Βεβαίωση χρέους 80 δρχ. για μη εκτέλεση προσωπικής εργασίας στην Κοινότητα Αλεξάνδρου (1961)

Η προσωπική εργασία ήταν μια θεσμοθετημένη υποχρέωση των κατοίκων (αρχικά ανδρών, αργότερα και γυναικών 18–60 ετών) για την εκτέλεση μικρών τοπικών κοινωφελών έργων (όπως διανοίξεις/συντηρήσεις δρόμων, πλακοστρώσεις, καθαρισμός αυλάκων και έργα ύδρευσης) σε δήμους και κοινότητες με πληθυσμό κάτω των 25.000 κατοίκων.

Όταν ένας κάτοικος δεν εκτελούσε την προσωπική εργασία (στο έγγραφο αναφέρεται για την Κοινότητα Αλεξάνδρου για το έτος 1961), ή δεν παραχωρούσε μεταφορικά μέσα/ζώα αν διέθετε, η υποχρέωση αυτή μετατρεπόταν σε χρηματικό χρέος (στη συγκεκριμένη περίπτωση, ποσό 80 δραχμών). Το ποσό αυτό βεβαιωνόταν στο αρμόδιο δημόσιο Ταμείο ως οφειλή προς το Δημόσιο. Σε περίπτωση μη εμπρόθεσμης καταβολής, ο οφειλέτης επιβαρυνόταν με μηνιαία προσαύξηση 1,5%.

Ο θεσμός της προσωπικής εργασίας θεσμοθετήθηκε αρχικά με την ίδρυση των Κοινοτήτων (Νόμος ΔΝΖ΄/1912 «Περί συστάσεως Δήμων και Κοινοτήτων») και ενσωματώθηκε στον Δημοτικό και Κοινοτικό Κώδικα (Ν.Δ. 2888/1954), καθώς και στον Κώδικα Εσόδων Δήμων και Κοινοτήτων (Βασιλικό Διάταγμα 24.9/20.10.1958, Άρθρα 56 & 57). Ο νόμος επέτρεπε στα κοινοτικά συμβούλια να επιβάλλουν έως 10 ημέρες προσωπικής εργασίας ετησίως ανά κάτοικο.

Μετά τη μεταπολεμική περίοδο ο θεσμός θεωρήθηκε αναχρονιστικός και δυσανάλογα επιβαρυντικός για τον αγροτικό πληθυσμό. Η εφαρμογή του άρχισε να ατονεί και καταργήθηκε σταδιακά στην πράξη από τα κοινοτικά συμβούλια στα μέσα της δεκαετίας του 1970 (1976–1977), ενώ απαλείφθηκε οριστικά από τις μεταγενέστερες αναμορφώσεις της αυτοδιοικητικής νομοθεσίας στη δεκαετία του 1980.