Της Σεμίνας Διγενή: Το σύστημα έχει τους εγκληματίες που του αξίζουν
Από τη «φιλανθρωπία» των εκατομμυρίων, μέχρι την εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης δυστυχίας.
Υπάρχουν άνθρωποι που κλέβουν πορτοφόλια. Άλλοι που κλέβουν δημόσιο χρήμα. Κι άλλοι που, σύμφωνα με τις καταγγελίες, ανακάλυψαν κάτι εξαιρετικά προσοδοφόρο Να κλέβουν από την αγωνία των γονιών για τη ζωή των παιδιών τους.
Η υπόθεση της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά» αποκαλύπτει μια φερόμενη απάτη ασύλληπτης ηθικής αγριότητας. Σύμφωνα με την αστυνομική έρευνα, συγκεντρώθηκαν περίπου 3,9 εκατομμύρια ευρώ για άρρωστα παιδιά, αλλά μόλις 1,1 εκατομμύριο διατέθηκε για την ενίσχυσή τους. Τα υπόλοιπα 2,8 εκατομμύρια φέρεται να ιδιοποιήθηκαν οι κατηγορούμενοι. Σε μια περίπτωση, από 140.000 ευρώ έφτασαν στην οικογένεια μόλις 7.000. Η υπόθεση βρίσκεται υπό δικαστική διερεύνηση. Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο πόσους εξαπάτησαν και πόσα άρπαξαν. Είναι το πώς δημιουργείται εκείνο το κοινωνικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο η ανθρώπινη δυστυχία, μετατρέπεται σε επιχειρηματική ευκαιρία.
Κανείς απατεώνας δεν γεννιέται σε κοινωνικό κενό
Η λαμογιά αναπτύσσεται μέσα σε ένα σύστημα, που αναγορεύει το χρήμα σε υπέρτατη αξία, το κέρδος σε απόδειξη επιτυχίας και τον πλουτισμό σε προσωπική δικαίωση. Σ΄ ένα σύστημα που καθημερινά διδάσκει ότι σημασία δεν έχει τι προσφέρεις στην κοινωνία, αλλά πόσα καταφέρνεις να αποσπάσεις από αυτήν. Ο καπιταλισμός, βέβαια, δεν μετατρέπει ακαριαία κάθε άνθρωπο σε απατεώνα. Παράγει όμως οικονομικά κίνητρα, ανισότητες και σχέσεις εξουσίας, που ευνοούν την εκμετάλλευση. Κι όταν ο ανταγωνισμός παρουσιάζεται ως φυσικός νόμος, η απληστία ως φιλοδοξία και η συσσώρευση πλούτου ως αρετή, κάποιοι ανακαλύπτουν ότι η εξαπάτηση μπορεί να αποφέρει τεράστια κέρδη. Αρκεί να διαθέτουν το κατάλληλο προσωπείο. Και ποιο προσωπείο είναι πιο αποτελεσματικό, από εκείνο του φιλάνθρωπου; Το σύστημα πρώτα δημιουργεί ή συντηρεί τεράστιες αδικίες και κοινωνικές ανάγκες και ύστερα αποθεώνει τη φιλανθρωπία.
Όταν η υγεία, η περίθαλψη, η αποκατάσταση, η προστασία των παιδιών, δεν αντιμετωπίζονται ως πλήρως εξασφαλισμένες δημόσιες υποχρεώσεις, οι οικογένειες αναγκάζονται να απευθύνονται στην καλοσύνη αγνώστων, να δημοσιοποιούν τον πόνο τους, να εκθέτουν την αρρώστια των παιδιών τους, αναζητώντας χρήματα για θεραπεία. Κι εκεί όπου η ανάγκη συναντά την απελπισία, εμφανίζεται ο μεσάζων. Ο οργανωτής του εράνου. Ο διαχειριστής της δωρεάς. Ο επαγγελματίας της συγκίνησης. Εκείνος που μπορεί να μετατρέψει ένα παιδικό δάκρυ, σε οικονομική συναλλαγή.
Οι κομπιναδόροι της δυστυχίας
︎Γιατί όμως, χρειάζεται ένας γονιός να παρακαλά δημόσια για να θεραπευτεί το παιδί του;
Γιατί η επιβίωση πρέπει να εξαρτάται από τη δημοσιότητα, τους χορηγούς, τους τηλεμαραθωνίους και την επιτυχία μιας διαδικτυακής καμπάνιας; Μα γιατί η ανάγκη γίνεται αγορά, όσο η υγεία αντιμετωπίζεται ως πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Στην κοινωνία μας ο μικροκλέφτης στιγματίζεται αμέσως. Αντίθετα, ο μεγαλοεπιχειρηματίας που αξιοποιεί κάθε νόμιμο παράθυρο για να αυξήσει την περιουσία του, αποθεώνεται ως επιτυχημένος.
Η συζήτηση και η έκπληξη μπροστά στα καθημερινά σκάνδαλα, με παντός τύπου εξαπατητές, πρέπει να ξεπεράσει τα πρόσωπα. Δεν αρκούν οι συλλήψεις, οι χειροπέδες και τα τηλεοπτικά παράθυρα. Χρειάζονται ουσιαστικός δημόσιος έλεγχος, πλήρης διαφάνεια στη διαχείριση των δωρεών, απόδοση ευθυνών και επιστροφή των χρημάτων στους πραγματικούς δικαιούχους.
Πάνω απ΄ όλα, όμως, χρειάζεται να εξαλειφθεί η άθλια κοινωνική συνθήκη που μετατρέπει την ανθρώπινη ανάγκη σε ευκαιρία πλουτισμού.
Φιλανθρωπία-άλλοθι για την εμπορευματοποίηση της ζωής
Ένα παιδί με καρκίνο δεν χρειάζεται ευεργέτη. Χρειάζεται νοσοκομείο, γιατρούς, φάρμακα, σύγχρονες θεραπείες, χωρίς οικονομικούς αποκλεισμούς. Χρειάζεται ένα δημόσιο σύστημα Υγείας που δεν θα ζητά από τους γονείς του να γίνουν επαίτες. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να υποκαθιστά την κοινωνική ευθύνη. Ούτε η φιλανθρωπία να γίνεται άλλοθι για την εμπορευματοποίηση της ζωής.
Το πραγματικό σκάνδαλο δεν περιορίζεται σε όσους φέρονται να έκλεψαν χρήματα από άρρωστα παιδιά. Είναι και το γεγονός ότι η θεραπεία ενός παιδιού, εξαρτάται από το αν θα συγκινηθεί κάποιος χρηματοδότης. Κι επειδή, όσο η ανθρώπινη ζωή θα έχει τιμή, θα βρίσκονται πρόθυμοι να την κάνουν εμπόρευμα, το ζητούμενο δεν είναι να αναζητάμε κάπως πιο έντιμους διαχειριστές της δυστυχίας. Είναι να πάψει η δυστυχία να αποτελεί πηγή κέρδους και εκμετάλλευσης από αγύρτες.
(902.gr)
