Το φεσάκι της νύφης και η τέχνη που επιμένει

Την βρήκαμε πάλι σήμερα να κεντάει. Είχε αφήσει τα γυαλιά της δίπλα, για να ξεκουράσει τα μάτια της. Δεν κατάφερα να ξεδιαλύνω τι έφτιαχνε και τη ρώτησα. «Φεσάκι», μου είπε.

Ένα απαραίτητο αξεσουάρ της παλιάς λευκαδίτικης νυφιάτικης φορεσιάς. Παραγγελία από την Αθήνα. Όπως μας είπε, παλιά το κεντούσαν με χρυσοκλωστή – με υπομονή, τέχνη και μεράκι.

Ο λαογράφος Πανταζής Κοντομίχης περιγράφει το νυφιάτικο φέσι ως το «υπέροχο επιστέγασμα της νυφικής στολής». Μικρό, σαν αναποδογυρισμένο πιατάκι, φορεμένο λοξά στο αριστερό μέρος του κεφαλιού, να αγκαλιάζει τη χωρίστρα και να σκιάζει ελαφρά το μέτωπο.

Βελούδινο, συνήθως μαύρο, στολισμένο με χρυσοκλωστές, ασημοκλωστές και χρυσογάιτανα, με σχέδια από άνθη και φύλλα. Σε αρκετές περιπτώσεις, κεντήματα στολισμένα με μαργαριτάρια ολοκληρώνουν τη λεπτομέρεια. Πάνω του περνούν σταυρωτά οι κοτσίδες, που το συγκρατούν, ενώ από πάνω πέφτει το αραχνοΰφαντο κεφαλοπάνι. Και, λοξά, στέκει η «τρέμουλα» – το χαρακτηριστικό κόσμημα με τις σπείρες και τα χρυσά άνθη.

Μια ολόκληρη τέχνη, μια εικόνα άλλης εποχής, που συνεχίζει να ζει… βελονιά τη βελονιά.