Μιθριδατισμός στην καθημερινότητα ή απλή αδιαφορία;

Δεν πάει πολύς καιρός που, σε μια συζήτηση για το γιατί ο κόσμος δεν αντιδρά σε καταστάσεις που «βγάζουν μάτι», άκουσα τον όρο «μιθριδατισμός». Έναν όρο που, όπως μου εξηγήθηκε, προέρχεται από τον βασιλιά Μιθριδάτη, ο οποίος φοβούμενος μην τον δηλητηριάσουν έπαιρνε μικρές δόσεις δηλητηρίου για να αποκτήσει ανοσία.

Σήμερα, μεταφορικά, σημαίνει κάτι πολύ πιο κοντινό στην καθημερινότητά μας: τη σταδιακή εξοικείωση με το αρνητικό. Στην αρχή αντιδρούμε. Διαμαρτυρόμαστε. Θυμώνουμε. Όμως όσο το πρόβλημα παραμένει, η ένταση μειώνεται. Και τελικά, αυτό που κάποτε θεωρούσαμε απαράδεκτο, γίνεται… συνήθεια.

Κάπως έτσι μοιάζει να συμβαίνει και με τη βλάβη στον αγωγό ύδρευσης στο ύψος του Πόντε. Σύμφωνα με κατοίκους της περιοχής, το πρόβλημα υφίσταται εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα -ίσως και δύο χρόνια- παρά τις επανειλημμένες αναφορές σε τοπικά μέσα και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κι όμως, η εικόνα παραμένει ίδια.

Το ερώτημα είναι απλό αλλά ουσιαστικό: Έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε τα προβλήματα ή κάποιοι έχουν επιλέξει να τα αγνοούν;

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: είτε καλλιεργείται μια επικίνδυνη ανοχή στην καθημερινότητα, είτε η επικείμενη αλλαγή στη διαδρομή του νέου αγωγού καθιστά -για κάποιους- περιττή την αποκατάσταση του υπάρχοντος.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, η συνήθεια δεν είναι λύση. Και το «μη φυσιολογικό» δεν πρέπει να γίνεται κανονικότητα.