλά κάνανε οι λαθρέμποροι χρυσού. Αφού μπορούσαν.
    Και άδικο και αρνητικό είναι αν απ τον λαθραίο χρυσό της Γύρας δεν έμεινε στην Λευκάδα τίποτε, αλλά τον τραβήξανε στην πρωτεύουσα. Ήθελαν να τα φάνε όλα οι μοναχοφάηδες της Αθήνας, χωρίς να αφήσουν τίποτα στην περιφέρεια
    Τόσο μαναχοφα’ί” Αθηνοκεντρικά.
    Και στην Λευκάδα το 1948 χαλβάδες ήταν .Αντί να κάνουν ντού να κρατήσουν τον χρυσό απ το αεροπλάνο στην Γύρα, εφ όσον λαθραίος ήταν, και φκιάχνανε μια υποδομή ή έστω να τον τρώγανε όσοι θαρραλέοι τον παρακρατούσαν, αφήσανε και τους ξέφυγε μέσα απ τα χέρια. Και έφτασε στην Αθήβα για να χρηματοτηθούν τα γλέντια με τους υπηρέτες με τις λιβρέες στα μέγαρα της οδού Βασιλίσης Σοφίας.
    Η λα»ι’κή υπόθεση , η υπόθεση των απλών ανθρώπων, δεν είναι παρά η ιστορία της ατολμίας και χαλβαδοσύνης των απλών ανθρώπων πέρα από τεχνητές ιδεολογικές αποκλίσεις.
    Αν οι απλοί άνθρωποι οι ανώνυμοι τότε μαχητές του ΕΛΑΣ ανατινάζανε την Γκράν Βρεττάνια ερήμην της ηγεσίας του κκε εαμ ,η λα’ι’κή υπόθεση θάχε προχωρήσει.
    Και αν οι απλοί άνθρωποι της Λευκάδος το 1948 κάνανε ντού και αρπάζαν τον λαθραίο χρυσό που μετέφερε το αεροπλάνο που έπεσε στην Γύρα , πάλι η λαική υπόθεση θάχε προχωρήσει.
    Αντ αυτού οι απλοί άνθρωποι στις παραπάνω περιπτώσεις άκουσαν τις ηγεσίες -εξουσίες. Και οι μεν μαχητές του κκε εαμ καθηλώθηκαν απ τους Σιάντο Ιωαννίδη κλπ , και οι απλοί πολίτες της Λευκάδος το 1948 καθηλώθηκαν απ τον Νομάρχη κύρια και την αστυνομική μικροαρχή της Νήσου στην υπόθεση λαθραίου χρυσού στην Γύρα.
    Οι οποίες ηγεσίες έβαλαν τους απλούς ανθρώπους να τσακωθούν συνολικά μεταπολεμικά ώς 3 χρόνια εμφύλιο πόλεμο.
    Ακόμη και οι λαμαρίνες του αεροπλάνου της Γύρας το 1948 ήταν χρήσιμες για κοτέτσια και καλύβια στους τότε γεωργούς της Λευκάδος. Και το ντού έπρεπε ωα γίνει και στις λαμαρίνες και στα σίδερα του αεροπλάνου που προσγειώθηκε αμαγκαστικά στημ Γύρα. Ούτε και αυτό δεν έγινε. Παρά αφήσαν το λαθραίο αεροπλάνο να το πάρουν οι μονοχοφάηδες και μαραχούμηδες του Αθηναικού κέντρου. Και η ευθύνη εδώ βαρύνει και τον τότε Νομάρχη Μανουσόπουλο και τον μπατζανάκη του Κ.Καλκάνη που ήταν πολιτικός ισχυρός παράγων.
    Οι ηγεσίες Σιάντος-Ιωαννίδης κλπ το 1944 Δεκέμβρη , Καλκάνης- Μανουσόπουλος το 1948 στην Λευκάδα, και άλλς ηγεσίες σε όλη την Ελλάδα ίσως δεν ενδιαφέρθηκαν για την λαική υπόθεση των απλών ανθρώπων. Και κάθε λογής φαγάδες άρπαγες , εξουσιαστές, ψευτοάρχοντες, κομπιναδόροι, προύχοντες, ανενόχλητοι απράζανε και τρώγανε ότι μπορούσαν και γεμίζανε το τσεπικό και τα παντελονιάζανε.

Αφήστε το σχόλιό σας

XHTML: You can use these html tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

         









Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.