Ο εκτελεσθείς απ΄ τους Ναζί το 1944 παίκτης της ΑΕΚ Σπύρος Κοντούλης (Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης)

Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης

(Με αφορμή τις πρόσφατες ανακαλυφθείσες ανατριχιαστικές φωτογραφίες απ’ την εκτέλεση διακοσίων Αγωνιστών της Αντίστασης στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944).

Μια ομάδα, όπως η ΑΕΚ και ο Μαρτυρικός Εκπατρισμένος Λαός της, ο οποίος έχει βιωματικά ζήσει στον τράχηλό του την ειδεχθέστερη μορφή του φασισμού, σαν αυτή της Γενοκτονίας, του Ξεριζωμού και της Προσφυγιάς, δεν γίνεται διαφορετικά παρά να ήταν σημαιοφόρος εναντίον της άλλης μορφής στυγνού κι ανθρωποκτόνου φασισμού, αυτόν του Χιτλερικού ναζισμού, που αιμάτωσε τον Κόσμο ολάκερο, μα και την Ελλάδα ειδικότερα, με τις εκατόμβες των αθώων εκτελεσθέντων και σφαγιασθέντων Ελλήνων…

Έτσι, ανάμεσα στις εκατόμβες των Ελλήνων εκτελεσθέντων αντιστασιακών Αγωνιστών είναι και ο διεθνής ποδοσφαιριστή της, ο ηρωικός Σπύρος Κοντούλης! «Οι ιδέες, είχε πει κάποιος φιλόσοφος, περπατάνε, μου μιλάνε, με βλέπουνε στα μάτια»! Ακριβώς μια τέτοια μεγαλόπνοη ιδέα συνιστά ο μαρτυρικός θάνατος του ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ Σπύρου Κοντούλη απ’ τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής! Μορφή γιγάντια ο Κιτρινόμαυρος άσσος τόσο ποδοσφαιρικά, υπήρξε στέλεχος της προπολεμικής Εθνικής Ελλάδος, αλλά εξ ίσου και απόλυτα στρατευμένος, σαν άνθρωπος, στο μεγάλο ιδανικό της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, μας κληροδότησε την ηρωική του θυσία ιερή μορφή πάνω σε βάθρο γιγάντιο!

Γεννήθηκε στην ηρωική Κοκκινιά το 1915, όπου πρωτόπαιξε ποδόσφαιρο στην «Άμυνα Κοκκινιάς». Πήγε σε ηλικία 20 ετών στην ΑΕΚ το 1935 και αμέσως διακρίθηκε για το πλούσιο ποδοσφαιρικό του ταλέντο, το οποίο σύντομα τον έφτασε μέχρι την Εθνική ομάδα. Με την κήρυξη του πολέμου πήγε και πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο, όπου τραυματίστηκε στο πόδι στο Πόγραδετς. Στην ναζιστική κατοχή της Αθήνας ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, με αποτέλεσμα την σύλληψή του απ’ τους γερμανούς στην Κοκκινιά.

Μεταφέρθηκε τον Απρίλη του 1944 στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, όπου συνάντησε εκεί τον αδερφό του Βασίλη, ο οποίος εκτελέστηκε και αυτός στην Καισαριανή, αλλά και τον συμπαίκτη του στην ΑΕΚ, τον Κώστα Χριστοδούλου, ο οποίος βασανίστηκε φριχτά, αλλά δεν εκτελέστηκε.

Τον Ιούνιο του 1944 ο Σπύρος Κοντούλης φορτώθηκε σε καμιόνι, μαζί με πολλούς άλλους Έλληνες αντιστασιακούς πατριώτες, και τους οδηγούσαν για εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Στην διαδρομή, εκεί στην περιοχή του Μετς, ο Σπύρος Κοντούλης πήδησε απ’ το καμιόνι και έτρεξε να διαφύγει… Όμως το πολυβόλο του γερμανού φύλακα τον θέρισε… Ήταν μόλις 29 ετών… Στο συμβάν παρέστη αυτόπτης μάρτυρας ο γέρο Κουντούρης, ο μασέρ της ΑΕΚ, ο οποίος ειδοποίησε την οικογένειά του και την ΑΕΚ διασώζοντας και σε μας σήμερα την τραγική εκτέλεση του Σπύρου Κοντούλη…

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΗΡΩΙΚΟ ΣΠΥΡΟ ΚΟΝΤΟΥΛΗ

Υπάρχουν καιροί που τα μηνύματα σαν στέλνει ο θάνατος, τότε η μοίρα παράξενα φωτιέται… Μέσα της φουντώνει πελώριο γέννημα το νέο μας τραγούδι, σαν ξαφνικά ταχύς καρπός να ξεκινά απ’ τους Ακρίτες πάνω στη νιόχτιστη διαδρομή της Λευτεριάς…

Και να ο μεγάλος μάρτυρας της αιματοπότιστης Λευτεριάς… Λαχανιασμένος στέκεται μπροστά στις μνήμες, το μέγα ξύπνημα της νιότης του σαν σκιρτά… Αχτίδα που χτύπησε με βέλος και με φωνή γιορταστική, στο κόκκινο χώμα ακουμπισμένος, κάτω απ’ τους φωτερούς θόλους των ματιών μας τραγουδά:

«Στην πέτρα και στο φως της προσφυγομάνας Κοκινιάς γεννήθηκα… Με τη μέθη του Λυτρωμού στα χείλη ξεχύθηκα στο ντορό του κεραυνού και πέρασα στη λάβα της Αντίστασης, κόκκινο γαρύφαλλο φορώντας στο πέτο…

Τους κόμπους έσπασα της νύχτας και η άρπα η αντιφασιστική τραγούδι άρχισε να λουλουδίζει στον πηγαιμό της μεγάλης απόφασης: Aν θέλεις τη στράτα της Λευτεριάς να πάρεις, μπορεί και να πεθάνεις… Εδώ είσαι ζωή… Αχώνευτος για πάντα μέσα μου ο τάφος…

Και σαν της ψυχής μου τα οράματα γιόμοσαν φωτιές, και οι μεγάλες προσδοκίες άρχισαν να φτερουγίζουν πέρα απ’ τον ορίζοντα των καημών μου, αγνάντια στους ναζί στήθηκα, σκαλιστής νέων επικών τραγουδιών, τραβώντας έξω απ’ τα σωθικά το φόβο… Θάφτηκα μέσα στη μοίρα της πέτρας σου γη μου κι έγινα στουρνάρι πιο σκληρός…»

Θ. Γεωργάκης

ΤΟ ΣΜΑΡΙ ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΩΝ ΤΗΣ ΑΕΚ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!

Η Αντιστασιακή δράση των αθλητών της ΑΕΚ δεν έχει τελειωμό όμως… Στο παρακάτω έγγραφο στις 4 Φεβρουαρίου 1941 η Διοίκηση του Κιτρινόμαυρου Συλλόγου γνωστοποιεί στον ΣΕΓΑΣ, που ήταν η επίσημη αρχή του Ελληνικού αθλητισμού τότε, τον αριθμό των αθλητών της που μετέχουν ενεργά στην Αντίσταση κατά του μιαρού ναζισμού… Ανάμεσά τους ο Σπύρος Κοντούλης και οι συμπαίκτες του Τζανετής Τρύφωνας, Σκλαβούνος Σπύρος και Χριστοδούλου Κώστας.

ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΑΕΚ ΚΑΙ ΠΑΟ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΙ!

Μια ακόμη γενναία Αντιστασιακή πράξη εναντίον των ναζί κατακτητών και μάλιστα η πρώτη φανερή μέσα στην Αθήνα έγινε με πρωταγωνιστές τους ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ αλλά και του Παναθηναϊκού αυτή την φορά… Την άνοιξη του 1942, διοργανώθηκε με τόλμη και αψηφώντας τους ναζί ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ της ΑΕΚ και του ΠΑΟ στο γήπεδο της Λεωφόρου, ο οποίος έμελλε να μετατραπεί σε μία απ’ τις μεγαλύτερες αντιστασιακές εκδηλώσεις στην πρωτεύουσα. Αυτόν τον αγώνα είχε διοργανώσει η νεοσύστατη ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΘΛΗΤΩΝ, σε μια προσπάθεια μέσα στον ζόφο της Κατοχής να υπάρξει μια διέξοδος του λαού, αλλά και να διατηρηθούν σε κάποια αγωνιστική εγρήγορση οι ποδοσφαιριστές των αθηναϊκών ομάδων.

Ο αγώνας ήταν μεγάλο γεγονός στην σκλαβωμένη Αθήνα και συγκεντρώθηκαν να τον παρακολουθήσουν 15.000 θεατές! Πριν τον αγώνα μια ομάδα παικτών, απ’ την ΑΕΚ ο Τζανετής με τον Μαρόπουλο και απ’ τον ΠΑΟ ο Κρητικός επισκέφθηκαν στο γραφείο του τον Απόστολο Νικολαϊδη, τον εμβληματικό ηγέτη του ΠΑΟ, και του ζήτησαν τα χρήματα του αγώνα να διατεθούν στο νοσοκομείο ΣΩΤΗΡΙΑ, όπου νοσηλεύονταν αθλητές τραυματίες του πολέμου! Ο Απόστολος Νικολαϊδης τους μετέφερε πως το γήπεδο το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί, οι οποίοι απαιτούσαν και τις εισπράξεις του αγώνα, ενώ είχαν αποφασίσει να ορίσουν διαιτητή του αγώνα έναν ναζί αυστριακό λοχία…

Τότε οι παίκτες όλοι βγήκαν στο γήπεδο, αλλά δεν αγωνίστηκαν… Ανέβηκαν στις εξέδρες των φιλάθλων και τους εξήγησαν τους λόγους… Ο κόσμος εξοργίστηκε απ’ τις αποφάσεις των γερμανών, μπήκε στο γήπεδο και τα έσπασε όλα επευφημώντας τον Μαρόπουλο και τον Κρητικό… Ακολούθως, με μπροστάρηδες τους ποδοσφαιριστές πραγματοποίησαν πορεία αντιναζιστική προς την Ομόνοια! Μια τεράστια αντιστασιακή διαδήλωση, χωρίς φόβο και με προτεταμένες τις γροθιές ψηλά, που την διάλυσαν, βέβαια, βίαια οι Γερμανοί…