Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης το «τελευταίο αντίο» στον σ. Ντίνο Αδάμ στην Πρέβεζα

Το τελευταίο αντίο στον σ. Ντίνο Αδάμ που έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών είπαν σήμερα, σύντροφοι και φίλοι σε μια συγκινητική τελετή στην Όαση Πρέβεζας.

Εκ μέρους της ΤΕ Πρέβεζας του ΚΚΕ μίλησε η Ζήνα Μαλεζά γραμματέας της ΤΕ Πρέβεζας του ΚΚΕ σημειώνοντας:

«Με βαθιά θλίψη και σεβασμό αποχαιρετούμε σήμερα τον σύντροφο Αδάμ Ντίνο, τον μπάρμπα Ντίνο μας. Σήμερα βρισκόμαστε εδώ οι σύντροφοί σου, η οικογένειά σου, τα ανίψια σου, άνθρωποι που σε γνώρισαν για να σε συντροφέψουμε στο τελευταίο ταξίδι σου. Και έκανες πολλά ταξίδια στη ζωή σου μπάρμπα Ντίνο.

Από μικρός βγήκε στη βιοπάλη, προσπάθησε να σταθεί στα πόδια του. Ορφανός από πατέρα από μικρή ηλικία με τη μάνα του και την αδερφή του προσπάθησαν να επιβιώσουν σε δύσκολες συνθήκες. Γεννημένος το 1937, μικρό παιδί ήταν όταν ξέσπασε ο πόλεμος, παιδί της κατοχής. Όπως όλη αυτή η γενιά αναμετρήθηκε με τις δυσκολίες της φρίκης του πολέμου. Παρά το μικρό της ηλικίας του όλα όσα έζησε τη δεκαετία του ’40 γράφτηκαν μέσα του. Και πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι αφού καθώς μεγάλωνε, στην πρώτη δεκαετία της ζωής του, γνώρισε και την αστείρευτη δύναμη του λαού, την αντίσταση απέναντι στον κατακτητή και τους συνεργάτες του, την ηρωική πάλη του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ.

Τα γεγονότα από τη μάχη της Πρέβεζας τον σημάδεψαν. Όταν πηγαίναμε στο σπίτι του μας διηγούνταν τα γεγονότα του Σεπτέμβρη του ’44, την απελευθέρωση της Πρέβεζας από τους Γερμανούς από τον ΕΛΑΣ, μας περιέγραφε τα οδοφράγματα που έστηνε ο λαός της Πρέβεζας, τις οβίδες μέσα από τις οποίες περνούσε αυτός και οι φίλοι του. Όμως ο λαός της Πρέβεζας δεν πρόλαβε να χαρεί την απελευθέρωσή του. Ο ΕΔΕΣ περικυκλώνει την πόλη και χτυπά με μανία. Το σπίτι του Ντίνου ήταν πολύ κοντά στο κάστρο του Αγίου Ανδρέα που ήταν ο 1ος λόχος με δυνάμεις του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, γυναικόπαιδα που έδιναν μάχη υπεράσπισης του λαού. Ήταν το επίκεντρο των επιχειρήσεων.

Μας έλεγε χαρακτηριστικά πως ακούγονταν οι κανονιοβολισμοί και έβλεπε τους νεκρούς που έπεφταν για το δίκιο. Θυμόταν τα παιδιά της ΕΠΟΝ που ήταν μέσα στο 1ο Γυμνάσιο και που τα εκτέλεσαν στην Παργινόσκαλα. Θυμάμαι που μάθαμε ότι σκοτώσαν τα παιδιά μας έλεγε.

Μεγαλώνοντας αποφασίζει να πάει στα καράβια. Από την πρώτη στιγμή συνδέεται με το Κόμμα και τα ναυτεργατικά σωματεία στον Πειραιά. Ταξίδεψε σε χώρες του κόσμου, είδε την αδικία που βίωναν οι λαοί στις χώρες του καπιταλισμού, τη φτώχεια, την ανέχεια. Στα ταξίδια του όμως γνώρισε και χώρες διαφορετικές, που στο επίκεντρό τους είχαν τον εργαζόμενο άνθρωπο, το λαό, τις χώρες του σοσιαλισμού, της Σοβιετικής Ένωσης. Είδε από πρώτο χέρι τι σημαίνει να ανθρωπεύει ο άνθρωπος, να εξυψώνεται, να χτίζει τη δική του κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση. Όλα αυτά τον έκαναν από εκείνα, τα νεανικά του χρόνια, να βρίσκεται πλάι στις γραμμές του Κόμματος, να υπερασπίζεται την οικοδόμηση του σοσιαλισμού – κομμουνισμού, να μην στέκεται παθητικός αλλά να παίρνει θέση, να αντιδρά, να διεκδικεί συλλογικά.

Αποφασίζει να γυρίσει στην Ελλάδα, στην πόλη του, την Πρέβεζα πλάι στην οικογένειά του και να ασχοληθεί με τα αγροτικά. Πρωτοστάτησε στο αγροτικό κίνημα του νομού, στο να οργανωθούν και να παλέψουν οι βιοπαλαιστές αγρότες για την επιβίωσή τους.

Μόλις φτάνει εδώ πιάνει και επαφή με το Κόμμα. Είναι τα χρόνια της Χούντας με το Κόμμα μας στην παρανομία. Με την πτώση της Χούντας και την ντε φακτο νομιμοποίση του ΚΚΕ που επέβαλε ο λαός, το Κόμμα του αναθέτει να βρει τα γραφεία όπου θα στεγάζονταν το Κόμμα. Και φέρνει την αποστολή του εις πέρας. Με περηφάνια πάντα μιλούσε για αυτό. Φτιάξαμε τα γραφεία μας, εκεί κοντά στα Δικαστήρια. Γνώρισε και συναναστράφηκε όλες τις μεγάλες προσωπικότητες του νομού, τη δρακογενιά της αντίστασης, όπως τον τον Μήτσο Γεωργίου ή Καταραχιά.

Μάλιστα όταν τον ρωτούσαμε πώς πήρε την απόφαση και οργανώθηκε στο Κόμμα μας είπε χαρακτηριστικά: «Θυμάμαι μου ζήτησε το Κόμμα, επειδή είχα αμάξι να πάω τον Καταραχιά στα Γιάννενα που είχε κομματική δουλειά, τον πήγα. Στο δρόμο μιλούσαμε και μου είπε πως δε φτάνει να είσαι κοντά, πρέπει να μπεις στο Κόμμα. Έκατσα και σκέφτηκα πως όλα τα χρόνια, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν με το ΚΚΕ, ήμουν κομμουνιστής. Έπρεπε να το κάνω. Όταν αυτός ο άνθρωπος που έζησε όλα αυτά που έζησε μου είπε να μπω στο ΚΚΕ, μπορούσα εγώ να πω όχι;». Έτσι παίρνει την απόφαση και εντάσσεται στην οργανωμένη ζωή, στις γραμμές του Κόμματος.

Σε όλη τη ζωή του ότι του ζητήθηκε προσπάθησε να το φέρει εις πέρας. Ήταν υποψήφιος με το Κόμμα τη δεκαετία του 80 επί δημαρχίας Γιαννούλη. Στα χρόνια της αντεπανάστασης και των ανατροπών αλλά και της κρίσης στο Κόμμα, ο σύντροφος Ντίνος ήταν σταθερός, αταλάντευτος, υπερασπίστηκε τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του Κόμματος, δεν είχε καμία ταλάντευση. Όλοι όσοι τον ήξεραν αναγνώριζαν στο πρόσωπό του το Κόμμα, το ΚΚΕ.

Ανδρώθηκε μέσα από το ΚΚΕ, έδινε ότι μπορούσε χωρίς να ζητά τίποτα. Πριν από 9 χρόνια προσφέρει στην οργάνωσή μας τα γραφεία που στεγάζεται σήμερα το Κόμμα και η ΚΝΕ. Λες και το είχε πάρει προσωπικά, σαν να μην ξέχασε ποτέ εκείνη την πρώτη του αποστολή να βρει γραφεία για το Κόμμα. Να ΄χει το Κόμμα όμορφα γραφεία για να μπορεί να καλύπτει τις ανάγκες του.

Στα 100χρονα του Κόμματος, η οργάνωση τον τίμησε για την ανιδιοτελή προσφορά του, μαζί με τους άλλους συντρόφους της γενιάς του. Θυμόμαστε τον γενικό γραμματέας του Κόμματός μας, Δημήτρη Κουτσούμπα που σου παρέδωσε την τιμητική πλακέτα και το αναμνηστικό για να σε τιμήσουμε για όλα όσα πρόσφερες. Και εσύ να στέκεις εκεί και πάντα σεμνός, ταπεινός, με ένα μικρό χαμόγελο που έκρυβε περηφάνια, και μια σταθερότητα στο βλέμμα που αποπνέει αισιοδοξία για όλα όσα παλεύουμε όλοι εμείς, για το λαό μας, για να νίκη του, για το Σοσιαλισμό. Γιατί αυτό σε χαρακτήριζε, η πίστη, πίστη στο σκοπό, στους στόχους, στα μεγάλα που έχουμε μπροστά μας.

Είχε έγνοια πάντα ακόμα και όταν η υγεία του άρχισε να φθίνει. Ακούραστος μέχρι το τέλος, τον θυμόμαστε με το μηχανάκι του να μην έχει λείψει από καμιά εκδήλωση, απεργία, συγκέντρωση, μάχη του Κόμματος. Οι σύντροφοί του όταν άρχισε να μην είναι καλά πήγαιναν να τον βρουν στο σπίτι, να πούνε κουβέντες, να πάνε το ριζοσπάστη, να μαθαίνει τι κάνουμε, τι σχεδιάζουμε. Ακόμα και όταν ήσουν μέσα στο νοσοκομείο πριν από ένα μήνα πάλι το Κόμμα είχες στο νου και πρόσφερες ένα σημαντικό ποσό προς τιμή του Κόμματος και του 22ου Συνεδρίου μας που θα γίνει σε λίγες μέρες. Όταν καταλάβαινες πως πλησιάζει η ώρα για να φύγεις μας είχες πει θυμάμαι: «Έχω δώσει οδηγίες, στις λέω και σε σένα, θέλω να με κάψετε. Και θέλω να μην κλάψετε αλλά να είστε χαρούμενοι, να κάνετε ένα γλέντι για εμένα». Τέτοιος ήσουνα, περήφανος, και παρόλο που ήσουν μικροκαμωμένος τα λόγια σου είχαν μεγάλο μπόι.

Για όλους εμάς που σε γνωρίσαμε και ιδιαίτερα τους νέους σε ηλικία κομμουνιστές αποτελείς παράδειγμα που θα θέλαμε να μοιάσουμε, ακλόνητοι, με πείσμα στο σκοπό, στην ιδεολογία μας, σταθεροί στις δυσκολίες. Στο δρόμο που περπάτησες συνεχίζουμε όλοι εμείς, τα μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ, και θα τα καταφέρουμε γιατί πιστεύουμε σε αυτό που μας ενώνει όλους μας, στη δύναμη της εργατικής τάξης. Να είσαι ήσυχος πως θα ακολουθήσουν και άλλες γενιές κομμουνιστών και οι μέρες που λαχταρούσες και λαχταράμε όλοι μας θα ‘ρθούν. Μείνε ήσυχος».