Μέρες που ΄ναι να θυμόμαστε: Οι συλλήψεις της Χούντας στη Λευκάδα και τα ΤΕΑ Λευκαδίτικα Νέα - Lefkada News
Published On: Πε, Απρ 20th, 2017

Μέρες που ΄ναι να θυμόμαστε: Οι συλλήψεις της Χούντας στη Λευκάδα και τα ΤΕΑ

Μια μαρτυρία του 97χρονου παλαίμαχου κομμουνιστή Κώστα Κολυβά (Μπερδεμπέ)1

poreia_eisinis_1965Πορεία Ειρήνης το 1965 στη Λευκάδα. Δεύτερος από αριστερά ο Κώστας Κολυβάς (Μπερδεμπές) και δίπλα του o Αριστ. Σούνδιας (Γαδής)

Ελάχιστες είναι στον τόπο μας, τη Λευκάδα, οι καταγεγραμμένες μαρτυρίες για το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη του 1967, που εκτελέστηκε από μια ηγετική ομάδα μεσαίων στελεχών του στρατού (συνταγματάρχες και αντισυνταγματάρχες) με επικεφαλής την «τριανδρία» Γ. Παπαδόπουλου, Στ. Παττακού και Ν. Μακαρέζου.

γυαρος_5Συλληφθείς από τη Χούντα πολίτης (Φωτό: Fred Ihrt)

Πολλοί από τους συλληφθέντες την εποχή εκείνη από τα όργανα της Χούντας έχουν φύγει πια από τη ζωή χωρίς να έχουν αφήσει τις μαρτυρίες τους, και όσοι λίγοι ενδεχόμενα το έχουν κάνει δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμη τα γραπτά τους, που ίσως να βρίσκονται στα χέρια συγγενών τους. Στο θησαυροφυλάκιο επίσης της συλλογικής μνήμης του τόπου μας, τη Χαραμόγλειο Βιβλιοθήκη, όπου ανατρέξαμε δεν μπορέσαμε να βρούμε τίποτε σχετικό. Κι αυτό, να λέμε την αλήθεια, το θεωρούμε μεγάλο κρίμα. Εμείς θα συνεχίσουμε να σκυλάβουμε στις στάχτες της μνήμης κι ας διακινδυνεύουμε κατά διαστήματα να κατηγορηθούμε για «αναμόχλευση πολιτικών παθών» – δεν θα είναι η πρώτη φορά.

γυαρος_1Το στρατόπεδο της Γυάρου τον Σεπτέμβρη του 1967 (Φωτό: Fred Ihrt, που είχε πετάξει με ένα μονοκινητήριο Piper πάνω από το στρατόπεδο)

Ήδη από τη πρώτη μέρα του πραξικοπήματος συνελήφθησαν σε όλη την Ελλάδα πάνω από 1.000 άτομα, κυρίως κομμουνιστές, αριστεροί, αλλά και βασικοί εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού κόσμου, ο πρωθυπουργός Π. Κανελλόπουλος, ηγέτες κομμάτων, κυβερνητικά στελέχη, κ.α. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία έως τις 30 του μήνα είχαν συλληφθεί 8.270 άνδρες και γυναίκες, ενώ κόμματα και ξένοι ανταποκριτές κάνουν λόγο ακόμα και για 10-12.000. Το επόμενο διάστημα τα κολαστήρια της Γυάρου, της Λέρου, της Αλικαρνασσού, του Ωρωπού, τα κρατητήρια της διαβόητης ΕΑΤ-ΕΣΑ κ.α. γέμισαν αγωνιστές.

γυαρος_3Το στρατόπεδο της Γυάρου τον Σεπτέμβρη του 1967 (Φωτό: Fred Ihrt, που είχε πετάξει με ένα μονοκινητήριο Piper πάνω από το στρατόπεδο)

Εκατοντάδες ήταν οι συλλήψεις που έγιναν και στο νησί μας. Ένα νησί με πλούσιες αγωνιστικές παραδόσεις, που ας σημειωθεί ότι είχε επανεκλέξει στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964 για δεύτερη φορά βουλευτή τον υποψήφιο της ΕΔΑ Ξενοφώντα Γρηγόρη. Οι εκλογές που είχαν προκηρυχτεί για τις 28 Μάη του 1967 δεν έγιναν ποτέ.

γυαρος_4Το στρατόπεδο της Γυάρου τον Σεπτέμβρη του 1967 (Φωτό: Fred Ihrt, που είχε πετάξει με ένα μονοκινητήριο Piper πάνω από το στρατόπεδο)

Στις συλλήψεις αυτές συνέδραμαν τα επίσημα όργανα του κράτους, την Αστυνομία Πόλεων (όπου υπήρχε) και τους κατά τόπους Σταθμούς Χωροφυλακής, οι ΤΕΑτζήδες. Τα ΤΕΑ (Τάγματα Εθνικής Ασφαλείας) ήταν μια παραστρατιωτική οργάνωση στην υπηρεσία των κυβερνήσεων της δεξιάς και όχι μόνο. Επανδρώνονταν με πολίτες, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους ήταν οπαδοί της άκρας Δεξιάς και της Δεξιάς. Βασικός ρόλος των TEA στην ύπαιθρο ήταν η διατήρηση του κλίματος του Εμφυλίου Πολέμου -του μονομερούς Εμφυλίου Πολέμου που διατηρούσαν όλες οι μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο κυβερνήσεις-, η διατήρηση κλίματος φοβίας και πίεσης και βέβαια των περίφημων «Πιστοποιητικών Κοινωνικών Φρονημάτων», σε βάρος των αριστερών και των δημοκρατών.

ΤΕΑ 01Παρέλαση ΤΕΑ Στρυμονικού σε εθνική επέτειο (Πηγή)

Στα ΤΕΑ καλούνταν επιλεκτικά πολίτες που θεωρούνταν «εθνικόφρονες» ή νέοι που ανήκαν σε οικογένειες «εθνικοφρόνων». Τα TEA προήλθαν από τα MAY, που έδρασαν κυρίως στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Τα MAY ήταν «Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου» και μεγάλο μέρος των μελών τους ήταν ακροδεξιοί, μέλη των μοναρχοφασιστικών συμμοριών των ετών 1944-1947, οι οποίες στη συνέχεια βαφτίστηκαν Τμήματα επιστράτων χωροφυλάκων ή MAY. Τα μέλη των TEA είχαν βέβαια και κάποια «αβαντάζ». Έβρισκαν πιο εύκολα κρεβάτι σε νοσοκομείο, έπαιρναν πιο εύκολα δάνεια, είχαν κάποιες «προσβάσεις» που δεν είχαν οι απλοί πολίτες, σε διορισμούς, σε διευκολύνσεις, σε πιστοποιητικά… Ανάλογα με το μέγεθος του χωριού ήταν οργανωμένοι σε διμοιρίες ή ομάδες και σε κάποιο κεφαλοχώρι ήταν η έδρα του Τάγματος των TEA. Διοικούνταν από μονίμους ή εφέδρους αξιωματικούς.

ΤΕΑ 02Παρέλαση ΤΕΑ Στρυμονικού σε εθνική επέτειο (Πηγή)

Έκαναν κάθε τόσο ασκήσεις στρατιωτικές, σκοποβολή, λάβαιναν μέρος σε παρελάσεις, φορούσαν στρατιωτική στολή και για σοβαρές παραβάσεις αναγόμενες στην «υπηρεσία» παραπέμπονταν σε Στρατοδικείο. Την εποχή εκείνη, 1965-1967, συνήθως τα όπλα των TEA ήταν αποθηκευμένα είτε στην «κοινότητα» ή σε άλλο κτίσμα. Όμως ένας αριθμός «εμπίστων» είχαν τα όπλα στα σπίτια τους, «παράνομα», κάτι που όλος ο κόσμος στο χωριό το ήξερε και κυρίως η αστυνομία και η χωροφυλακή. Αυτοί ήταν οι «μικροί δικτατορίσκοι» στα χωριά, «λύνοντας και δένοντας». Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι υπήρξαν και εξαιρέσεις. Κάποιοι ΤΕΑτζήδες αρνήθηκαν, προς τιμήν τους, να συμμετάσχουν στο όργιο των συλλήψεων, ιδιαίτερα σε χωριά όπου οι κοινωνίες ήταν μικρές και κλειστές. Να προσθέσουμε επίσης ότι πολλοί είναι σήμερα αυτοί που δεν καμαρώνουν για τη δράση τους την εποχή εκείνη. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όσους κι αν απευθυνθήκαμε δεν μπορέσαμε να βρούμε καμία φωτογραφία από τη δράση των ΤΕΑ της εποχής εκείνης στο νησί μας. Λιγάκι παράξενο βέβαια αν σκεφτεί κανείς ότι συμμετείχαν ακόμη και σε παρελάσεις με την ευκαιρία εθνικών γιορτών.

μαυ_1948Άνδρες των ΜΑΥ σε υπηρεσιακή ενέδρα το 1948 (Πηγή)

Αφήνουμε τον παλαίμαχο, 97χρονο σήμερα, κομμουνιστή μπάρμπα Κώστα Κολυβά (Μπερδεμπέ) να μας διηγηθεί:

«Με πιάσανε στις 29 Απρίλη του 1967, το Μέγα Σάββα, στους Σκάρους. Με το δεύτερο κύμα των συλλήψεων. Τους άλλους τους είχαν πιάσει τη μέρα που έγινε το πραξικόπημα. Τον Φώντα Κατωπόδη τον Κοτά, που ήταν γραμματέας της ΕΔΑ και άλλους (σ.σ. γραμματέας της ΕΔΑ την εποχή εκείνη ήταν ο Θεράπος, ο Φώντας Κατωπόδης ήταν στην Νομαρχιακή). Δεν θυμάμαι ποιος ήταν γραμματέας στους Λαμπράκηδες. Τους είδα από τον Παλιοβορό (σ.σ. τοποθεσία ενός υψώματος στο δάσος των Σκάρων) που περίμεναν κάτω στου «Μουσταφά» (σ.σ. τοποθεσία όπου είχαν την καλύβα τους οι Μπερδεμπέοι). Ήταν η ώρα που θα αρμέγαμε τα γίδια. Ήμουν με τα πράματα και τον Γιώργο τον Καλαβρέζο (Σούνδια) και του είπα μόλις τους είδα: αυτοί έρχονται για μένα (σ.σ. το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται από τον συντοπίτη του Γιώργο Σούνδια που το θυμάται). Μπορούσα να φύγω αλλά σκέφτηκα τι θα γινόντανε οι άλλοι. Ότι είναι ας το πάθω εγώ, να μην πάει και το σπίτι τελείως…

Ήταν ο σταθμάρχης της Χωροφυλακής Αλεξάνδρου, ένας χωροφύλακας και δυο Αλεξανδρίτες ΤΕΑτζήδες, ο Β.Μ. και ο Ε.Μ. Τον χωροφύλακα τον βρήκα όταν απολύθηκα. Ήταν στα Λαζαράτα τότε, μετά την κατάργηση του σταθμού Χωροφυλακής στον Αλέξανδρο. Μου πέρασαν χειροπέδες και με πήγαν στον σταθμό χωροφυλακής στα Μαυροϊννάτα (σ.σ. ο μεγαλύτερος οικισμός της περιοχής του Αλεξάνδρου που σήμερα αποκαλείται Αλέξανδρος). Εκεί βρήκα τον Αριστείδη το Γαδή (Σούνδια) που τον είχαν πιάσει κι αυτόν. Μετά φέρανε από τα Πλατύστομα και τον Αλέκο το Φίλιππα. Από κει μας πήγανε στη Καρυά -οι τρεις μας είμαστε δεν ήταν άλλοι από την Καρυά- και μετά στις φυλακές στη Λευκάδα. Εκεί κάτσαμε καμιά βδομάδα. Ήταν και οι άλλοι Λευκαδίτες που τους είχαν πιάσει τις πρώτες μέρες. Μετά ήρθε ένα αρματαγωγό έξω από το Κάστρο και μας φόρτωσαν για τα Γιούρα. Στο δρόμο φόρτωσαν κι άλλους από άλλα μέρη. Μάζευε ίσα κάτου. Δεν θυμάμαι, αλλά πρέπει να πήρε και από Κεφαλονιά και Ζάκυνθο. 1200 άτομα είμαστε, από όλες τις περιοχές.

Μας έβγαλε στα Γιούρα. Αυτοί που ήταν στελέχη, το γιατρό τον Ξενοφώντα Γρηγόρη (πήγαινα και με έβλεπε γιατί είχα πάθει ζημιά), τον παπά-Στάθη (Κτενά) και άλλους, τους πήγαν στα κτίρια. Κάποιους άλλους τους βάλανε σε κάτι κοτέτσια που είχαν φτιάξει οι παλιοί (πολιτικοί κρατούμενοι) δίπλα από τα κτίρια. Εμάς, καμιά εκατοστή, Λευκαδίτες οι περισσότεροι, μας βάλανε σε ένα ακρωτήριο και μας δώσανε σκηνές να τις στήσουμε. Εμείς το ονομάσαμε Κανάβεραλ. Μας δώσανε και κάτι άδεια στρώματα και κόβαμε κάτι που ήταν σα θρούμπες και τα γεμίζαμε. Στη σκηνή ήμουνα με τον Τέλη Φατούρο, τον Βελισσάρη Κονιδάρη, τον Νίκο Σουμίλα και τον Στάθη Καράμπαλη. Δεν θυμάμαι αν ήταν και ο Γιώργος ο Βρεττός. Φύγανε πολλοί τότε, όσοι υπέγραφαν (σ.σ. έκαναν δηλώσεις μετάνοιας). Αργότερα που άδειαζαν σιγά σιγά τα κτίρια μας μετέφεραν εκεί. Στα Γιούρα καθίσαμε μέχρι το Σεπτέμβρη. Είχε έρθει ένας απ΄ αυτούς να μας δει και τον γκρέμισε ο αέρας. Κι είπε ότι πρέπει να φύγουμε από εκεί. Κι αναγκαστήκανε κι αυτοί και μας πήγαν με αρματαγωγό μετά στη Λέρο, στο Παρθένι και στο Λακκί.

B_marathonia_poreia_eirinis_19642Ο Στάθης Καράμπαλης, στο κέντρο της φωτογραφίας, στη Β΄ Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης (14 Μάη 1964)

Εκεί που μας πήγαν εμάς, στο Λακκί, ήταν οι Ιταλοί παλιά και είχαν εγκαταστάσεις μεγάλες. Στο θάλαμο που έμενα είμαστε 200 άτομα. Σε διπλά κρεβάτια. Και δεν θέλαμε να πάμε, πως είμαστε γερόντοι, πως είμαστε ανάπηροι. «Βγείτε οι γερόντοι εδώ, βγείτε οι ανάπηροι εκεί», μας μοίρασαν στα τρία. Οι γερόντοι και οι ανάπηροι πήγαν στα κάτω κρεβάτια.

Απολύθηκα τον Ιούνη του 1970. Ήρθε δυο φορές και με επισκέφτηκε η γυναίκα μου με τον Νιόνιο τον ανιψιό μου. Εν τω μεταξύ η Χούντα στριμώχνονταν από τις διαμαρτυρίες και απόλαε σιγά σιγά κρατούμενους. Αυτοί γυρεύανε δηλώσεις, αλλά… Με κάλεσε η ασφάλεια και μου είπε: «δεν θέλουμε να μας κάνεις δήλωση, αλλά να μας πεις ότι θα πας κάτου και θα κάτσεις ήσυχα». «Και τότε που με πιάσανε ήσυχα καθόμουνα, τους είπα. Ξέρετε τι έκανα; Κατσίκες φύλαγα».

Προς τα τέλη του 1969 με αρχές του 1970 φέρανε κάτι δικαστικούς. Φώναξαν και μένα. Πήγα, ήταν τρία άτομα. Μου λέει ο ένας: «έχω κάμει στη Λευκάδα. Έχω γνωρίσει τον γιατρό τον Γρηγόρη, επιστήμονας καλός, άνθρωπος καλός…». «Αυτός ο καλός ο άνθρωπος κι ο επιστήμονας», του απάντησα, «εδώ είναι το Λακκί κι αυτός είναι στο Παρθένι. Εδώ σας έστειλαν εσάς… Λένε προς τα έξω ότι κρατάνε μερικούς εγκληματίες. Τώρα έχετε το φάκελο μπροστά σας. Κοιτάξτε τα εγκλήματα που έκαμα». Πετιέται αυτός, που ήταν πρόεδρος εδώ στα δικαστήρια, μάλλον Αρτινός ήταν, και μου λέει: «Να, πήγες στην πορεία Ειρήνης…». «Ε, μωρέ», του λέω, «είναι έγκλημα να πας σε μια πορεία Ειρήνης; Στη Β΄ μαραθώνια Πορεία είμαστε ένα εκατομμύριο κόσμος -πολύς κόσμος πραγματικά- και μπορεί να ήσουνα και συ εκεί μέσα», και φώναζα. «Όχι κ. Κολυβά δεν είπα έτσι, δεν είπα έτσι…», και μετά άρχισε να τα γυρίζει και με ρώταγε «που ήταν η πορεία κ.λπ.». Σηκώθηκα και έφυγα…

71Στο κέντρο της φωτογραφίας ο παπά-Στάθης (Κτενάς) και δεξιά δίπλα του ο Γιώργος Βρεττός (Τσιρίμπας)

Μετά, φαινόντανε τα πράγματα ότι ήθελαν να βγάλουν τον κόσμο. Αλλά με τι τρόπο. Με απόλυσαν το 1970, τον Ιούνη. Το 1971 ήταν που δημιουργήσαμε τον πρώτο πυρήνα του ΚΚΕ στο νησί της Λευκάδας. Ο Γιώργης (σ.σ. Γιώργος Βρεττός, είχε διατελέσει και πρώτος γραμματέας της οργάνωσης του ΚΚΕ στη Λευκάδα μετά τη νομιμοποίησή του το 1974) είχε αναλάβει την πρωτοβουλία. Δεν καλέστηκαν όσοι είχαν κάνει δήλωση. Μαζευτήκαμε στο σπίτι του Αντώνη του Μήτσουρα επτά άτομα. Είμαστε εγώ, ο Αντώνης Μήτσουρας, ο Γιώργος Βρεττός, ο παπα-Στάθης (Κτενάς), ο Στάθης Καράμπαλης, ο Νίκος Καρελής και ο Φάνης Λογοθέτης (Μπαλωμένος) από το Μεγάλο Αυλάκι. Εκεί βγάλαμε επιτροπή να πάει επάνω (σ.σ. εννοεί στην Αθήνα) και να συνδεθεί με το Κόμμα. Βγάλαμε τον παπά-Στάθη και το Γιώργο το Βρεττό. Ο παπά-Στάθης ήταν άρρωστος και πήγε ο Γιώργος. Τα γραφεία γίνανε μετά που ήρθε ο Καραμανλής και νομιμοποιήθηκε το ΚΚΕ.

Κάποιος που είχε κάνει δήλωση (σ.σ. αναφέρει το όνομά του) ήταν στο ίδιο λεωφορείο του ΚΤΕΛ και πήγαινε στην Αθήνα μαζί με τη γυναίκα του γιατρού του Ξενοφώντα Γρηγόρη τη Χαρίκλεια, την Αντριάννα που ήταν νοσοκόμα στην κλινική και ένα Καρσάνο που έμενε στην Πρέβεζα, όταν τους έπιασαν αργότερα που γίναμε και πάλι συλλήψεις και μου είπε: «Ξέρεις πως μου κάστηκε, εγώ να πηγαίνω στην Αθήνα για δουλειά και οι άλλοι εξορία…». Αργότερα φέρανε και τις γυναίκες στο Λακκί. Είχε έρθει και η Θοδώρα (σ.σ. η γυναίκα του) και μου έφερε κάτι πράγματα) και τους πήγα τυρί και λάδι (σ.σ. εννοεί στη Χαρίκλεια και την Ανδριάνα). Μας άφηναν σιγά σιγά από την εξορία. Τον Στάθη τον Καράμπαλη τον άφησα πίσω όταν απολύθηκα. Τον Φάνη τον είχαν αφήσει νωρίτερα, πάθαινε κρίσεις. Ο Αριστείδης ο Γαδής (Σούνδιας) είχε πάθει βαριά ψύξη, του είχε γυρίσει το στόμα, και τον απόλυσαν νωρίτερα.

____________________________________
1 Στην εξορία στα Γιούρα (Γυάρος) και στο Λακκί της Λέρου όλοι οι Λευκαδίτες που τον ήξεραν τον φώναζαν με το παρατσούκλι του, Μπερδεμπέ, σε σημείο μάλιστα που κάποιοι συνεξόριστοί του που δεν τον ήξεραν να νομίζουν ότι αυτό είναι το επώνυμό του και να τον φωνάζουν κ. Μπερδεμπέ (υπάρχει ως επίθετο όπως και πολλά άλλα εξάλλου παρωνύμια).
____________________________________
Σχετικά:
Αλεξανδρίτες πολιτικοί εξόριστοι κατά τη διάρκεια της Απριλιανής δικτατορίας


Displaying 1 Comments
Have Your Say
  1. Τις 03:30 -04:00 Πρωινή ώρα άγρια χαράματα της Παρασκευής 21/04/67 παραμονή του Λαζάρου η Αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα ( το κτίριο της είναι σχεδιασμένο από τον ίδιο τον
    Βάλτερ Γκρόπιους τον ιδρυτή και κύριο εκπρόσωπο του Bauhaus ) αναζήτησε στο τηλέφωνο της κατοικίας του τον από το 1962 τοποθετημένο σταθμάρχη της cia στην Αθήνα Τζακ Μώρρυ.
    Κσι ο πρέσβης Τάλμποτ και ο πιλιτικός σύμβουλος της πρεσβείας Τζών Νταίυ και ο σύμβουλος Ρόμπερτ Κήλυ ( μετέπειτα πρέσβης).
    Το τηλέφωνο στην κατοικία του Τζακ Μώρρυ το σήκωσε ο υιός του , άγρια χαράματα, και τελικά τον Τζακ Μώρρυ δεν τον βρήκαν πουθενά.
    Δηλαδή το επίσημο Αμερικανικό κράτος ( η πρεσβία δια του πρέσβη) δεν βρήκαν ούτε είχαν υποχρέωση να βρούν , ούτε ήξεραν που ήταν , ο υπάλληλος του Αμερικσνικού κράτους ο οποίος και ώς στρατιωτικός σε νευραλγική διατεταγμένη θέση ώς σταθμσρχης της υπηρεσίας πληροφοριών του κράτους του( Τζακ Μώρρυ) έδινε πάντα στλιγμα εκ των προτέρων που θα ευρίσκετο.
    Το πρωί της 21/04/67 ώρα 08:00 στην διασταύρωση στους Αμπελόκηπους Αθηνών τα τάνκς των πραξικοπηματιών στρατιωτικών είχαν μπλόκο στη κατεύθυνση πρός την Αμερικάνικη πρεσβεία ( οδός Βασ.Σοφίας) και Λ.Αλεξάνδρας .
    Με πολιτικά ρούχα κατέβαινε ο στρατιωτικός σταθμάρχης της cia Τζακ Μώρρυ για να πάει στο γραφείο του στο κτίριο της Αμερικανικής πρεσβείας και μαχί συναντήθηκαν στο μπλόκο με τον σύμβουλο Ρόμπερτ Κήλυ .Δεν τους άφησαν να περάσουν απ το Μπλόκο.Τότε ο Τζακ Μώρρυ γύρισε στο σπίτι του στο ψυχικό Αττικής φόρεσε την στρατιωτική του στολή -που ήταν και τσαλακωμένη κατά την αφήγηση- και με την επίδειξη της στρατιωτικλης Αμερικανικής αμφίεσεώς του στο μπλόκο των Αμπελοκήπων τον άφησαν και πέρασε και έφτασε στο γραφείο του στο κτίριο της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα.Αφήγηση και αυτό Ρόμπερτ Κήλυ.
    Εξηγείται απόλυτα το πνεύμα και η αισθητική της διαφάνειας ώς αρχιτεκτονικός πυρήνας που ζήτησαν οι ΗΠΑ από τον Βάλτερ Γκρόπιους για την σχεδίαση και κατασκευή του κτιρίου της πρεσβείας των στην Αθήνα. Και που σαν τέτοιο με παραπομπή στην διαφανή Αμερικάνικη Δημοκρατία εγκαινιάστηκε ώς κτίριο τεκτόνημα την αρχή της δεκαετίας του 1960.
    Και έτσι βρίσκει σοβαρή εξήγηση η διαφανής άποψη σύγχρονου πανεπιστημιακού ιστορικού σύμφωνα με την οποία : » Η σχέση του στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Ελλάδα το 1967 και της Αμερικανικής ( των ΗΠΑ ) εμπλοκής δεν είναι πιστοποιημένη» !!!!
    Και η συλλογιστική της διαφανούς Αμερικανικής Δημοκρατίας όπως αυτή εκφράστηκε με την διαφάνεια ώς αρχιτεκτονικό πυρήνα του κτιρίου της Αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, ικανοποιώντας έτσι τον αρχιτεκτονικό κανόνα της συμβατότητας μορφής και λειτουργίας , δικαιώνει αυτόν τον ακαδημα’ι’κό ιστορικό.!!!! Οι σπόψεις του οποίου αποτελούν και φιδαχές πανεπιστημιακής κατεργασίας νέων σπουδαστών και γνωσιακές αρχές και κριτήρια για τους νέους που ήθελε εμφανιστούν ιστορικούς , ώς σημερινοί σπουδασταί.!!!

Αφήστε το σχόλιό σας

XHTML: You can use these html tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

                    
     








Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.