«Λάκης Χαλκιάς», ποίημα της Κωνσταντίνας Κούρτη

ΛΑΚΗΣ ΧΑΛΚΙΑΣ

Τραγούδησες ολόψυχα τον πόνο, την αγάπη,
την ξενιτιά, το άδικο, τον έρωτα που εκλάπη

Το καθαρό το βλέμμα σου φώτισε το σκοτάδι
τ’ ολάνοιχτο χαμόγελο σπάνιο σα πετράδι

Η δωρική η όψη σου ταίριαξε στη φωνή σου
τη σταθερά κρυστάλλινη, μα έφτασε η θανή σου

Οργανοπαίχτης άξιος, ερμηνευτής σπουδαίος
ξεχωριστός και προσηνής, δεν ήσουνα τυχαίος

Εδόθηκες στην τέχνη σου με ταπεινοφροσύνη
ανούσια και άγνωστη η κομπορρημοσύνη.

Με διάσημους προχώρησες σεμνά, αφοσιωμένα
προσέφερες τα μέγιστα αφού ήταν ριζωμένα

στο είναι σου, στη φύση σου ταλέντα, τόσες κλίσεις
που μείνανε μετέωρες αφού πήγες να δύσεις

να βρεις αγαπημένους σου στο τελικό ταξίδι
στην ηπειρωτική σας γη που χρόνια το διαδίδει

Πως μες την ιστορία της, στα αίματα, στους πόθους,
ανέθρεψε το ήθος της, την προσφορά με μόχθους

Σύρε λοιπόν περήφανα, λεβέντικα να γύρεις
με το πλατύ χαμόγελο, νηφάλιος και πλήρης

κι άσε μας δω να μνέουμε στη μνήμη, στη ζωή σου
στο κρύσταλλο του ήχου σου, στη φωτεινή μορφή σου

Υποκλινόμαστε βαθιά στο έργο, στην ψυχή σου
«Η φάμπρικα» αθάνατη θα ζει ως ιαχή σου

Κ.Κ

3/8/26