Έγινε δεκτή με θερμά χειροκροτήματα από το κοινό η μουσικοχορευτική παράσταση «Τα ταξίδια της ζωής μας» που παρουσίασε το Σωματείο «Παλεστρίνα»
Η μουσικοχορευτική παράσταση «Τα ταξίδια της ζωής μας», σε κείμενα – σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια Ζωής Λ. Σκιαδά και μουσική Ξαρχάκου-Ζαμπέτα, που παρουσιάστηκε το βράδυ του Σαββάτου 21 Σεπτέμβρη, από το Σωματείο «Παλεστρίνα», έγινε δεκτή με θερμά χειροκροτήματα από το κοινό, που γέμισε το Κηποθέατρο «Άγγελος Σικελιανός».
Έπαιξαν οι ηθοποιοί Αφροδίτη Βραχοπούλου, Αλέξανδρος Τσίτσος και Βιολέττα Σταύρακα, ενώ από το θεατρικό εργαστήρι ενηλίκων του Σωματείου συμμετείχαν η Χριστίνα Κονδυλάτου, η Neringa Raguckaite, η Αγγελική Καραβία, ο Κώστας Καλφούτσος και ο Χρήστος Παπαχρήστος. Τραγούδια απέδωσαν με εξαιρετικές για ερασιτέχνες ερμηνείες η Ίριδα Ρόκκου, η Neringa Raguckaite, η Εύα Κατωπόδη και η Βιολέττα Σταύρακα, με τη συνοδεία των μουσικών Ζωής Σκιαδά, Νεκτάριου Πολίτη, Κώστα Χαντζάρα, Βιολέττας Σταύρακα και Μαριλούς Μακρυγεώργου – Μπίρμπα.
Την παράσταση παρακολούθησαν μεταξύ άλλων ο βουλευτής Λευκάδας κ. Αθανάσιος Καββαδάς, ο Αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Λευκάδας κ. Σπυρίδων Μπελεγρίνος, ο πρώην Δήμαρχος κ. Χαράλαμπος Καλός, καθώς και πρώην αυτοδιοικητικοί (Στυλιανός Ρόκκος, Χαρίλαος (Μπάμπης) Σολδάτος, Νικόλαος Γαζής).
Καλωσορίζοντας τους καλεσμένους και προϊδεάζοντας τους θεατές για την παράσταση η Ζωή Λ. Σκιαδά είπε μεταξύ άλλων: «Θα ξεκινήσουμε από τον Πειραιά του 1840 – πολύ πίσω. Θα μιλήσουμε για τα Βούρλα. Είναι λίγο μία ιστορία που τη θάψαμε καλά. Κάτω από το χαλί. Τα Βούρλα είναι το πρώτο επίσημο πορνείο του κράτους. (Σ.σ.: Αργότερα λειτούργησαν ως φυλακές. Έγιναν γνωστές όταν στις 17 Ιούλη του 1955 απέδρασαν ντάλα μεσημέρι 27 κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι, βαρυποινίτες και υπόδικοι, μεταξύ των οποίων και ο Λευκαδίτης Λεωνίδας Τζεφρώνης). Μετέπειτα ακολούθησε η Τρούμπα στον Πειραιά. Ανάμεσά τους η Μικρασιατική Καταστροφή. Θα μιλήσουμε για όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια. Τις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης των ανθρώπων. Και θα φτάσουμε μέχρι τη δημιουργία της μεσαίας τάξης γύρω στο 1956 με 1960.
Έχουμε ελληνικό κινηματογράφο για να σας δώσουμε το γέλιο και τη χαρά και την φαντασιακή του εικόνα που καλείται να γεφυρώσει το χάσμα πλουσίων-φτωχών. Και έχουμε και μια εξαιρετική μουσική των Ξαρχάκου-Ζαμπέτα. Το μόνο που θα υποσχεθώ είναι ότι θα συγκινηθείτε και προσωπική μου εκτίμηση -θεωρώ ότι θα είναι και δική σας- θα σας συνταράξουν οι ερμηνείες που θα δείτε. Καλή θέαση».
