BREXIT-Extreme ways are back again

Ένα παρηκμασμένο γενικευμένο μίγμα, αδιαφορίας, συμφερόντων, ενεργού και επιθετικής αποσυσσωμάτωσης, ανεπάρκειας λήψης και υλοποίησης αποφάσεων, για την συνολική διαχείριση της καθημερινότητας στην χώρα και κοντά σε όλη την γηραιά Ήπειρο, δεν αναδέχεται ούτε την φινέτσα ως αισθητικό μετείκασμα της παρακμής. Παραμένει προσκολλημένο στην λωλή και ξετροχιασμένη παρακμή, την οποία υπονοεί και αναδέχεται μια δήθεν διεθνική διαδικασία (όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση) μια και αναβιβάζει και πρωτοκαθεδρεί εδώ και κάποια χρόνια ένα μέγεθος απροσδιορίστου και αμφισβητήσιμου αξίας (το ευρώ δηλαδή), ως πυρήνα αυτής διεθνικής ενοποίησης. Διαστρέφοντας έτσι και τα ιστορικά χαρακτηριστικά και τις εμπεδομένες στον πολιτισμό νόρμες και κριτήρια, για την ευρυτέρα συνεργασία των λαών και των κρατικών ( όψιμων ιστορικά) οντοτήτων.
Ο συνεχής και αιώνες μπροστά Εγγλέζικος κοινοβουλευτισμός, μακράν βιωμένος στην γηραιά Αλβιόνα έναντι άλλων όψιμων και λειψών άρα κοινοβουλευτικών ιστορικών σπαραγμάτων της γηραιάς Ηπείρου, δεν μπορούσε παρά λειτουργικά στην καθημερινότητά του να αναδεικνύει την εγγενή αδυνατότητα δημιουργίας υπερεθνικών και υπερκρατικών οντοτήτων στην βάση ακόμα και ενός νομίσματος, πόσο μάλλον στην βάση αναγωγής ενός μεγέθους που χωρίς τις ιστορικές αναγκαίες ιδιότητες, για να να θεωρηθεί ως γενικό συναλλακτικό ισοδύναμο (νόμισμα)΄ακόμα και μόνο αυτοτελών κρατικών οντοτήτων, πόσο δε μάλλον να γίνει ενιαίο μιας υπερεθνικής υπερκρατικής μάζωξης όπως η ευρωπαϊκή ένωση.
Ο όρος Brexit δεν είναι παρά εκφορά δια του λόγου της ενεργού εξελικτικής καθημερινότητας και προβληματισμού που τελείται σε μια χώρα -Κράτος με την μακρότερη κουλτούρα σε ιστορικό βάθος, της αναγκαίας λεπτής να υπάρχει και να αναπαράγεται λεπτής ισορροπίας, μεταξύ πολιτικού – κοινωνικού – οικονομικού στοιχείου. Έναντι του αδρανούς και τελεσμένου θνησιγενούς ουσιαστικά συμβεβηκότος της πρόσκαιρης μικροϊστορίας, σύμφωνα με το οποίο επιδιώκεται ακόμα και μέσω νομίσματος αν το ευρώ μπορούσε να θεωρηθεί νόμισμα) η συγκρότηση υπερεθνικών υπερκρατικών διαχειριστικών οντοτήτων και μάλιστα σε μια Ήπειρο (την Ηπειρωτική Ευρώπη) που οι λαοί της ακόμα δεν έχουν συνηθίσει την έννοια της κρατικής οντότητας και των συνοριακών διευθετήσεων ως αποτέλεσμα των σιμά ιστορικά παρελθοντικών πολέμων και των διαιρέσεων σε έθνη – κράτη – κοινωνίες – επιδιώξεις – ιδεολογίες – καθημερινότητες που επέφεραν αυτοί οι πόλεμοι.