«Η Αννιώ» ενώνει γενιές! Μια μαθητική βιβλιοπαρουσίαση.

Εικόνα: «Η Αννιώ στην αυλή». Ζωγραφιά της μαθήτριας Ντάριας Ρόγκοβικ

Γράφει η Ευτυχία Καραθάνου

Mε μεγάλη τιμή και χαρά, ανέλαβα να σας παρουσιάσω το βιβλίο: «Η Αννιώ του Χατζόπουλου και η Αννιώ των μαθητών», μια μοναδική έκδοση που γεννήθηκε στο σχολείο μας, το 2ο Γυμνάσιο Αγρινίου «Κοσμάς ο Αιτωλός», μέσα από τη συνεργασία των μαθητών και τη στήριξη των αξιότιμων φιλολόγων μας κυριών Μαρίας Αγγέλη και Αγγελικής Δαλιάνη. Αν και το δικό μου τμήμα δεν συμμετείχε ενεργά στη συγγραφή, ένιωσα σαν να ταξιδεύω μαζί με τους συμμαθητές μου μέσα στις σελίδες του βιβλίου και θαυμάζω τη φαντασία, την ευαισθησία και τη δημιουργικότητά τους!

Σκοπός μου σήμερα είναι να σας παρουσιάσω την ιστορία, τις δημιουργίες των μαθητών, την πορεία μέχρι την έκδοση και την επιτυχημένη παρουσίαση στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο για τον Κωσταντίνο Χατζόπουλο, το οποίο πραγματοποιήθηκε στην πόλη μας τον Σεπτέμβρη του 2024, ώστε να καταλάβετε πόσο ζωντανό και εμπνευσμένο μπορεί να γίνει ένα κλασικό λογοτεχνικό έργο, όταν προσεγγίζεται με φαντασία.

Το βιβλίο δημιουργήθηκε ως καρπός συλλογικής προσπάθειας και αγάπης για τη λογοτεχνία. Στην αρχή του βιβλίου, το εξώφυλλο προκαλεί αμέσως το ενδιαφέρον του αναγνώστη: πρόκειται για ένα έργο του σκιτσογράφου Χρήστου Παπανίκου, που αποτυπώνει σκηνή από το διήγημα και μεταφέρει στον αναγνώστη την ατμόσφαιρα και τα συναισθήματα των χαρακτήρων. Ο συνδυασμός εικόνας και τίτλου προετοιμάζει τον αναγνώστη για την πλούσια εμπειρία που ακολουθεί.

Στο Α Μέρος, περιλαμβάνεται ολόκληρο το διήγημα «Η Αννιώ» του Αγρινιώτη συγγραφέα Κωσταντίνου Χατζόπουλου. Η ιστορία μας μεταφέρει στη δεκαετία του 1920 και παρουσιάζει τον εφηβικό, αθώο έρωτα της Αννιώς με τον μικρό έμπορο. Παρά την τραγική της κατάληξη, η ιστορία παραμένει διαχρονική και συγκινητική, με έντονο συναισθηματικό βάθος. Γράφει ο Χατζόπουλος για την ηρωίδα: «Ο ήλιος είχε δώσει αντίκρυ κι έπεφτε στην πόρτα και της φώτιζε το πρόσωπο. Δεν είχε πολύ ασκημίσει, μα ήτανε στεγνό και τα μάγουλα πήραν και σουφρώσανε γύρω στα χείλη. Είχε δεμένη σκέπη στα μαλλιά, η ντυμασιά της ήταν ξεβαμμένη κι από τις παντούφλες που φορούσε μισοβγαίνανε έξω τα δάχτυλα».

Στο Β Μέρος, παρουσιάζεται η δημιουργική γραφή των μαθητών, όπου το διήγημα αποκτά νέες μορφές και προεκτάσεις. Οι μαθητές ανέλαβαν να εξερευνήσουν την ψυχολογία των χαρακτήρων και να δώσουν τη δική τους φωνή στην ιστορία. Θα ήθελα να αναφέρω όλους τους μαθητές που συμμετείχαν γιατί η προσπάθειά τους ήταν ξεχωριστή:

Εναλλακτικά τέλη από: Μαρία Παππά, Χρήστος Ταλάντζης, Αναστασία Βαρδή, Μαρίνα Σιατίτσα, Αίγλη Μπέκου, Βησσαρίων Φιλίππου, Σκεπετάρη Θεοφανία, Μαρία Ζαρκαδούλα, Αγγέλα Κουτσομπίνα, Ευαγγελία Κούση, Βασιλική Κολοβού, Αντιγόνη Μπερτάνη, Ταξιάρχης Νταβαρίνος και Έφη Καπρέτσου.

Ημερολόγια του μικρού εμπόρου από: Ιωάννου Σπυριδούλα, Προβίδα Στέλλα, Ταλάντζης Χρήστος Αθανασίου Ελπίδα, Γαλαζούλα Ειρήνη, Σπύρος Κολοβός, Αγγελική Κουτσομπίνα, Κοσμάς Μαλαβέτας, Λυδία Καραγεώργου, Θεοφανία Βνάτσιου, Αγγελος Βελής, Νίκος Σταματελόπουλος και Λεωνίδας Γκόντας.

Ημερολόγια της Αννιώς από: Αίγλη Μπέκου, Θεοφανία Σκεπετάρη, Λυδία Πολίτη, Αναστασία Βαρδή, Βησσαρίωνας Φιλίππου, Αριάδνη Ράντζου και Μαρίνα Σιατίτσα.

Σκιτσογραφήματα και ζωγραφιές από: Μαρία Λιανού, Ευάγγελος – Γεώργιος Κυλάφης, Ντάρια Ρόγκοβικ, Ελπίδα Αθανασίου, Εντουέλ Πάγια, Μαρία Παππά. Μέσα από τις διαφορετικές εργασίες, οι μαθητές κατάφεραν να συνδεθούν βαθιά με τους χαρακτήρες, να εκφράσουν τη δημιουργικότητά τους και να παρουσιάσουν τη δουλειά τους με υπερηφάνεια. Η παρουσίαση των έργων τους στο ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην προσπάθειά τους και ανέδειξε την αξία της συμμετοχής των νέων στη λογοτεχνική δημιουργία.

Η επιτυχία του βιβλίου στηρίζεται στην παρότρυνση και στήριξη των καθηγητριών Αγγέλη Μαρίας και Δαλιάνη Αγγελικής, στην ηθική και οικονομική συνδρομή της κυρίας Βασιλικής Μαραγιάννη για την έκδοση, και στην επιμέλεια των αδελφών Βοϊδή για την εκτύπωση. Όλοι συνέβαλαν με φροντίδα και επιμέλεια ώστε οι μαθητές είδαν τη δουλειά τους να αποκτά πραγματική υπόσταση.

Το βιβλίο «Η Αννιώ του Χατζόπουλου και η Αννιώ των μαθητών», δεν αποτελεί μόνο μια συλλογή Δημιουργικής γραφής. Είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι η Λογοτεχνία μπορεί να ενώνει μαθητές και εκπαιδευτικούς, να εμπνέει τη φαντασία και να δίνει χώρο σε κάθε μαθητή να εκφραστεί! Μέσα από την ανάγνωση, τα αποσπάσματα, τις εναλλακτικές εκδοχές και τα έργα των μαθητών, καταλαβαίνει κανείς πόσο σημαντικό είναι να συνδέεται η σχολική γνώση με τη δημιουργία.

Πιστεύω ότι κάθε μαθητής θα αγαπήσει το βιβλίο και θα εμπνευστεί από τη φαντασία, την ευαισθησία και τη δημιουργικότητα των συμμαθητών μας!

Θερμά συγχαρητήρια στους μαθητές, στις φιλολόγους μας Μαρία Αγγέλη και Αγγελική Δαλιάνη, που είχαν τη γενική επιμέλεια, στον σκιτσογράφο Χρήστο Παπανίκο, στη συμβολαιογράφο Βασιλική Μαραγιάννη και στους εκδότες, για ένα έργο που αξίζει να διαβαστεί, να εμπνεύσει συνεχώς κάθε αναγνώστη και να κοσμεί τη βιβλιοθήκη κάθε λάτρη της κλασικής λογοτεχνίας.

Ακολουθεί χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη δημιουργική γραφή της μαθήτριας Μαρίας Παππά:

«Της ψιθύρισα στο αυτί της μια τελευταία φορά.

«Αννιώ μου, Αννιώ μου συγγνώμη. Ήμουν άπληστος, στάθηκα λίγος. Μα να θυμάσαι πως στιγμή δεν σε έβγαλα απ’ το μυαλό μου. Ποτέ μου δεν σε ξέχασα. Ποτέ μου δεν σταμάτησα να σε σκέφτομαι. Σ’ αγαπώ Αννιώ μου, πάντα σ’ αγαπούσα. Μα, να ξέρεις πως δεν μπορώ να ζήσω άλλο χωρίς εσένα. Αλλά ίσως μπορούμε να αποχαιρετήσουμε αυτόν τον κόσμο μαζί. Συγχώρεσε με, Αννιώ μου, συγχώρεσε με!».

Της έδωσα ένα τελευταίο φιλί στο μέτωπο και την αγκάλιασα μια τελευταία φορά. Και έτσι αγκαλιασμένοι όπως ήμασταν, έβγαλα ένα μαχαίρι. Το κοίταξα, έκλεισα τα μάτια μου, πήρα μια βαθιά ανάσα και κρατώντας την Αννιώ σφιχτά στα χέρια μου, το έσπρωξα ανάμεσα απ’ τα στήθια της και ένιωθα το καυτό της αίμα να ποτίζει ταχέρια μου.

Άνοιξα τα μάτια μου και την είδα να με κοιτάει, όχι με τρόμο αλλά με μια τρυφερή έκφραση ευγνωμοσύνης και αγάπης, σαν να με καλεί κοντά της.

Στο διάολο τα φράγκα και οι τίτλοι, μας ’φάγαν την ζωή. Τι ευτύχημα να μην μπορούμε να τα πάρουμε μαζί μας. Σκέφτηκα, και έμπηξα το μαχαίρι και στον δικό μου θώρακα, έτσι όπως ήμουν αγκαλιασμένος με το πτώμα της Αννιώς. Και το τελευταίο πράγμα που είδα καθώς η ζωή στραγγίζονταν από μέσα μου με κάθε στάλα αίματος που έχανα, ήταν το πρόσωπό της…».

Η προτομή του Κ. Χατζόπουλου στην ομώνυμη πλατεία θα εμπνέει πάντα τη νέα γενιά…