Σύλλογος Λευκαδίων Αττικής «Η Αγία Μαύρα»: Αποχαιρετισμός στον Κυριάκο Σφέτσα

Δεν βρήκε στρωμένο χαλί ο Κυριάκος Σφέτσας στο διάβα του.

Δικαίως θα μπορούσε να αναρωτηθεί ο καθένας που θα μελετούσε το δημιουργικό του αποτύπωμα, ποιο ήταν το στοιχείο εκείνο που έφερε τον Καλλιτέχνη στον δρόμο των εκλεκτών κι επιφανών μουσικών δημιουργών κι αυτό δεν ήταν άλλο από την έμφυτη τέρψη προς τον ανθόκηπο της αγνής μαγικής μουσικής δημιουργίας.

Άνθρωπος που τόλμησε να αγγίξει μεγάλα οράματα, παρά την ταπεινότητα που τον διακατείχε.

Μουσικός που δεν κοίταξε να βολευτεί πίσω από εφήμερους τίτλους γιατί έβλεπε πάντα μακριά. Πολύ μακριά.

Μουσικό γέννημα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Λευκάδας και της παιδικής του αναζήτησης πλάι στο μαΐστρο και τη λιμνοθάλασσα, πρωτομπολιάστηκε με τους ήχους και τα χρώματα προγενέστερων αλησμόνητων εποχών που άφησαν στο διάβα τους έργα μεγάλης εμβέλειας.

Διεισδυτικός, παρατηρητικός, αθόρυβος, αφέθηκε με τόλμη στην υφάντρα μοίρα των στενοσόκακων της Λευκάδας κι αυτή με τ’απαλοχάδι του Ιονίου πελάγου, του’ έπλεξε έναν αέναο ιστό κι ένα όμορφο μοιρολόι για να ταξιδέψει το νου και τη μεγάλη του φαντασία σ’ έναν κόσμο ξεχωριστό κι αλλιώτικο.

Άνθρωπος μποέμ, δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβιβαστεί σε στενά και μεμψίμοιρα πλαίσια.

Πάντα κοιτούσε τον ήλιο κατάματα και τους καιρούς τους έκανε μαξιλάρι αγκαλιά με το πηγαίο του ένστικτο, ζωγραφίζοντας μυστικά μακρινούς ορίζοντες στα δικά του πεντάγραμμα με σπάνια και πρόφαντη αισθαντικότητα.

Πάντα τολμούσε κι ανήσυχα πρωτοπορούσε δίνοντας γροθιά στην μετριότητα και σε μικρόθωρα απαλοχτυπήματα της πλάτης, χαράζοντας δικά του μονοπάτια.

Πρωτοτύπησε και ποτέ δεν το μετάνιωσε.

Μπήκε μπροστά σε πορείες και σε κινήματα της τέχνης που τον κέρδισε από μικρό παιδί και στήριξε με όλες του τις δυνάμεις τις αποφάσεις του εντός κι εκτός Ελλάδας.

Αυτοσχεδίασε, επινόησε, τόλμησε. Δεν λοιδόρησε ποτέ την τέχνη τη δική του αλλά και των συναδέλφων του παρά τις μαχαιριές που έλαβε μέσα στο πέλαγο των αναζητήσεων του. Καταπιάστηκε με απόλυτη προσήλωση και πειραματίστηκε σε σπουδαία μουσικά χρώματα και συνθέσεις με αισθητικά κράματα που τα’ λούζε το διάχυτο και πηγαίο του ταλέντο.

Κι αυτά τα κράματα κι αυτά τα μουσικά μέταλλα τα κράτησε στα κατάβαθά του σαν ιερά ευαγγέλια ΔΕΝ ΤΑ ΠΡΟΔΩΣΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΠΡΟΔΩΘΗΚΕ παρά τ’αγριοκαίρια που βρήκε στο διάβα του.

Ο Κυριάκος Σφέτσας, ποτέ δεν ξέχασε και δεν αποποιήθηκε τη φτώχεια που τον μεγάλωσε σε δύσκολα χρόνια στη Λευκάδα. Κι ήταν αυτά τα χρόνια της φτώχειας οικόσημα ιερά κι αδιαπραγμάτευτα που πάντα κουβαλούσε στη στράτα του.

Σταυροκοπιούνταν στην αφκιασίδωτη παραδοσιακή μουσική της Ελλάδας αλλά και κάθε τόπου και μελέτησε καλά κάθε ήχο από πολλά μουσικά όργανα. 

Ευφραίνονταν κοντά σε απλές ανώνυμες μουσικές μορφές που έδιναν τον εαυτό τους σε στιγμιαίες εκδηλώσεις χαράς και μέσα του συνέθετε το δικό του υπόστρωμα και τις δικές ρέουσες μουσικές συζεύξεις που τον κατέκλυζαν με το καιρό.

Τον διέκρινε διαχρονικά η ταπεινότητα κι ήταν αυτό μέχρι τα στερνά του που τον κράτησε όρθιο στο χρόνο και στο μουσικό στερέωμα.

Θα λείψει από την πατρίδα μας.

Ο Σύλλογος Λευκαδίων Αττικής «Η Αγία Μαύρα» εύχεται στους οικείους του θερμά συλλυπητήρια.

Στις καρδιές μας ο Κυριάκος Σφέτσας θα μείνει ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Το Δ.Σ.