«Τιμή», ποίημα της Κωνσταντίνας Κούρτη
ΤΙΜΗ
Τούτο το χώμα που πατώ, το χιλιοποτισμένο
με αίμα και με ίδρωτα, με δάκρυ και με πόνο
δε μου ζητά να μετρηθώ με τα βουνά, τους λόγγους
δε θέλει στα υπόγεια τον οπλισμό να κρύψω
ούτε το βίος μου ν’ αρνηθώ, να ζήσω με στερήσεις
Το σεβασμό μου προσδοκά με της τιμής το πνεύμα
τη μάνα ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ σιμά μου να κρατήσω
να το λογίζω ύψιστο το κάθε μάθημά της…
τι να ποθώ, τι να πετώ και τι να αποφεύγω
πώς να βιώνω τη χαρά σ’ ευγνωμοσύνης δρόμο
πώς να πενθώ τις ήττες μου και πώς να τις αδράχνω
κι όταν σε κίνδυνο βρεθώ, πώς πρέπει να βαδίσω
Όσο βαθιές οι ρίζες μου, τόσο το χρέος που ‘χω.
Χρόνια πολλά!!
Κ. Κ.
24/3/26
