Μια ανταπόκριση για τη ζωή των μαθητών στη Σχολή Αξιωματικών του ΕΛΑΣ

Επιστροφή αξιωματικών του ΕΛΑΣ στη Ρεντίνα μετά από άσκηση στα βουνά

Την περίοδο της ΕΑΜικής Αντίστασης και στα πρώτα χρόνια μετά την Απελευθέρωση, εκδόθηκε σε όλη τη χώρα ένας μεγάλος αριθμός κομματικών και αντιστασιακών εντύπων από τις Κομματικές Οργανώσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Τα έντυπα αυτά αποτέλεσαν βασικό εργαλείο πολιτικής καθοδήγησης, ενημέρωσης και ιδεολογικής διαπαιδαγώγησης του λαού.

Ανάμεσά τους ξεχωριστή θέση κατείχε η εφημερίδα «Κόκκινη Σημαία», το θεσσαλικό κομματικό όργανο του ΚΚΕ, που τυπωνόταν στη Θεσσαλία. Κατά την Κατοχή εκδιδόταν παράνομα, με αυτοσχέδια μέσα και σε συνθήκες αυστηρής συνωμοτικότητας, αποτελώντας βασικό δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στο Κόμμα, το ΕΑΜ και τον λαό της περιοχής. Η θεματολογία της περιλάμβανε πολιτικές αναλύσεις, κομματικές κατευθύνσεις, ειδήσεις από τον αγώνα της Αντίστασης, καθώς και ζητήματα που αφορούσαν την καθημερινή ζωή και τις διεκδικήσεις εργατών και αγροτών της Θεσσαλίας.

Η εφημερίδα «Κόκκινη Σημαία» (Πηγή: Αρχείο ΚΚΕ)

Μετά την Απελευθέρωση, η «Κόκκινη Σημαία» συνέχισε να εκδίδεται σε πιο ανοιχτές αλλά πολιτικά δύσκολες συνθήκες, διατηρώντας τον ρόλο της ως μέσο πολιτικής παρέμβασης και ιδεολογικής συγκρότησης. Σήμερα αποτελεί πολύτιμο ιστορικό τεκμήριο του αντιστασιακού και κομματικού Τύπου της ΕΑΜικής περιόδου.

Στο φύλλο της 20ης Ιουνίου 1944 (Αριθ. Φ. 12) από το αρχείο του ΚΚΕ υπάρχει στην πρώτη σελίδα μια ανταπόκριση από την καθημερινή ζωή στην Σχολή Αξιωματικών του ΕΛΑΣ την οποία και παραθέτουμε πιο κάτω.

Η εφημερίδα «Κόκκινη Σημαία», Θεσσαλικό Όργανο του ΚΚΕ (Πηγή: Αρχείο ΚΚΕ)

Η Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του ΕΛΑΣ άρχισε να λειτουργεί για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 1943 στο Περτούλι Τρικάλων, απ’ όπου και αποφοίτησε η πρώτη σειρά, 138 εφέδρων Αξιωματικών. Τον Οκτώβρη του 1943 μεταφέρθηκε στα Λουτρά Σμοκόβου, όμως οι Γερμανοί καίνε τα Λουτρά και η δεύτερη σειρά Αξιωματικών μετά από αδιάκοπες μετακινήσεις, αποφοίτησε στην Δ. Φραγγίστα.

Τετράδιο πολιτικών μαθημάτων του Ευστάθιου Σεφεριάδη, από τη Σχολή Αξιωματικών του ΕΛΑΣ στη Ρεντίνα (Πηγή: Αρχείο ΚΚΕ)

Στην Ρεντίνα λειτούργησε από τον Μάρτη του 1944 μέχρι τον Σεπτέμβριο του ιδίου χρόνου, στεγάστηκε στο Δημοτικό Σχολείο της Ρεντίνας και αποφοίτησαν οι δύο τελευταίες σειρές Αξιωματικών, τρίτη και τετάρτη σειρά. Την περίοδο αυτή φοιτούν στην Σχολή 840 μαθητές από την Αθήνα, Πελοπόννησο και Στερεά Ελλάδα μεταξύ τους και αρκετές γυναίκες, που φιλοξενούνται στα σπίτια των κατοίκων. Στις τέσσερις εκπαιδευτικές περιόδους της Σχολής φοίτησαν περίπου 1400 σπουδαστές, τελείωσαν δε τις σπουδές τους και βγήκαν από αυτήν, 1260 Ανθυπολοχαγοί του ΕΛΑΣ, μεταξύ αυτών και 13 γυναίκες.

Ακολουθεί η ανταπόκριση της εφημερίδας για τη ζωή των μαθητών στη Σχολή Αξιωματικών του ΕΛΑΣ στη Ρεντίνα:

«Στις 15 του μήνα η σχολή Αξιωματικών του ΕΛΑΣ έκλεισε την τρίτη τρίμηνη περίοδο της λειτουργίας της. Πεντακόσιοι καινούργιοι αξιωματικοί θα πλαισιώσουν τα τμήματα του εθνικού λαϊκού μας στρατού. Είναι παιδιά του λαού, εργάτες, αγρότες, επαγγελματίες, δοκιμασμένοι στη φωτιά του ανταρτοπόλεμου και διαλεγμένοι μέσα από τις τάξεις του ενεργού ΕΛΑΣ. Με την τεχνική και τη θεωρητική τους εκπαίδευση, με την εθνική τους διαπαιδαγώγηση και τον ενθουσιασμό τους οι νέοι ανθυπολοχαγοί αποτελούν για τον ΕΛΑΣ ένα καινούργιο στοιχείο για την οργάνωση και τη νίκη.

Με την ευκαιρία αυτή δημοσιεύουμε την παρακάτω ανταπόκριση για τη ζωή των μαθητών στη σχολή.

Τα σαλπίσματα αντηχούν καθημερινά στο χωριό. Η δόξα του καινούργιου ελληνικού στρατού μεγαλώνει. Στις 5.30 σημαίνει το εγερτήριο για τη δουλειά του ΕΛΑΣ. Τις περισσότερες όμως φορές βρίσκει τους μαθητές να κάθονται όλοι μαζί από ώρα να κάνουν τη συστηματική τους επανάληψη. Είναι αποφασισμένοι να μάθουν, να καταρτιστούν, να γίνουν αντάξια στελέχη του λαϊκού μας στρατού. Το σύνθημά τους είναι, «όλοι οι μαθητές στη δουλειά κι όλη η δουλειά στους μαθητές». Η επανάληψη διακόπτεται, γιατί το προσκλητήριο μας καλεί για το καθημερινό πρόγραμμα.

Οι τρεις λόχοι «συμπαρατεταγμένοι», οι ομαδάρχες έτοιμοι για την αναφορά. Κι αυτή με υποδειγματική προσοχή και γρηγοράδα δίνεται πάλι στους μαθητές, που είναι Αξιωματικοί της υπηρεσίας και λοχαγοί της ημέρας. Οι εκπαιδευτές παρακολουθούν όλες τις κινήσεις, διορθώνουν και την παραμικρή λεπτομέρεια, φιλοδοξούν να μας καταρτίσουν πιο καλά κι από τους εαυτούς τους και γι’ αυτό διαθέτουν όλη τους τη μόρφωση και την πείρα. Η διδασκαλία δεν γίνεται στις αίθουσες. Αυτό θα ΄ταν εγκληματικό, αφού η στρατιωτική τέχνη επιβάλλει περισσότερη πράξη.

Τα γύρω υψώματα μας περιμένουν κάθε μέρα. Εκεί συνδυάζουμε τη θεωρία με την πράξη. Διδάσκεται η «αναζήτηση και κατάδειξη αντικειμένων». Όλοι οι μαθητές εφαρμόζουν, δυο – δυο, στην πράξη τη θεωρία και η διδασκαλία γίνεται πια κτήμα. Έρχονται τα πολυβόλα, οργανώνονται τα στοιχεία, οι ομάδες και παίρνονται οι «διατάξεις μάχης». Κάθε «υπηρέτης» κάνει τη δουλειά του, όπως στη μάχη. Ο ομαδάρχης κάνει και αυτός τη δουλειά του και με σημεία τάσσει τα πολυβόλα για βολή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε κανέναν ποτέ δεν θα ξεχαστούν αυτές οι δουλειές. Με την σειρά της η «προκεκαλυμμένη» βολή. Μπροστά ο «προκαλύπτων» όγκος, πίσω το πολυβόλο και συνέχεια όλη η θεωρία συνδυάζεται με την πράξη. Έτσι εκτελείται το καθημερινό μας πρόγραμμα. Πλησιάζει το μεσημέρι. Η σάλπιγγα μας φωνάζει για το συσσίτιο. Τα γυφτοφάσουλα μας περιμένουν, που από καιρό τώρα, είναι το καθημερινό μας φαγητό. Εξοικειωθήκαμε μ’ αυτά και ίσως μας κακοφανεί, αν μας τ΄ αλλάξουν. Η δουλειά μας συνεχίζεται εντατικά. Οι προπαρασκευαστικές ασκήσεις και ασκήσεις μάχης μας απασχολούν περισσότερο. Έφαρμόζουμε σ’ αυτές όλη τη θεωρία για την δουλειά του στρατιώτη στον αγώνα και της ομάδας και διμοιρίας στη μάχη. Είναι πράγματι βαρύ το πρόγραμμα.

Έρχεται και η σειρά του Όλμου. Ονοματολογία, καθήκοντα υπηρετών, «τάξις προς πυροβόλησιν». Ένας ένας χειριζόμαστε τον όλμο. Τα συνεργεία λειτουργούν κανονικά. Δεν παραλείπεται όμως και η εθνικοπολιτική διαφώτιση. Θέματα πολλά. Η Ελληνική Πολιτική Ιστορία απ’ το 1821 κι’ έπειτα. Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας μας. Είναι τόσο νοητά που όλα αφομοιώνονται. Από την πείρα μας όμως πιστεύουμε ότι μια πηγή αστείρευτη στη χώρα μας είναι η παραγωγή μαυρομάτικων. Η εκπαίδευση συνεχίζεται με πρωτοφανή ζήλο και θέληση παρακολουθούμε όλα τα μαθήματα και τις ασκήσεις. Είναι αρκετό και το ότι μαγειρεύουμε με πολλούς τρόπους τα μαυρομάτικά μας, που καμιά φορά το μπλιγούρι διακόπτει τη συνέχειά τους».