Παρουσίαση στην Αθήνα της ποιητικής συλλογής «Υπάρχει πάντα ένας δρόμος» της Ευαγγελίας Κούρτη

Γράφει η Θεοφίλη Φωτεινού

Το Σάββατο 30 Μαΐου 2026 πραγματοποιήθηκε στον φιλόξενο χώρο του Βυσσινόκηπου, στην Αθήνα, η παρουσίαση της πρώτης ποιητικής συλλογής της Ευαγγελίας Π. Κούρτη «Υπάρχει πάντα ένας δρόμος» από τις εκδόσεις Μετρονόμος.

Την παρουσίαση άνοιξε η υπεύθυνη εκδόσεων του Μετρονόμου Ιωάννα Καραμαλή συγχαίροντας την ποιήτρια για τον δυναμισμό της ποίησής της αλλά και την ένταξή της στη μεγάλη πλέον οικογένεια του Μετρονόμου, που πριν από λίγες μέρες γιόρτασε τα 25 χρόνια του στο εκδοτικό στερέωμα.

Η Γεωργία Καρύδη, δημοσιογράφος, αναφέρθηκε στην πολυετή προσωπική σχέση με την ποιήτρια, στην προσωπικότητά της και στην ευαισθησία της, όπως αυτή αποτυπώνεται στο ποίημα «Τελευταίο ρεπορτάζ», αφιερωμένο στη δημοσιογράφο Αύρα Γρηγορίου, που αυτοπυρπολήθηκε στο Ζάππειο στις 30/7/25.

Ο Λουκάς Αναγνωστόπουλος, ποιητής, αναφέρθηκε στη γραφή της δημιουργού προσεγγίζοντας μορφολογικά και αισθητικά την ποίησή της, ενώ ο Δημήτρης Μπαλτάς, φιλόλογος και ποιητής, αναφέρθηκε τόσο στη θεματολογία των ποιημάτων όσο και στο συναισθηματικό βάθος και στην ουσία της ποίησής της, τονίζοντας και αναλύοντας αυτό που εξαρχής ο τίτλος προαναγγέλλει.

Η ηθοποιός Κατερίνα Κουτροκόη απέδωσε με ενσυναίσθηση και ερμηνευτική πληρότητα επιλεγμένα ποιήματα της συλλογής.

Στη μεστή και πλήρη αναφορών στη Λευκάδα, ομιλία της, η Ευαγγελία, μεταξύ άλλων, αναφέρει τα εξής: «Ξεκινώντας να γράφω, πολλές φορές επέτρεψα στον εαυτό μου να βλέπει την ποίηση ως ένα παραμύθι για ενήλικες. Ναι, η ποίηση μοιάζει με ένα παραμύθι που περιέχει συμβολισμούς, εικονοποιία, ίσως και κάποιες λέξεις που ξενίζουν, άλλοτε είναι περισσότερο λυρική, άλλοτε στιβαρή και απέριττη.

Σε αυτό το παραμύθι, λοιπόν, είναι που ο ποιητής καταθέτει την ψυχή του, βαδίζοντας έναν μοναχικό δρόμο που στην περίπτωσή μου τον ονομάζω ευθύνη. Ή όπως λέει ο Αργύρης Χιόνης, “η ποίηση είναι ένα ποτήρι αδειανό που το γεμίζουμε με το αίμα μας”.

….Και για όλους μας υπάρχει πάντα ένας δρόμος στο μυαλό, στην καρδιά, στη μέση της Πολιτείας. Ένας δρόμος ονείρων, επιδιώξεων ατομικών και συλλογικών, ένας δρόμος που μεταπλάθει την περιρέουσα ανθρώπινη ποιητική υπόσταση στα άφθαρτα υλικά της: συναίσθημα, αντοχή, σκέψη και που ενσαρκώνει τον βαθιά φωλιασμένο πόθο του ανθρώπου για ό,τι μπορεί ν’ αλλάξει σε επίπεδο ατομικό ή συλλογικό.

Αυτό το τελευταίο είναι τόσο επιτακτικό, επίκαιρο και εξακολουθητικά και πεισματικά ολοφάνερο που κυριολεκτικά με κατακλύζει, περνάει στον ποιητικό μου λόγο, άλλοτε αιχμηρά και άλλοτε υπαινικτικά.

Η ποίηση στους σημερινούς καιρούς δίνει αληθινό νόημα και αξία στον άνθρωπο. Εκεί που η ανελέητη καθημερινότητα μας ταπεινώνει, η ποίηση μας υψώνει, μας δίνει τα φτερά και τη φλόγα ότι όλα μπορούν να αλλάξουν. Και είναι στο χέρι μας.

Με αισιοδοξία βαδίζω τον δρόμο της ποίησης».

Η ποίηση της Ευαγγελίας, εκρηκτική κι ανυπότακτη, θα πρόσθετα εγώ, καθηλώνει τον αναγνώστη, καθώς συνδυάζει την πηγαία έμπνευση με τον έντονο λυρισμό, για να απεικονίσει με τα πιο παραστατικά χρώματα την παρακμή της ελληνικής κοινωνίας και τις τραγωδίες που σημάδεψαν τον τόπο μας τα τελευταία χρόνια.

Τα ποιήματά της αποτελούν το καθένα και μια μικρή έκπληξη, το ποιητικό της σύμπαν ανεξάντλητο και γοητευτικό, αλλά και ο δρόμος που θα διανύσει ο αναγνώστης διαβάζοντάς τα θα του χαρίσει την αισιοδοξία και τη δύναμη ότι όλα μπορούν να αλλάξουν γιατί τα «μυστήρια και οι εκρήξεις καραδοκούν», «τα δέντρα πάλεψαν με τα ελάχιστα» εφόδια που διαθέτουν, η άνοιξη πάντα θα εισβάλλει ανενόχλητη μες στους χειμώνες κι η ποίηση «μικρό περιβόλι προβάλλει απ’ τα αγκάθια/ κι ανθίζει μες στις λύπες/ γιατί δίνεται στον Άνθρωπο/γιατί λαχταρά τον Άνθρωπο/ που όλο ξεμακραίνει και μικραίνει».

Της ευχόμαστε καλοτάξιδη η συλλογή της, πάντα να μας χαρίζει υψιπετείς ποιητικές απολαύσεις!