Φωτιά στο Μάτι – της Νόνης Σταματέλου Λευκαδίτικα Νέα - Lefkada News
Published On: Σα, Ιουλ 6th, 2019

Φωτιά στο Μάτι – της Νόνης Σταματέλου

mati

Το Μάτι κοίταζε ηδονικά τη θάλασσα
Κι είχε ηλιόλουστο καιρό
Κι είχε για βλέφαρο, ένα δάσος σκιερό
Που θρόιζε παράξενα ώρες ώρες.
Και το θέρος αμέριμνο κυλούσε
Μέσα σε κήπους
Με ασπρόρουχα απλωμένα
Μετρώντας μεσημέρια ευτυχισμένα
Ανάμεσα σε χάδια αλμυρά
Ίχνη αθανασίας απ’ τον παράδεισο
Τ’ ανεμοήχια που χορεύανε τρελά
Φέρνοντας μάγια και όνειρα
Απ’ τη Ραφήνα μέχρι την Ανάβυσσο.
Και στις κατηφοριές το σούρουπο
Παίζαν κρυφτούλι τα παιδιά
Με τα τριζόνια
Ώσπου κατέβηκε καυτή
Με κόκκινο δρεπάνι
Θερίζοντας και σκούζοντας η νύχτα σαν αγρίμι
Κανείς δεν πρόλαβε να πει μια προσευχή
Έτσι που άστραψε και ρίγησε το Σούνιο
Μέχρι που ράγισαν της Ιωνίας οι αρχαίοι ναοί.
Κάποιος της μάνας του τα μάτια κλείνει μες στις στάχτες
Και τρέχει ολοφυρόμενος
Να σώσει τα παιδιά του
Άλλος τραβώντας τα μαλλιά του
Μπαίνει στο σπίτι του που φλέγεται
Κι άλλος κλεισμένος στο αυτοκίνητό του
Λιώνει μαζί με τα σιδερικά
Ουρλιάζοντας απ’ το τηλέφωνό του
Μην έρθεις προς τα εδώ, μην έρθεις
Είναι κλειστοί οι δρόμοι, μη…
Πνιγόμαστε απ’ τον καπνό εδώ
Καιγόμαστε!

Βρέθηκαν λέει την άλλη μέρα το πρωί
Αγκαλιασμένα κάρβουνα
Σ’ ανθρώπων σχήμα
Βρέθηκαν και πουλιά και κατοικίδια
Πεθαμένα.
Φωτιά στο Μάτι
Φωτιά στο Μάτι
Νεκροί εκατό…

Ο θρήνος τρύπησε το ουράνιο τύμπανο
Οι άγγελοι που πέσανε
Διπλώσανε τα λαβωμένα τους φτερά
Και κρύφτηκαν
Είπανε κάποιοι αλαφροΐσκιωτοι
Πως άκουσαν το κλάμα του Θεού
Τ’ άκουσαν κι άλλοι αργότερα
Και σήμερα αν περάσεις από κει
Μπορεί και να το αφουγκραστείς, αν γονατίσεις.

Βγήκαν σε λίγους μήνες τα κυκλάμινα
Μες του ολοκαυτώματος
Τις μαύρες καλαμιές.
Στο χρόνο πάνω
Ξανακτίζονται τα ωραία σπίτια
Με τις κάμερες και τους συναγερμούς.
Όμως αυτό το Μάτι πάντα θα δακρύζει
Κι απ’ τα δρομάκια του θα ρέει λάβα ζεστή.
Έτσι κι αλλιώς,
Ανοιγοκλείνουν κι άλλα Μάτια τρομαγμένα
Και στη ζωή μας πια
Ανθίζει ο φόβος σαν πικρό λουλούδι
Φοβάμαι πως δεν ερμηνεύουμε σωστά τα σήματα
Φοβάμαι τους αμείλικτους χρησμούς
Φοβάμαι τελικά κι αυτόν τον φόβο μου
Έτσι που μέσα μου θρονιάστηκε
Έτσι που έχω αρχίσει να τον συνηθίζω.
Και στα κανάλια, όπως πάντα στις ειδήσεις
Γυρεύουν κάποιον ν’ αναλάβει την ευθύνη
Μα όπως ένα κάρβουνο αναμμένο
Κανείς δεν θέλει να το πιάσει μην καεί…
Εξαγοράζονται ψυχές και συνειδήσεις
Κι η τραγωδία
Μια ανάμνηση θα μείνει.
Τι νόημα έχει πια
Και ποιος να ξέρει
Αφού κανένας δε αντέχει να κρατήσει
Ένα αναμμένο κάρβουνο στο χέρι…

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης -τεύχος 25- εδώ.]


Displaying 2 Comments
Have Your Say
  1. Το ποίημα είναι δείγμα λογοτεχνικής γραφής της νεωτερικότητας για την αρχή του 21ου αιώνα στα Ελληνικά γράμματα και στα γράμματα γενικά.
    Είναι προ-ορισμένο για να διαβάζεται , η όποια ανθολογία ποίησης της εποχής θα κάνει και αναφορά σε αυτό, με σαφή τα στοιχεία του ρεαλισμού και με μια καινοτόμα ποιητική φόρμα για να υποστηρίξει το ποιητικό περιεχόμενο το οποίο καινοτόμα μεταφέρει τον αναγνώστη από το καθολικό στο οροσωπικό στοιχείο.
    Ισορροπεί θεματολογικά χρησιμοποιώντας την συγκυρία ( πάντα το έργο τέχνης δείχνει τις συνθήκες που το δημιούργησαν) μαζί και την δυνατότητα για την ελπίδα μαζί ταυτόχρονα με μια λεπτή ειρωνική αποκαθηλωτική ματιά ( αφού κανένας δεν αντάχει να κρατήσει ένα αναμένο κάρβουνο στο χέρι) για τις απραγματοποίητες δυνατότητες των ανθρώπων , για να επεξηγήσει τον θεματικό πυρηνα της πυρκαγιάς. Και ταυτόχρονα να υποστηρίξει όλη την ποιητική ολότητα ώς αναφορά για την μετάναση στην κοινωνική καθολικότητα.Όπως στοχεύει πάντα η τέχνη ασχέτως είδος εκφρασεώς της.
    Δεν ακολουθεί η ποιητική πλοκή την μέθοδο της δημιουργίας αρχικής εντύπωσης μέχρι και νοηματικής ίντριγκας ( πεπατημένη άτεχνη και στεγνή σύγχρονη τεχνική εντυπωσιασμού) αλλά δομεί προοδευτικά την νοηματική του ποιήματος σε ελεύθερη γραφή αλλά με υπόρρητο να διατρέχει συνδετικά της όλης σύνθεσης το νόημα. Η ποιήτρια εδώ σίγουρα γνωριζει, ότι η ποίηση είναι αμετάφραστη ουσιαστικά , αλλά αν και δεν μπορεί να κατανοηθεί τότε δεν είναι ποίηση. Για τούτο και η τεχνήτρια αφήνει το ποίημα να λειτουργεί και μα τρέχει θεματικά κστανοητικά για να γίνεται κατανοητό ακόμα και πλατύτερα μεταφρασμένο , αλλά αυτό το κάνει με την Ελληνική και καθημερινή τρέχουσα λιτή γλώσσα. Χωρίς να ανατρέχει σε κάποια καταφυγή γλωσσικής μορφοκρατίας , με στόχο εκάστοτε την αναγνωρησιμότητα της γραφής αι την παραπομπή στον τεχνίτη, που μπορεί να κρύβει την ανάγκη αναγνωρισιμότητσς του τεχνίτη.
    Κρατάει η ποιήτρια για τον εαυτό της -και ορθά κάνει -την προσωπική ζωντανή ανάγνωση- απαγγελία του ποιήματος; και θάναι τυχεροί όσοι μπορέσουν κάποια στιγμή την ποιήτρια να διαβάζει το ποιημά τηςν για να ακούσουν τα ποιητικά ηχοχρώματα και τους αρμονικούς της απαγγέλουσας φωνής της ποιήτριας ώς για την πιότερη κατανοητικότητα του ίδιου τπυ έργου.
    Θοδωρής Αραβανής

  2. Διαβάστε την ποίηση της Νόνης Σταματέλου , όσο πιότερο σύντομα, για να διαβάζεται ποιό ρηξικέλευθα , χωρίς τις πρόσθετες δεσμεύσεις που υποβάλλει η αναγνώριση του προσώπου της ποιήτριας, οι οποίες αποτελούν ένα πρόσθετο καταπιεστικό μέσον για την ανάγνωση και να δεσμεύουν την διασπορά του νοήματος της ποίησης ( ίσως και δεσμεύοντας τους αναγνώστες σε ερμηνείες).
    Και η ίδια η ποιήτρια θα πρέπει και οφείλει να αποσυρθεί από την γνωσιμότητα με το περιβάλλον, για να μην εμποδίζει – σύμφωνα με τα παραπάνω- την ανάγνωση με καινοτομικούς τρόπους του έργου της.
    Η ποιήτρια πρέπει να στοχεύει να γράφει – να δημιουργεί- για να μείνει άγνωστη. Με στόχο την παραπέρα – απρόσωπη- διασπορά του έργου της.
    Η απόσυρση της παραστατικής υπόστασης ώς ανθρώπου της ποιήτριας από τον κοινωνικό φιλολογικό λογοτεχνικό χώρο , είναι επιβεβλημένη για να αναλωθεί μέχρι και να ξοδευτεί ακόμα και να σπαταληθεί για την τέχνη.. της ποίησης. Είναι η θεολογική σκοπιά » θυσία αινέσεως » της αναγκαίας θυσίας τ της βιο’ύ’παρξης της ποιήτριας με θυμίαμα το ποιητικό της έργο, για την δόξα της τέχνης της ποίησης. Για να τελείται η ίδια η λειτουργία της τέχνης κοινωνικά.
    Η ποιήτρια πρέπει να ξοδευτεί – μέχρι και τα όρια της ύπαρξης -, να αναδεχτεί τα ρήγματα αυτού του ξοδέματος και διερευνώντας θαρραλέα – (ώς αρμόζει στους μύστες της τέχνης)- τα σκοτάδια των χώρων αυτών των υπαρξιακών ρηγμάτων , που συνιστούν τους χώρους που φωτίζονται αναμένουν να φωτιστούν από το ποιητικό της έργο.
    Η πορεία για το παρανάλωμα της ύπαρξης υπέρ της τέχνης , είναι η αντίστοιχη θεολογική διδαχή της θείας θυσίας για τα ανθρώπινα.
    Θ. Αραβανής

Αφήστε το σχόλιό σας

XHTML: You can use these html tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

      











Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.