Ψήσιμο του οβελία στα Κολυβάτα Αλεξάνδρου το 1954

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πασχαλινά έθιμα των ορεινών οικισμών του Αλεξάνδρου Λευκάδας ήταν το ψήσιμο του οβελία που γινόταν τη Δευτέρα του Πάσχα.

Τότε, σχεδόν κάθε οικογένεια έστηνε τη δική της σούβλα, εκτός από εκείνες που είχαν βιώσει πρόσφατα απώλεια συγγενικού προσώπου. Από νωρίς το πρωί άναβαν φωτιές με αγριόξυλα για να γίνουν κάρβουνα, ενώ αρνιά και κατσίκια περνιούνταν σε μακριές ξύλινες σούβλες με χειροκίνητη λαβή. Οι σούβλες τοποθετούνταν πάνω σε ξύλινες διχάλες, σχηματίζοντας ένα είδος «Π» ή τετράγωνου, και το ψήσιμο ξεκινούσε στις γειτονιές των χωριών.

Συνήθως τρεις ή τέσσερις οικογένειες, που ζούσαν κοντά, έψηναν μαζί, μετατρέποντας τη διαδικασία σε μια γιορτή συλλογικότητας, παρέας και παράδοσης.

«Ενθήμιον του Πάσχα 1954», αναγράφεται στην πίσω όψη της χαρακτηριστικής φωτογραφίας, που τραβήχτηκε στην πίσω αυλή του σπιτιού του Στάθη Κατσαρού (Καραγιάννη) στα Κολυβάτα. Στο στιγμιότυπο, ο όρθιος άντρας στο κέντρο κρατά ένα μακρύ ξύλο, σαν λούρο, με δεμένο στην άκρη μάραθο, με το οποίο «έβρεχε» τα αμνοερίφια για να μην αρπάξουν φωτιά κατά το ψήσιμο.

Στη φωτογραφία διακρίνονται οι Κολυβιάτες: (1) Δημητρούλα Κατσαρού, (2) Στράτος Δαμιανής, (3) Χρυσάνθη Κατσαρού, (4) Ξενοφώντας Βρεττός, (5) Αμαλία Βρεττού, (6) Σταθαντώνης (Ευσταθαντώνιος) Δαμιανής (Πάγκαλος), (7) Σπύρος Δαμιανής (Σπυρέλας), (8) Βασίλης Δαμιανής, (9) Νίκος Κατσαρός (Καραγιάννης), (10) Κώστας Δαμιανής (Παγκαλέλος) και (11) Στάθης Κατσαρός (Καραγιάννης).

Μνήμες, εικόνες και μυρωδιές από ένα Πάσχα αλλιώτικο, πιο συλλογικό, πιο αυθεντικό.

Καλό Πάσχα!