Λευκάδα 1933: Κοινωνικά Αλεξάνδρου μέσα από τον τοπικό Τύπο
O Ξενοφώντας Βρεττός και η Αμαλία Δουβίτσα
Οι δύο αυτές καταχωρήσεις από τη στήλη «Κοινωνικά» τοπικής εφημερίδας της Λευκάδας (1933) αποτελούν εξαιρετικά δείγματα της δημοσιογραφικής γλώσσας και των κοινωνικών αξιών κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου.
Γάμος στον Αλέξανδρο: «Ἐν Ἀλεξάνδρῳ ἐτελέσθησαν οἱ γάμοι τῆς σεμνῆς οἰκοκυροπούλας Ἀμαλίας Ξενοφῶντος Δαυβίτσα μετά τοῦ ἀρίστου νέου Ξενοφῶντος Βρεττοῦ. Τούς στεφάνους ἀντήλλαξεν ὁ κ. Νίκανδρος Κουκουλιώτης ἰατρός.»
Αρραβώνας: «Ἡ ἐκ Κολυβάτων ἀξιέραστος Δίς Ἀννα Ἀγγέλου Βρεττοῦ, καί ὁ ἐκ Καβάλλου τῶν Σφακιωτῶν κάλλιστος νέος κ. Γεώργιος Δ. Κούρτης ἠρραβωνίσθησαν. Εὐχόμεθα εἰς μέν τούς πρώτους ἄλυπον τόν βίον εἰς δέ τούς δευτέρους ταχεῖαν στέψιν.»
Γάμος Κατούνας – Αλεξάνδρου: «Ὁ ἐκ Κατούνης κ. Εὐστάθιος Γιωργάκης καί ἡ ἐξ Ἀλεξάνδρου σεμνή οἰκοκυροπούλα Δίς Ἐλισάβετ Ἐπαμ. Μανωλίτση ἀνεψιά τοῦ ἐκ τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς ἐπανακάμψαντος κ. Ἀλκιβιάδους Μανωλίτση ἐτέλεσαν τούς γάμους των. Τούς εὐχόμεθα τόν βίον εὐδαίμονα.»
Για τις γυναίκες χρησιμοποιούνται σταθερά οι χαρακτηρισμοί «σεμνή οἰκοκυροπούλα» και «ἀξιέραστος Δίς», αναδεικνύοντας τις αρετές του σπιτιού, της ηθικής και της καταγωγής ως πρωταρχικά στοιχεία κοινωνικής καταξίωσης.
Για τους άνδρες επιλέγονται εκφράσεις όπως «ἄριστος νέος» και «κάλλιστος νέος».
Γίνεται σαφής αναφορά στην καταγωγή των νυμφευόμενων από τα χωριά της ορεινής και πεδινής Λευκάδας (Αλέξανδρος, Κολυβάτα, Κάβαλος Σφακιωτών, Κατούνα), δείχνοντας πώς οι γάμοι συνέδεαν διαφορετικές τοπικές κοινωνίες και οικογένειες.
Η παρουσία του γιατρού: Η αναφορά στον κουμπάρο «κ. Νίκανδρο Κουκουλιώτη ἰατρό» δεν είναι τυχαία. Η ιδιότητα του γιατρού προσέδιδε ιδιαίτερο κύρος στην τελετή και προβαλλόταν στην εφημερίδα.
Η αναφορά στην νύφη ως «ἀνεψιά τοῦ ἐκ τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς ἐπανακάμψαντος κ. Ἀλκιβιάδους Μανωλίτση» υπογραμμίζει το ισχυρό ρεύμα της λευκαδίτικης μετατανάστευσης της εποχής. Ο «επανακάμψας» ομογενής αποτελούσε πρόσωπο σεβασμού και οικονομικής ευρωστίας για την τοπική κοινωνία.
Η διατύπωση «ἄλυπον τόν βίον» (ζωή χωρίς λύπες) για τους νεόνυμφους και «ταχεῖαν στέψιν» για τους αρραβωνιασμένους αποτυπώνει την καθαρεύουσα της εποχής με την οποία οι τοπικές εφημερίδες περιέβαλλαν τις ευχάριστες ειδήσεις.
