Όταν το «προσωρινό» γίνεται μόνιμο στη Λευκάδα: Στύλος στη Νικιάνα και παρατημένα υλικά στον Πόντε

Τα παραδείγματα της καθημερινής ολιγωρίας και της απουσίας ολοκληρωμένης μέριμνας στο νησί μας είναι, δυστυχώς, πολλά. Σήμερα θα σταθούμε σε δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις που αποτυπώνουν ανάγλυφα την εικόνα εγκατάλειψης σε καίρια σημεία της Λευκάδας.

Νικιάνα: Ένας κώνος στη θέση του στύλου ηλεκτροφωτισμού

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που ένα εξουσιοδοτημένο συνεργείο του Δήμου Λευκάδας για τον δημοτικό φωτισμό έκανε την εμφάνισή του στη Νικιάνα. Σε παράκληση κατοίκων να αντικατασταθούν ορισμένες καμένες λάμπες, η απάντηση των εργαζομένων ήταν αρνητική, καθώς το αντικείμενο της αποστολής τους ήταν διαφορετικό.

Στο πεζοδρόμιο, με κατεύθυνση προς το Νυδρί (λίγο μετά τον φούρνο), ένας στύλος ηλεκτροφωτισμού είχε μπατάρει επικίνδυνα ύστερα από τροχαίο ατύχημα. Οι δύο εργάτες προσπάθησαν να τον επαναφέρουν στην αρχική του θέση, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, ακόμη κι όταν τον ξεβίδωσαν από τη βάση του. Η «λύση» που δόθηκε στη συνέχεια; Ο στύλος παρατήθηκε απλώς στην άκρη του δρόμου, ενώ στη βάση του πάνω στο πεζοδρόμιο βιδώθηκε ένας κώνος σήμανσης — προφανώς για να προστατεύει τους διερχόμενους από τα γυμνά ηλεκτροφόρα καλώδια.

Όπως όλα δείχνουν, τόσο ο κώνος όσο και ο πεσμένος στύλος θα παραμείνουν στο ίδιο σημείο για πολύ καιρό ακόμη…

Είσοδος πόλης (Πόντε): Σωλήνες-«σουβενίρ» από τις εργασίες ύδρευσης

Το δεύτερο παράδειγμα μας μεταφέρει στην είσοδο της πόλης της Λευκάδας. Έχουν συμπληρωθεί πάνω από έξι μήνες από την ημέρα που αποκαταστάθηκε -μετά από σχεδόν δύο χρόνια αναμονής- η βλάβη στον αγωγό ύδρευσης στον Πόντε. Μάλιστα, για το «κοσμοϊστορικό» αυτό γεγονός, ο Δήμαρχος Λευκάδας είχε καλέσει στο σημείο τα τοπικά ΜΜΕ προκειμένου να παραχωρήσει συνέντευξη Τύπου.

Ωστόσο, η εργολάβος εταιρεία ή οι αρμόδιες υπηρεσίες ξέχασαν να μαζέψουν τα… απομεινάρια. Τμήματα από τον νέο αγωγό ύδρευσης πολυαιθυλενίου, που περίσσεψαν από τις τότε εργασίες, παραμένουν πεταμένα στο σημείο μέχρι και σήμερα, αποτελώντας την πρώτη εικόνα που αντικρίζει κανείς φτάνοντας στο νησί. Και σε αυτή την περίπτωση, η εκτίμηση είναι μία: τα υλικά αυτά θα βρίσκονται στην είσοδο της πόλης για πολύ καιρό ακόμη.

Δυστυχώς, η προχειρότητα και η αποκατάσταση «μισών εργασιών» τείνουν να γίνουν κανόνας, εκθέτοντας την εικόνα του νησιού τόσο στους μόνιμους κατοίκους όσο και στους επισκέπτες.