Το ποιητικό σύμπαν του Κώστα Φωτεινού (Προδημοσίευση απ’ το υπό έκδοση βιβλίο: «Κώστας Φωτεινός. Το ποιητικό του σύμπαν»)

Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης

(Προδημοσίευση απ’ το υπό έκδοση βιβλίο μου με τίτλο: «ΚΩΣΤΑΣ ΦΩTEΙΝΟΣ. ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝ»)

KΩΣΤΑ ΦΩΤΕΙΝΕ, ΔΑΣΚΑΛΕ ΑΓΑΘΕ!

Πορεύτηκες σαν Οδυσσέας αέναα προς την νοηματοδοτική Ιθάκη σου μέσα στο άχωρο και στο άχρονο… Πορεύτηκες τερπόψυχα, ενδεδυμένος το πανωφόρι του δημιουργού!Να συναντήσεις πάλεψες το άγνωστο συνηχημένο στην διαδρομική υπεροχότητα, γιατί τη διαδρομή, το ταξίδι, σαν Καβαφικό πολλαπλάσιο επέλεξες νοηματοδοτικότερο και πολυπραγμονέστερο απ’ την τερματική τελείωση της Ιθάκης… Εξέλαβες αυτό το γήινο ταξίδι σαν βαρύτιμο τρόπαιο κατάκτησης της γνωστικής μας αυτοεκτίμησης, διψώντας ολόχυμα τους δρόμους της αγαθώσεως και της αρετής, όμοια εκμαγείο κοπής εσώτερων φωνών, πως τους Λαιστρυγόνες και τα εμπόδια μπροστά μας τα θέτομε μόνοι μας… Το ταξίδι σου αγνοώντας τις παντοειδείς Σειρήνες, που εκμαυλιστικά γνωρίζουν μόνο να ξεστρατίζουν και στιβαζόμενος πάνω στους σωρούς του σύμπαντος, αψηφώντας αυτούς τους Λαιστρυγόνες, στόχευσες σε φωσφορισμούς της εαυτικής σου πλήρωσης, μέσα από μια διαρκή αυτοβελτίωση…

Το ταξίδι σου φιλτραρισμένο στην αισθαντικότητα, στο υπέροχο, στην ανάταση του πνεύματος, στην ωδινόμενη αισθαντική ψυχή, τελικά! Το ταξίδι σου σαν σύζευξη της υπερβατικής διάστασης του χώρου με τη νοσταλγία, τόσο αυτή σηματοδοτεί την Ιθάκη μας σαν ανθρώπινη περαίωση και καταξίωση… Το ταξίδι σου σαν ταυτόσημη, ταυτόχρονη αφετηρία και διαδρομή, πολύπλανε κωπηλάτη Οδυσσέα, που ξεκίνησες απ’ το μαγευτικό χωριουδάκι σου, την Κατούνα Λευκάδος, και έφτασες στα πέρατα, ντελάλης αυτής της άλλης ζωής, με τα τσακίσματα, αλλά, κυρίως με τα κλιμακώδη υψηλοθωριάσματα!

Το ταξίδι σου σαφής μύηση στην αναζήτηση του προσωπικού σου μύθου! Απόλαυσες την εκμύθευσή του όμοια θήρευση του άφατου… Το ταξίδι σου σπουδή του αόρατου κόσμου στην αφόρμηση για αναστοχασμό και εκκίνηση… Να βγεις απ’ την ειρκτή του φυλακισμένου στον χώρο, να απλωθείς στο άπειρο σύμπαν, επιλέγοντας τρόπους επανεύρεσης της ζήσης σου και τις ζήσης μας, τόσο μέσα απ’ το παιδευτικό σου έργο, με την τρομερή συγκαταβατικότητα και κατανόηση απέναντι στους μαθητές σου, εκείνα τα δύσκολα χρόνια, που η καθηγητική έδρα για κάποιους συνειδητά αποτελούσε την πύρινη ρομφαία του Αρχάγγελου… Tο ευφορότατο ταξίδι σου, τέλος, μέσα απ’ το αγλαόμορφο Ποιητικό σου Σύμπαν, το οποίο τόσο ευλαβικά ασπαζόμαστε σήμερα… Το ταξίδι σου σαν Άριστος και Άρτιος Άνθρωπος, ουσιαστικά!

Ο Κώστας Φωτεινός συνοδός σε Εθνική Γιορτή στο Γυμνάσιο της Καρυάς!

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΑΛΗ ΓΡΑΦΙΔΑ!

Ευθύβολα και με σαφή πρόθεση την περαιτέρω εμπυρηνοποίηση στο ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΦΩΤΕΙΝΟΥ, θα επισημάνομε, εισαγωγικά, πως, τούτος ο Λόγιος Ευπατρίδης, έχει προσωπική ποιητική αλφάβητο, που σίγουρα τον κατατάσσει στους κορυφαίους ποιητές της Λευκάδος, αλλά και της χώρας ολάκερης, ποιητική αλφάβητο με εγκοπές και ομαλότητες, με ταχύτητες και νηνεμίες, στοιχεία που καταλήγουν σε μια δραστική ποιητική κινητικότητα, που μέσα της εγκιβωτίζεται η έννοια της απλής ανθρώπινης συνθήκης, εκτεινόμενη απ’ τα όρια του συγκεκριμένου μέχρι αυτά του αέναου, στο μεσοδιάστημα των οποίων η διαρκής εμπειρία της ψυχής τεχνουργείται, απ’ την Δημιουργό μας, σαν ένας αισθητός κόσμος φωτός, σε διαρκή αντίστηξη με τον ζόφο του σκότους… Η Ποιητική του ματιά είναι πολυπρισματική, και πολυδιάστατη, την δε βασική σπονδύλωση των ποιημάτων του αρδεύεται από ιδέες, που διεκδικούν να θρέψουν και να εκφράσουν την αντιφατική εποχή, που έζησε ο Δάσκαλος, αλλά και την εποχή μας ακόμη περισσότερο, όπου ο ουμανιστικός ανθρωποκεντρισμός βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν αχαλίνωτο ληρώδη ευδαιμονισμό, εξοβελίζοντας κατά κράτος απ’ το προσκήνιο την ψυχότερπη λυρική κραυγή για τον άνθρωπο…

Μέσα στο καθαρά, ως εκ τούτου, τεχνοκρατικό και ωφελιμιστικό περιβάλλον που ζούμε, έρχεται ο Δάσκαλος, με το πολυδιάστατο Ποιητικό του έργο, να διεκδικήσει την πολυσήμαντη μετάβασή μας απ’ τις φωτοσκιάσεις του ευδαιμονισμού, αφού σχεδόν όλες φαντάζουν σαν μια ατράνταχτη εγγύηση ήττας, σε μια εξαγγελτική επιστροφή στο γνήσιο ουμανιστικό πεδίο, σαν επάρκεια του ζητούμενου ισοδύναμου των ημερών μας, σαν μοντέλο εαυτικής βελτίωσης και όχι καταπιεστικής τεχνοκοινωνικότητας… Μας εισάγει με την ποίησή του σε ένα συναισθηματικό υποφέρειν, τόσο αναγκαίο στον αισθητηριακό μας δρόμο… Μας φράζει την συνήθεια να ακούμε μόνο και μόνο την δική μας οιηματική εσώτερη φωνή, υποτασσόμενοι πειθήνια στο τεχνητό αυτοείδωλό μας, δείχνοντάς μας έναν νέο ορίζοντα προσδοκιών!

Διαρρηγνύει με το έργο του την σημασιακή ταυτότητα της καθημερινής πεζότητας, που μοιάζει σαν ένα αθέλητο αθροιστικό συμβάν και δίκην βομβίδων διασπείρει τα νοήματά του και τις ποιητικές τους αφουγκράσεις σε ένα χρονικά και χωρικά αναβαλλόμενο άπειρο, όπου κυριαρχεί ο κήπος της άτμητης ζωής, σαν πλέρια κατάφαση της προσωπικής μας πνευματικής ανάδυσης, κορυφαίο αναπλαστικό προαπαιτούμενο της βιωμένης πολυαισθητηριακής εμπειρίας! Η ποίησή του, θα πούμε χαρακτηριστικά σε τούτο το εισαγωγικό μας εδάφιο, εκταμιεύεται στην πολιτισμική καταγραφή του τόπου μας και της χώρας, σαν αδιάπτωτη και αείρροη αποθέωση της Ρωμαίικης συνείδησής μας, σαν λιθαράκι μιας δυνητικής αναστοχαστικής ανοικοδόμησης της πνευματικής μας πορείας, σαν απελευθέρωση και δημιουργία της επιζητούμενης Γρηγορούσας Συνείδησης!

Έτσι, πιο πειστικότερα, θα ισχυρισθούμε πως, το Ποιητικό Σύμπαν του Δασκάλου, είναι δομημένο από όλα τα πρωτοϋλικά, που αδράζομε στα χέρια, στα μάτια και στην ψυχή μας, τον ήλιο πρωτίστως, μα και το σκοτάδι, τις σκιές, το φως, τις θάλασσες, τα παραμύθια, τα άνθη, τα δέντρα, τα πουλιά, τη ζωή μας ολάκερη, που δίκην ταλαντευόμενου εκκρεμούς αιωρείται μεταξύ ανύψωσης και καταβύθισης και οι δυο απώτατες κινήσεις ενταγμένες στον υποδοχέα των συχνών αντιθέσεων, τον άνθρωπο… Λόγος ακμαίος, ζωντανός, παραστατικός, αλληγορικός, υπαινικτικός, λόγος διαυγέστατος, πάντα που πηγάζει απ’ τα κράσπεδα της ψυχής του και μορφοποιείται στην εύλαλη γραφίδα του, όμοια μεταποιητικός ερωτικός αναβαθμός! Μεταπλάθει τις αισθήσεις και τα βιώματά του σε λέξεις με το αξίωμα του δοκιμασμένου και του αναστοχαστικού, αναδιφώντας στον αέναο πόλεμο, που κυοφορούσε εφ όρου ζωής στα σπλάχνα του, είτε σαν μελαγχολία, είτε σαν Ωδινόμενη αισθαντική ψυχή, μα πάντα σαν πολυαισθητηριακή αναστάτωση, για ότι τον πονούσε και ότι τον «έσφαζε», τόσο στην διδασκαλική του διαδρομή, όσο και στην καθημερινότητά του, μετατρέποντάς τα όλα σε γάργαρη ποιητική φωνή!

Σαγηνεύεται απ’ την κρυφή εσωτερική ατραπό, που κρύβεται πίσω απ’ τη λογική της δομημένης ζωής μας σήμερα, εκλαμβάνει το δημιούργημά του σαν υπέρβαση των διλημμάτων της λογικής και πηγαιμό σε μια πολυδιάστατη πνευματική ηδονική μεταβλητή, που στο τέλος περαίνεται σαν αισθητική απόλαυση, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τον αναγνώστη του! Συγχρόνως πάει παραπέρα την ερμηνευτική του αποστολή για τον μέσο άνθρωπο, σημερινό και του μέλλοντος, τον σκεπτόμενο άνθρωπο, σαφέστατα, που ψάχνει αδιάλειπτα την αυτογνωσία του ενδοσκαπτικά και μέσω αυτής την αυτοπραγμάτωση της επίγειας διαδρομής του… Μια ευφυέστατη διείσδυση στη ζωή μας η ποίησή του, που δίνει χρώμα, δίνει ρυθμό και μέλος, αλλά και το αναγκαίο μυστηριακό αίνιγμα της αναπνοής και του θανάτου, δυο εύθραυστα όρια, μεταξύ των οποίων παλινδρομεί ο άνθρωπος σαν αθωότητα και σαν ενοχή… Μεταξύ, λοιπόν, αθωότητας και ενοχής, όπως, φρονώ, στα δύο ποιηματίδιά μου που ακολουθούν και τα οποία αφιερώνω στον Δάσκαλο!

Τρέχω ασθμαίνοντας πίσω απ’ τους πόθους μου
ανάμεσα στις ακτές του ουρανού και της γης…
Λεηλατώ τη ζωή μου απ’ το παλιό της βάρος
το προπατορικό αμάρτημα της αλαζονείας…
Κρατώ στα χέρια τον μίτο της ευπραγίας…
Κουρσεύω κάθε εαυτική οίηση και κομπασμό…
Εν χορδαίς μέλπω το νέο κόσμο των προσδοκιών μου…
Ένας αλαβάστρινος ήχος άρχισε, θροϊζει…
Είναι η διαπασόν της σωστικής αυτογνωσίας
το χρυσό λαούτο που σε τραγουδά μεγαλειοτάτη…

Θ.Γ

Συμπερασματικά, η ποίηση του Κώστα Φωτεινού δεν είναι απλά ένα αποκύημα, μια απόσταξη καλλιτεχνικής φαντασίας, αλλά μια ζωντανή παλλόμενη σύγχυση αυτογνωσίας και πραγματικότητας, που μπορεί να καθετοποιήσει την ιδανική ζωή στα εσώτερα του ανθρώπου! Πως; Με σαφείς, διακριτές και μελίγευστες τις αγλαόμορφες ποιητικές συντεταγμένες, θα πούμε εδώ εισαγωγικά, γιατί θα ακολουθήσει ειδικά αναφορά και ανάλυσή τους, τις ποιητικές συντεταγμένες, λοιπόν, του εσωτερισμού, του λυρισμού, του στοχασμού και της μουσικότητας, που με ευγενική χειρονομία θέλησε να λιγατέψει στον άνθρωπο τούτη τη διανοητική του εκπύρωση, σε μια, όπως φαίνεται, δια βίου εσώτερή του αγωνία να συναντήσει και ο ίδιος, μαζί με τον αναγνώστη του, το μέτρο και την αρμονία, ή, αν θέλετε πιο αρχαϊκά την μακαρία ολβιότητα!

Όλβιος και Πανόλβιος στον αιώνα
μέχρι και του ουρανού ΔΑΣΚΑΛΕ…
Εκεί που γεννιούνται και σελαγίζουν
τα όνειρα, οι ψυχές και τα αστέρια!
Όπου σε τόπο χλοερό αναγαλιάζει το πνεύμα!
Εδώθε μήνυμα, απ’ την πολύπονη Γή μας
που κυριαρχεί η λογική της δομημένης ζωής
και αλγοριθμικά πια ορίζουν τις αναπνοές μας…

Θ.Γ

Ο Κώστας Φωτεινός πρώτος δεξιά σε πνευματική εκδήλωση. Δίπλα του ο Πάνος Ροντογιάννης και ο Πανταζής Κοντομίχης δυο σπουδαίοι Λευκαδίτες των Γραμμάτων!

Ο ΜΠΟΥΣΟΥΛΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΜΑΣ

Έχοντας στα χέρια μας τέσσερεις αυτοτελείς ποιητικές συλλογές του Κώστα Φωτεινού, προκειμένου κριτικά να τις παρουσιάσομε στο αναγνωστικό κοινό, δομημένες άρτια λογοτεχνικά και εμφορούμενες από όλα αυτά τα ευκλεή στοιχειακά υλικά της ποίησης, ήτοι: λυρισμό, στοχασμό, αυτοαναφορικότητα, μουσικότητα, εσωτερισμό, ύφος, γλώσσα, λόγο, βρεθήκαμε μπροστά στο δίλημμα του τρόπου παρουσίασης… Αρχικά σκεφτήκαμε την κλασσική μέθοδο των σκόρπιων ποιημάτων ανάμεσα στα κριτικά κείμενα, αλλά με δεδομένο ότι πρόκειται για τέσσερεις συλλογές το εγχείρημα, σκεφτήκαμε, θα κατέληγε κάτι σαν «πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι»… Οπότε, εντρυφώντας σε κάθε μία εκ των τεσσάρων συλλογών του Δασκάλου και κατανοόντας τες σύψυχα σαν συντελεσμένη μέσα μας δημιουργία, διακρίναμε, πέραν απ’ την ακριβέστατη συμπερίληψη όλων των στοιχειακών υλικών, που παραπάνω μνημονεύσαμε, πως, κάθε συλλογή, έχει σε μεγαλύτερο βαθμό, θα λέγαμε, συνειδητό έργο του Ποιητή μας, ένα απ’ τα παραπάνω ταυτοτικά ποιητικά στοιχεία σε πλιότερη μορφή, κάτι που μας διευκολύνει στην ομαδοποίηση της παρουσίασής μας.

Γιατί, στην ποίηση, η προσωπική πρόσληψη του αναγνώστη, ή του παρουσιαστή, ή και ακόμη του κριτικού, αν θέλετε, είναι που την ανωτατοποιεί, την συμβολοποιεί και την «ενταφιάζει» στο είναι του, ακόμη και αν αυτή η αισθητική πρόσληψη δεν συμβαδίζει με την πρόθεση, την αλληγορία, την μεταφορικότητα και τον υπαινιγμό του ποιητή – δημιουργού… Γιατί η ποίηση μοιάζει σαν φωτισμένο γεωμετρικό Σημείο στο κενό, με τον ποιητή στην εδραία θέση του Σημείου, που μέσαθέ του μπορούν να διέλθουν άπειρες αισθητικές και ερμηνευτικές εδώ ευθείες…

Η ΣΥΛΛΟΓΗ «ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΜΑΣ ΠΟΛΗΣ»

Πρώτον. Η συλλογή, αίφνης, με τον τίτλο «Της Μικρής μας Πόλης», που θεωρούμε «Ναυαρχίδα» στο Ποιητικό Σύμπαν του Δασκάλου γέμει δύο στοιχείων, αυτό της αυτοαναφορικότητας και, κυρίως, αυτό του λυρισμού! Η αυτοαναφορικότητα σαν βιωμένη συντελεστική ζωή και ο λυρισμός σαν δύναμη ανάφλεξης, που χαρίζει στο ποίημα την αναγκαία πυκνότητα και ευφραντική αναγνωστική κατανόηση. Υπαρξιακά, όσο και βιωματικά, όπως προαναφέραμε, ο Δάσκαλος στη μικρή του πόλη, φωτίζει την πολυσήμαντη και πολύμορφη ζωή της, όχι σαν μηχανιστική αντανάκλαση της πραγματικότητας μόνο, μα και σαν μια ζωντανή δική του καρποφόρηση και εξ ίσου μια λυρική κατάφαση των αισθητικών της αποτιμήσεων!

Ανήκει, φρονούμε, ο Δημιουργός μας, με τούτη την ποιητική του συλλογή, στους φωτισμένους εκείνους ποιητές του 20ου αιώνα, όπου ο λυρισμός του, μπορεί μεν να μην έχει ένα απ’ τα βασικά τεχνικά δομικά του στοιχεία, δηλαδή την πρωτοενική αναφορά, όμως, μετριέται εξ ίσου θεαματικά και αποτελεσματικά με τις ψυχικές του εντάσεις, φυγόκεντρες και κεντρομόλες, σαν πράξη πνευματικής και πολιτιστικής αφύπνισης της αλαφιασμένης κοινωνίας, που ξαφνικά ανακάλυψε τον Πακτωλό των υλικών αγαθών και του ασύνορου ευδαιμονισμού, σαν το κορυφαίο νόημα της ζωής όλης, και ξεστράτισε απ’ την υπαρξιακά αναγκαία εμπνευματωμένη πορεία των ιδανικών αναζητήσεων.

Και ο Δάσκαλος γυρνάει στο παρελθόν, να ένα καθοριστικό δομικό στοιχείο του λυρισμού, όχι αυτή η επιστροφή σαν παράθεση λεπτομερειακών φευγάτων εικόνων και αντιλήψεων, μα σαν μοντελισμός μιας άλλης εποχής, τότε που «Η μικρή μας Πόλη» αποτελούσε μια ηθικοπλαστική δεξαμενή ενατενίσεων και μια κοινωνία ανθρώπων τόσο «εύπεπτη» και λειτουργική, ώστε να ομογενοποιείται ιδανικά προς την αλληλεγγύη, την κατανόηση και την ενσυναίσθηση των μελών της, σε αντιδιαστολή με τα προσωπικά τείχη που ορθώνονται στις μέρες μας, σαν «πύργος σωτηρίας», απέναντι στα ψυχοφθόρα απότοκα αυτού του ευδαιμονισμού… Και φρονούμε πως λειτουργεί ιδανικά αυτός ο λυρισμός του Κώστα Φωτεινού στην συλλογή του ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΜΑΣ ΠΟΛΗΣ σαν ισορροπία μεταξύ της πλούσιας και πηγαίας έκφρασής του, μα και της συμπυκνωμένης ρητορικής του δεινότητας.

Έπειτα ο ίδιος ο τίτλος της συλλογής ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΜΑΣ ΠΟΛΗΣ εκφράζει μια λειτουργική ταπεινότητα, μια εν δυνάμει απλή ποιητική πολυμορφία με όλα τα στοιχειακά υλικά της δομημένης ποίησης, που ξεπηδά σχετιζόμενη με το μαγικό, το μυστικό, το απροσδιόριστο της τρυφερής και ταπεινής ψυχής, που γνωρίζει να σταλάζει στην καρδιά του αναγνώστη! Μα, και οι εικόνες τούτης της συλλογής, απλές, λιτές, ανθρώπινες, συγκαταβατικές, υπερούσιες, αναγωγικές, να κατοχυρώνουν τη συναισθηματική ένταση μιας βιωμένης εμπειρίας καλλιτεχνικής επεξεργασίας, διαβάζοντας, μέσα από αυτές τις απέριττες εικόνες της μικρής πόλης την ψυχή του Δασκάλου να λειτουργεί σαν πρωθιερέας, σαν ένας εγκόσμιος διαμεσολαβητής με το φαντασιακό, με το αόριστο! Αποτελείται η συλλογή αυτή από τριάντα ποιήματα, εκ των οποίων ανθολογούμε τα δεκαπέντε, με νοσταλγικό κατά βάσιν περιεχόμενο αυτής της άλλης εποχής των απλών βημάτων, και μέσα απ’ τα οποία, και συ διαβαστή μου, σε διαβεβαιώνομε πως, αφ ενός θα ταξιδεύσεις, αφετέρου θα σκεφτείς νοερά το ζητούμενο, που δεν είναι άλλο, παρά η μύχια ευχή: «Aχ να μπορούσα να ζήσω και εγώ παρόμοιες στιγμές, μέσα στον < <ορυμαγδό>> των απολαύσεων που τόσο απειλητικά, ναι απειλητικά, με κυκλώνουν»…

Η ΣΥΛΛΟΓΗ «ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ»

Δεύτερον. Η συλλογή με τον τίτλο ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ είναι μια πανδαισία στοχαστική, αφού η συγκεκριμένη ποιητική έμπνευση του Δασκάλου είναι δώρο αποκάλυψης για τον άνθρωπο, που ποτέ δεν έπαψε να χτυπά τη μυστική πόρτα της ενόρασης, γιατί ο οραματικός στοχασμός αποκαθιστά τον χρόνο σαν διάρκεια, αφού μέσα του σωκλείνει μιαν αναστάσιμη πορεία, αναγεννητική να καταφάσκει, όπως ακριβώς η ύπαρξή μας… Με τον τίτλο της συλλογής συνειδητά ο Δάσκαλος γλιστράει σε ένα στρώμα λογοτεχνικών υπαινιγμών, σαν ατμόσφαιρα παλλόμενης γνώσης πως, τα ράκη, μπορεί μεν να αναδεικνύουν την απέχθεια, την ευτέλεια σαν στοιχειακό τους πλεόνασμα, όμως κρύβουν μέσα τους μια αναζωογονητική σπίθα, που παλεύει να εκτροχιασθεί από αυτή την ευτέλεια προς επίπεδα μιας εμπράγματης αθανασίας… Πως; To πραγματικό συνειδητά διαστέλλεται απ’ τον δημιουργό μας και αγγίζει τα όρια του φαντασιακού, η διάθλαση της πραγματικότητας να εγκιβωτίζει την έννοια του στοχασμού! Καταλήγει, έτσι, τούτη η στοχαστικά φιλοσοφημένη συλλογή του Κώστα Φωτεινού, να αποτελεί στα χέρια του αναγνώστη ένα αντιστάθμισμα στην φρικτή πεζότητα των ημερών που ζούμε, όπου σχεδόν τα πάντα αποτιμώνται με το εύρος της κατακτητέας ύλης σε όλες τις εκφάνσεις της…

Η συλλογή αποτελείται από τριάντα άτιτλα ποιήματα, τονίζομε την λέξη άτιτλα, διότι παρουσιάζουν το εξής καταπληκτικό φαινόμενο, σε έναν ή δύο το πολύ στίχους εγκιβωτίζουν, όχι μόνο έναν δυνητικό τίτλο, αλλά το κορυφαίο στοχούμενο του δημιουργού μας! Μια ευφυέστατη ποιητική τεχνοτροπία του Δασκάλου, που βάζει τον αναγνώστη σε άμεση διάδραση μαζί του, συσκεπτόμενοι από κοινού για το γραμμικόν της σκέψης τους, για την ομοθυμαδόν αποτίμηση τούτης της ποιητικής πανδαισίας με το τίτλο ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ, που μπορεί να πάει πολύ μακριά τον διδακτισμό, μα και την φαντασία. Η αναβρυστική ορμή του ποιητή μας μετουσιώνεται σε συγκίνηση, πόθο, ευλογία, να πλημμυρούν την καρδιά του και κατ’ επέκταση τον αναγνώστη, σαν αστείρευτο υμνολόγιο στη ζωή, σαν περίσσευμα αφθονίας του εσωτερικού του κόσμου.

Ένα απτό παράδειγμα αυτής της αινιγματικής, μα και κινητικής πρόθεσης του Δασκάλου: «Πως λεηλατηθήκαμε τόσο μέσα στη σιωπή των ανθρώπων», «Κέντησε την σιωπή με έναν ψίθυρο», «Ο ιχνηλάτης των ωραίων στιγμών», «Ντύθηκες την εμπειρία των χρόνων», «Ρακοσυλλέκτης των καιρών κάτω απ’ τα ίσαλα», «Προσαρμόστηκα στη χλεύη των καιρών» και πολλοί άλλοι, επίσης, σοφοί και στοχαστικοί ηθικομορφικοί επιγραμματισμοί του δημιουργού μας, που θα παρουσιάσομε, ανθολογώντας, δεκαπέντε απ’ τα καλύτερα, κατά το αισθητηριακό μας αύγασμα, ποιήματα της συλλογής, που μέσα τους αντικαθρεφτίζεται διαβαστή μου η ίδια η ψυχή σου, σαν ελευθερία με την μορφή της υπερνίκησης κάθε ατέλειας της ζωής… Μια ποιητική συλλογή απολύτως ιδιοποιήσιμη!

Ο Κώστας Φωτεινός μαθητής στο Γυμνάσιο Λευκάδος, δεύτερος πάνω δεξιά!

ΣΥΛΛΟΓΗ «ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΡΙΑΔΝΗΣ»

Τρίτον. Η συλλογή του Δασκάλου με τίτλο «Ο δρόμοι της Αριάδνης» αποτελεί ένα εκπληκτικό κρεσέντο εσώτερης ποιητικής μουσικότητας, προσοχή, όχι απλά μουσικής, αλλά εμπνευματωμένης νοηματικής πύκνωσης με ρυθμό και αρμονία, που παίρνει στις καρδιές μας τη μπαγκέτα του μουσουργού, αφού οι στίχοι του τέρπουν και αγάλλουν εκεί που συγκλίνουν και αποθεώνονται η σκέψη, το ήθος, το ύψος, η ομορφιά, η ίδια η ζωή και ο ίδιος ο θάνατος… Σοφά ο Δάσκαλος επέλεξε την Αριάδνη να τιτλοποιήσει τούτη τη συλλογή του, αφού, σαν βαθύς γνώστης της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας, διείδε πως, η κόρη της Πασιφάης, όπως υποδηλώνει και το όνομά της, το οποίο προέρχεται απ’ το αρχαιοελληνικό Αριάγνη, δηλαδή αυτή που είναι πλούσια σε αγνότητα, αποστρέφεται το κακό, με την άγρια μορφή του Ανθρωποφάγου αδερφού της, του Μινώταυρου, και προσηλώνεται στο καλό, που είναι, τελικά, η επίγνωση, η γνώση και η λύτρωση!

Μας κατευθύνει, λοιπόν ο Δάσκαλος, στο στέρεο συμπέρασμα, πως «Οι δρόμοι της Αριάδνης» έχουν φανερά μια συμβολική αποτελεσματικότητα προς το αγαθό, συνδεδεμένη αυτή με την πολυλειτουργία των μεταλλάξεων, που συμβαίνουν στα εσώτερα του ανθρώπου και με «Βραχνή φωνή» μας κανοναρχούν: «Aυτή είναι η ευτυχία σας», ένα αυτοδημιούργημα που ξεπηδάει απ’ την στέρεη γνώση και σχέση με τον εαυτό σας… Δεν είναι ο Μινώταυρος με το Κρονικό Αρχέτυπο της ανθρωποφαγίας… Και τι άλλο επιτυγχάνει με τούτον τον σοφό τίτλο «Οι Δρόμοι της Αριάδνης»; Με μια ερωτική συμπερίληψη της σκέψης ο ποιητής μας υποδηλώνει το «Δυνατόν Γενέσθαι», καθηλώνει τον άνθρωπο στη σωστή διαδρομή να αναζητά και να ανακαλύπτει, όχι, κατ’ ανάγκην, τους δρόμους του κακού σαν ο Μινώταυρος, αλλά και τις αχαλίνωτες συγκινησιακές φορτίσεις για το ενάρετο διεξοδικό επιθυμητό. Γιατί, σαν τέλειος γνώστης, ο Δάσκαλος, όλων τούτων των δομικών στοιχείων του μύθου του τέρατος και τρανταζόμενος ό ίδιος απ’ τις νοηματικές πολλαπλότητες του μύθου, πάει επιλεκτικά να μας οδηγήσει στην αντίταξη απέναντι στο αξεδιάλυτο μυστήριο του λαβύρινθου της ζωής… Πως; Ακολουθώντας τον μίτο, τον ηθικό δρόμο της Αριάδνης, που σαν εξοδική λυσιτελής σχεδία μας οδηγεί έξω από κάθε καταστροφική δύναμη, στήνοντας τα πόδια μόνο στα αισθητηριοκινητικά μας δεδομένα…

Έπειτα, ποια άραγε να είναι η αντλητική ενέργεια προς την κατεύθυνση της αγαστής συνεργασίας Θησέα και Αριάδνης; Μα ξεκάθαρα η ερωτική! Και ο Δάσκαλος, με τούτο το έργο του, παλεύει, συνάμα, να μας εισαγάγει στην μανική ερωτική σχέση, με τον εαυτό μας πρωτίστως, ύστερα με τη φύση, με το άλλο φύλλο, με τη θάλασσα, με ότι τερπόψυχο, τελικά, δονεί το είναι μας, σαν συναισθηματική εκπύρωση, που μας οδηγεί στην μύηση! Έπειτα. Κάθε μύθος ανοίγεται σε πολλαπλά μηνύματα, σαν διαπλοκή του φανερού με το λανθάνον, δίνοντας, έτσι, πολλές απαντήσεις στην ένταση της ανθρώπινης ψυχής προς το καθ’ ομοίωσιν και την θεοποίησή της! Γι αυτό και η δική του Αριάδνη ομοιάζει «Θεοποιούμενη», μέσα απ’ την σύνδεσή της με τον Διόνυσο, σαν πανδημική έκφραση της Αφροδίτης! Αγαπητέ διαβαστή μου, τελικά, ο ευρυματικός τίτλος τούτης της συλλογής, που είναι εμβριθέστατη σε θεσπέσια μουσικότητα, όπως σημειώσαμε εισαγωγικά, έχει τις ρίζες του πάνω στο μυθικό τρίγωνο Μινώταυρος, Θησέας, Αριάδνη και υποστασιοποιεί, τελικά, μεγάλο μέρος των μυστηρίων της ζωής.

Η ΣΥΛΛΟΓΗ «ΑΝΕΜΟΔΕΙΚΤΗΣ ΣΤΗ ΝΗΝΕΜΙΑ»

Τέταρτον. Η συλλογή με τον τίτλο «ΑΝΕΜΟΔΕΙΚΤΗΣ ΣΤΗ ΝΗΝΕΜΙΑ» είναι, κατά την ταπεινή μας άποψη, μια πλέρια έκφραση του αχαλίνωτου εσωτερισμού και της εσώτερης ομορφιάς του ποιητή μας, η ομορφιά όχι σαν απτή σαρκική αιχμαλωσία του ωραίου, αλλά σαν εσώτερη αναδημιουργική ενατένιση, και τα δυο μαζί στοιχεία εσωτερισμός και ομορφιά να εκταμιεύονται απ’ τον δημιουργό μας ιχνογραφώντας μας όλα τα τσακίσματα της πλουραλιστικής ψυχής και δίνοντάς μας μιαν ανάσα εκφραστικής εγκάρδιας τελειότητας στις στείρες μέρες που ζούμε… H νηνεμία αρχικά σαν πνευματική πλήρωση και όπως ομολογεί και ο ίδιος ο ποιητής μας «είναι ότι κρατώ μες στην ψυχή μου»! Άρα, έχει κρατούμενα σε τούτη την συλλογή του, κρατούμενα σαν αθροιστική εμπειρία μιας διαδρομής τόσο διδακτικής, όσο και συγγραφικής, να βαδίζουν μεν παράλληλα αλλά να τέμνονται τερματικά σε αυτό που μάθαμε να αποκαλούμε συντελεσμένος έντιμος βίος… Αυτή ακριβώς η πληρότητα του βίου στη γραφίδα του μορφοποιείται μέσα απ’ τους ΔΕΙΚΤΕΣ ΝΗΝΕΜΙΑΣ σε μια συναιφραντική με τον αναγνώστη αποκάλυψή της και πορεία στην κάθαρση σαν τελεολογική μας περαίωση…

Έτσι η ψυχική νηνεμία αποτελεί ένα κομμάτι του θείου μέσα μας, όχι ασφαλώς σαν μία ακίνητη ενάργεια, αλλά σαν μια αεικίνητη αντίληψη των πάντων και ειδικότερα όσων επιλεκτικά μας οδηγούν σε αυτό που αποκαλούμε ψυχική κινητικότητα… Σε ότι αφορά την ομορφιά της ψυχής, έτσι όπως εκλύεται από τούτη την ποιητική συλλογή, όπου το βλέμμα μας αναπλάθει εικόνες, μπορούμε να πούμε: «Eκεί είναι η ομορφιά!» Όπου, συνάμα, η ψυχή συνεφραίνεται με τις αισθήσεις εκεί κατοικεί η ομορφιά, σαν εκπηγαστική καταρροή συνεχούς ψυχικής αγαθώσεως, να μορφοποιείται στην καθημερινή μας λειτουργία σαν ότι συνειδητά κατακτάμε στη ζωή, ότι περνάμε στον αξιακό μας κώδικα όμοια ενδεκάτη εντολή… Επίσης η δράση των εικόνων του δημιουργού μας είναι ομορφιά, γιατί η εικονοποιία του Δασκάλου σε τούτη τη συλλογή ΑΝΕΜΟΔΕΙΚΤΗΣ ΣΤΗ ΝΗΝΕΜΙΑ αγκαλιάζει έναν κόσμο ολόκληρο, απ’ την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας, απ’ τον περιπλανώμενο Οδυσσέα στον σύγχρονο ναυαγό του βίου, απ’ την αναζητούμενη Ιθάκη στην σύγχρονη ερημιά των πόλεων, απ’ το Δωδεκάθεο μέχρι τον προφήτη Ηλία ακρόπρωρα των βουνών, απ’ το αρχαίο «Καλός καγαθό»> στο χριστιανικό «Καθομοίωσιν», κάδρα σφιχτά σμιλεμένα στην ορασιά του Δασκάλου τόσο διεισδυτικά αισθητικά, όσο και χωνευτικά πνευματικά.

Περαίνοντας. Ένας βιωμένος αυτοφωτισμός είναι οι τέσσερεις αυτές ποιητικές συλλογές του Κώστα Φωτεινού, που σαν την λύρα του Ορφέα συνηχούν αμνούς και ερίφια, όμοια με απάνθισμα μιας σφύζουσας δημιουργικής πνοής, κόντρα στη μετριοκρατία της εποχής μας, που γεννά ελαχιστότητες, οι οποίες ξεστρατίζουν τον άνθρωπο απ’ την πρωταρχική του στόχευση της ενδελεχούς ενδοσκαπτικής εξερεύνησης του εαυτού του, γιατί γνωρίζει, σαν άριστος φιλόλογος, πως η μετριοκρατία κινείται πάντα μεταξύ χάους και ύβρεως… Βιώνει ο ίδιος με ζέση την Ανθρωπική Διάσταση της ποίησής του αυτοϋποκείμενος στην ευπρέπεια και στο φυσίζωο φυσικό δίκαιο, με στόχο μια γαλβανισμένη πρωτίστως εαυτική δεξαμενική πλήρωση και συνάμα μια επαναδημιουργική συντέλεια του αναγνώστη, τον οποίο λατρεύει ιδιαίτερα! Έπειτα, οι τέσσερεις ποιητικές συλλογές του, που συνοπτικά παρουσιάζομε εδώ, σαν διάφανο εποπτικό μέσο ολότητας στη ζωή, που δεν ερμηνεύεται απ’ τον κόσμο, αλλά οι ίδιες ερμηνεύουν ως προϋπόθεση τον κόσμο, με συγκατανευτική προς τον συνάνθρωπο επάρκεια, αφού μόνο το καλό διαχέουν προς την κοινωνία των ανθρώπων.

Έτσι, με τούτο τον ξετυλιχτικό μίτο στα χέρια μας, με τούτη τη δομική ανίχνευση του Ποιητικού Σύμπαντος του Κώστα Φωτεινού, προχωρούμε παρακάτω στην παρουσίαση – ανθολόγηση των τεσσάρων Ποιητικών του Συλλογών, αγαπητέ αναγνώστη, γιατί είναι μεγάλη γοητεία, κατά την ταπεινή μας άποψη, οι στίχοι του δημιουργού να φανερώνουν τις τροπές, που υφίσταται ο κόσμος, τώρα δα, μέσα και μπροστά στα μάτια μας… Είναι η ίδια η εποπτική θεώρηση της ζωής με τα μάτια του στοχαστή και όχι απλά του σκέτου ψυχρού εκταμιευτή των εικόνων… Κλείνοντας, λοιπόν, τούτο το κατατοπιστικό εδάφιο, που αφορά συνολικά τις τέσσερεις ποιητικές συλλογές του Κώστα Φωτεινού, θα σου τονίσομε, αγαπητέ διαβαστή, πως, επειδή χρειαζόμαστε καθαρές τοποθετήσεις στην οψέποτε δίκη των συνειδήσεων, ο Δάσκαλος, με αυτή του την τετραλογία, αλλά και την εν γένει βιωτή του, έχει ήδη θετικό μερτικό σε τούτη τη δίκη, μια θέση εδραζόμενη πάνω στην ακέραιη, στην επνευματωμένη, στην ηθική φυσιογνωμία και διαδρομή του…

Ο Κώστας Φωτεινός με τον Λευκαδίτη φίλο του και λογοτέχνη Γιάννη Σολδάτο, με καταγωγή απ’ τον Σύβρο!