Ο Γαριβαλδηνός ήρωας, Φίλιππο Τρόϊα, ο οποίος σκοτώθηκε στην Πάλαιρο το 1897 Λευκαδίτικα Νέα - Lefkada News
Published On: Τε, Νοε 6th, 2019

Ο Γαριβαλδηνός ήρωας, Φίλιππο Τρόϊα, ο οποίος σκοτώθηκε στην Πάλαιρο το 1897

garivaldi

Μια τοποθεσία, δύο ιστορικές χρονικές στιγμές, ένα μελλοντικό μνημείο αφιερωμένο στο διεθνή εθελοντισμό για την υπεράσπιση των ιδανικών της ανθρωπότητας και της ελευθερίας των λαών.
  
Πρωινό της 10ης  Μαΐου 1897: Μια τετράκοπος λέμβος φτάνει στην ακτή. Αποβιβάζονται 5 Ιταλοί Γαριβαλδηνοί,  2 Έλληνες χωροφύλακες και οι κωπηλάτες. Από την πλώρη κατεβάζουν ένα πρόχειρα φτιαγμένο φέρετρο, στο οποίο, από το βράδυ που πέρασε, είχαν τοποθετήσει το άψυχο σώμα του νεαρού σε ηλικία Φίλιππα Τρόϊα

Του Φιλλέληνα, Γαριβαλδηνού ήρωα, του 26χρονου παιδιού που είχε αφήσει την πατρίδα του, την ονομαστή στη Ρώμη οικογένεια, την Νόμπιλι- Τρόϊα, για να έλθει στην Ελλάδα και να πολεμήσει κατά των Τούρκων,υπερασπιζόμενος τα ιδανικά της ελευθερίας των λαών, τα ιδανικά της ανθρωπότητας…

Στο βάθος του κόλπου της Ζαβέρτας – Πογωνιάς, τα πληρώματα από τα δύο Ελληνικά πολεμικά πλοία και οι λεγεωνάριοι από ένα επιβατικό, παρακολουθούν σιωπηλοί και δακρυσμένοι τις μοναδικές, για την ιστορία, στιγμές.

Όταν η τετρόκοπος λέμβος περνούσε κάτω από τα πλοία, στην διαδρομή της από το λιμάνι της Ζαβέρτας προς τον κόλπο της Πογωνιάς, οι Έλληνες αξιωματικοί και οι Γαριβαλδηνοί λεγεωνάριοι, πότισαν με τα δάκρυά τους, το άψυχο σώμα του Τρόϊα. 

Μια φωνή είχε σπάσει την πένθιμη σιωπή, μια κραυγή που έβγαινε με πόνο και κλάμα.

……..Λιμπερτά-α-α-α………………………..

Αυτή η φωνή συνόδευσε την τετράκοπο λέμβο μέχρι το σημείο που ο συνταγματάρχης Μπερτιέ, αποφάσισε ότι η τοποθεσία είναι αναγνωρίσιμη, ώστε μετά από χρόνια να έρθουν και να πάρουν πίσω στη Ρώμη τα οστά του αδικοχαμένου Φίλιππου Τρόϊα. Μπροστά τους ήταν το γεφυράκι στη σημερινή παραλία Παλαίρου-Πογωνιάς. 

Οι σκηνές που ακολούθησαν, κατά τη ταφή,  είναι συγκλονιστικές, ο δε επικήδειος που είπε ο συνταγματάρχης Μπερτιέ, σήμερα θεωρείται ως ο ύμνος για την ελευθερία των λαών. 

Μεσημέρι της 10ης Αυγούστου 1912.  Μια ομάδα από καβαλάρηδες φτάνει στο πέτρινο γεφύρι, στη περιοχή ποταμάκι. 

Μπροστά και σε απόσταση από την ομάδα των άλλων καβαλάρηδων, είναι ο Δημήτριος Μίχος, ένας πολίτης της Ζαβέρτας που από την Κυβέρνηση της Ελλάδας είχε οριστεί υπεύθυνος  για την τελετή της εκταφής των οστών του Γαριβαλδηνού ήρωα Φίλιππου Τρόϊα, καθώς και για την τελετή πρώτης απονομής τιμής. Σημειώνουμε ότι η δεύτερη απονομή τιμής  και η επίσημη παράδοση των οστών, θα γίνονταν στη Πάτρα, με εκπροσώπους της δύο Κυβερνήσεων, της Ιταλίας και της Ελλάδας.

Στην ομάδα των καβαλάρηδων τη πρώτη θέση είχε ο Δήμαρχος Ανακτορίων, συνοδευόμενος από μέλη του Δημοτικού συμβουλίου και από την επίσημη αντιπροσωπία του Δήμου της Ρώμης, που αποτελούνταν από τον Αντονιετι (εκπρόσωπο του Δήμου), τον Γρατσιώτι (δημοσιογράφο της ντε σέρα Μιλάνου και συμπολεμιστή του Φίλιππου Τρόϊα) και τον Μπίατζιο Τρόϊα (αδελφό του Φίλιππα).

Στο χώρο ταφής του Τρόϊα, στο ποταμάκι, είχαν έλθει γρηγορότερα πέντε ιερείς, οι εργάτες για την εκταφή και μαυροφορεμένες γυναίκες.
     
Οι ιερείς αρχίζουν την επιμνημόσυνη ακολουθία και οι εργάτες αρχίζουν το σκάψιμο. Κανείς τους δεν γνωρίζει πόσο βαθιά είναι θαμμένος ο Φίλιππος. 

Ο Μπιάτζιο δεν μπορεί να στηριχθεί στα πόδια του. Από την ώρα που βρέθηκε στη Ζαβέρτα τα μάτια του αντικρύζουν τα μέρη όπως του τα είχαν περιγράψει οι άλλοι λεγεωνάριοι Γαριβαλδηνοί, τα βλέπει χωρίς μέσα σε αυτά να είναι ο αδελφός του. Οι περιγραφές τον φέρνουν σαν να μην έχει σταματήσει να κλαίει.  

Η ευγενής οικογένεια της Ρώμης είχε αποχαιρετήσει τον Φίλιππο πρίν από 15 χρόνια, τον περίμεναν να γυρίσει και αυτό που έλαβαν πίσω στη Ρώμη, ήταν η θλιβερή είδηση του άδικου χαμού. Ποιος άραγε να ήταν ο αγγελιοφόρος της θλιβερής είδησης;

Τα τσαπιά των εργατών  φτάνουν στις σανίδες του φέρετρου. Καθαρίζεται ο τόπος και οι γυναίκες αναλαμβάνουν να πάρουν ένα-ένα τα οστά, για να τα πλύνουν με κρασί.

 Ένα-ένα τα οστά τοποθετούνται μέσα σε ένα μικρό ξύλινο κιβώτιο, ειδικά φτιαγμένο για την μετακομιδή. Πρίν οι γυναίκες κλείσουν το κιβώτιο, το πλησιάζει ο δακρυσμένος Μπιάτζιο Τρόϊα, σκύβει και φυλάει τα οστά του αδελφού του. Βγάζει από το πανωφόρι του μια φωτογραφία της μητέρας του και την αφήνει δίπλα στα οστά του Φίλιππου. Από το στόμα του, ίσα που βγαίνει η λέξη «μάμα».

ΜΑΜΑ, ΜΑΜΑ ήταν και οι τελευταίες λέξεις του Φίλιππου όταν άφηνε την τελευταία του πνοή. Ήταν ακόμα παιδί, ένα παιδί από την αιώνια πόλη.

Ο Δημήτρης Μίχος παραλαμβάνει το ξύλινο κιβώτιο και το περιτυλίγει με την Ελληνική σημαία. Όταν τέλειωσε η σεμνή τελετή της εκταφής, τα οστά μεταφέρθηκαν στη Ζαβέρτα, όπου έγινε η πρώτη τελετή απόδοσης τιμής. 

Ο τελετάρχης, ο Δημήτριος Μίχος, κάλεσε πρώτο να λάβει τον λόγο, τον Δήμαρχο Ανακτορίων. Ο Δήμαρχος αφού μίλησε για την θυσία των γαριβαλδηνών, στο πόλεμο του 1897, κατέθεσε στεφάνι εκ μέρους της Κυβέρνησης. Το στεφάνι είχε κατασκευαστεί στην Αθήνα και είχε φτάσει την προηγούμενη ημέρα στη Βόνιτσα με το εμπορικό πλοίο της γραμμής.

Εκ μέρους της επίσημης αντιπροσωπίας της Ρώμης, έλαβε τον λόγο ο συμπολεμιστής του Τρόϊα και δημοσιογράφος της Ντελλα Σέρα του Μιλάνου, ο Ριτσιώτι. 

Μίλησε για τον Τρόϊα, για τα γεγονότα στο μέτωπο της Άρτας, για τις αντιξοότητες του πολέμου, που δεν είχαν να πολεμήσουν μόνο τους Τούρκους, είχαν και το πρόβλημα της διατροφής. 

Οι Ιταλοί Γαριβαλδηνοί  προσπαθούσαν να βρούν τροφή και στη  προσπάθεια να τη ζητήσουν από τους κατοίκους της Ηπείρου, τους μιλούσαν στην αρχαία Ελληνική, αφού όλοι οι Ιταλοί εθελοντές, ήταν φοιτητές, δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί και είχαν μάθει την αρχαία Ελληνική γλώσσα στα ιταλικά πανεπιστήμια. 

Μίλησε για τη μάχη του Γρίμποβου, διηγήθηκε τα γεγονότα πρίν και μετά τον μεγάλο χαλασμό, τις συμπλοκές με τους Τούρκους πάνω στο Γρίμποβο και γύρω από αυτό. Μίλησε για το αθώο παιδί, τον Φίλιππο, για την ευγενή οικογένεια της Ρώμης, τους Νόμπιλι-Τρόϊα, για τον άδικο χαμό του Γαριβαλδηνού ήρωα.

Η τελετή της Ζαβέρδας τελείωσε με την επιβίβαση των τυλιγμένων με την Ελληνική σημαία οστών του Φίλιππα Τρόϊα, σε ένα από τα ελληνικά πολεμικά πλοία που περίμεναν στον κόλπο. Την άλλη μέρα έφτασαν στη Πάτρα για την επίσημη τελετή των δύο Κυβερνήσεων.

Τα γεγονότα άφιξης των οστών στην Αγκώνα, η πανηγυρική είσοδος στη Ρώμη, η τοποθέτησή τους στον τύμβο του Βεράνο, είναι περιγραφές που οι σελίδες ενός βιβλίου δεν φτάνουν για να συγκεντρωθούν. 

Η  ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΑΚΑΡΝΑΝΩΝ είχε αναγγείλει το 2013 σαν έτος του νεώτερου Φιλελληνισμού, της θυσίας των λεγεωνάριων του στρατηγού Ριτσιώτη Γαριβάλδη, του Συνταγματάρχη Μπερτιέ, του Αναρχικού Αλμικάρε Κιπριάνι, στους πολέμους της Ελλάδας κατά των Τούρκων, στο 1897 και 1912.

Το Project απέδωσε τα προσδοκώμενα, εντοπίστηκαν άγνωστα κείμενα, βιογραφίες, ημερολόγια των γαριβαλδηνών, επιστολές των λεγεωνάριων από την Ελλάδα (προπαντός από την πόλη της Βόνιτσας) προς τους γονείς τους στην Ιταλία. 

Έγιναν οι πρώτες επικοινωνίες με την ομοσπονδία των απογόνων γαριβαλδηνών στην Ιταλία. Η δισέγγονος του Τζουζέπε Γαριβάλδη, ιδρυτή των γαριβαλδηνών λεγεώνων, η Αννίτα Γαριβάλδη, επικοινωνεί με τον σύλλογό μας. 

Η Πρεσβεία της Ιταλίας στην Ελλάδα και η Πρεσβεία της Ελλάδας στη Ρώμη, συνεργάζονται μαζί μας στην έρευνα. Οι προσπάθειες αποδίδουν καρπούς και αρχίζουν οι επικοινωνίες με απογόνους γαριβαλδηνών. Εντοπίζεται ο τύμβος που φιλοξενεί τα οστά του Φίλιππου, στο νεκροταφείο των ευγενών της Ρώμης, το Βεράνο.

Ένας τύμβος που η όψη του δίνει την μεγαλοπρέπεια, ενώ η χάλκινη επιγραφή στη κορυφή του τύμβου, θυμίζει την θυσία του Φιλέλληνα Γαριβαλδινού: «σκοτώθηκε το 1897 στη Ζαβέρτα, φορώντας τη κόκκινη μπέρτα, θυσιάστηκε για τα ιδανικά της ανθρωπότητας και της ελευθερίας των λαών»

Για το 2014 η ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΑΚΑΡΝΑΝΩΝ είχε προγραμματίσει την απόδοση τιμής, στην Ρώμη, στους τάφους των γαριβαλδηνών που πολέμησαν για την Ελλάδα. Επίσης θα κατέθετε την πρόταση για δημιουργία μνημείου στον τόπο που για 15 χρόνια φιλοξένησε το σώμα του Γαριβαλδηνού ήρωα, στο Ποταμάκι.

Ένας χώρος που θα είναι προσκύνημα όχι μόνο των Ιταλών και των Ελλήνων, αλλά και κάθε άνθρωπου που σέβεται τα ιδανικά της ανθρωπότητας και της ελευθερίας των λαών.

Από την ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΑΚΑΡΝΑΝΩΝ 


Displaying 6 Comments
Have Your Say
  1. Η Εθνική και μοναρχική χύτρα μαγείρςψε την πολεμική ήττα το 1897. Και οι ιδεολόγοι γενναίοι Ιταλοί Γαριβαλδινοί ήρθαν να ενισχύσουν την ίντριγκα των Ειρηνοπόλεμων κατσαπλιάδων και ληστών του κράτους και ρων πολιτών που κυβερνούσαν την χώρα.
    Και το σύμπτωμα των κατσαπλιάδων δεν εξαλείφθηκε , επανήλθε ανά περιόδους.
    Προσβλέποντας σε ότι ειχε μείνει στα κρατικά ταμεία απ την πτώχευση του 1893, αλλά και τις τυχοδιωκτικές αρπαγές απ τις όσες ιδιωτικές και ξένες βοήθειες για την τέλεση των ολυμπιακών αγώνων του 1896 εν μέσω πτώχευσης, έστησαν οι κατσαπλιάδες της μεγάλης ιδέας μαι με το παλάτι ( ο Γεώργιος ο Α ) , έστησαν την Εθνική Εταιρεία που καθημερινά προπαγάνδιζε τον πόλεμο με την Τουρκία στην τότε πξατείας Σύνταγματος ( το παλάτι ήταν η βουλή) και στους στρατώνες.
    Επικεφαλής μάλιστα τέθηκε ο ποιό φημισμένος τότε λαπάς φαγάς καθηγητής της ιστορίας Λάμπρου ( μετέπειτα πρωθυπουργός) μαζί με όλο το Κατσαπλιάδικο του μοναρχικού παλαιοκομματισμού , και κινητοποίησαν το λαικό αίσθημαγια πίλεμο μαζί με τον άνακτα και τους διαδόχους του θρόνου.
    Αρχιστράτηγος του διαλυμένου απαράσκευου και ελάχιστου στρατού τέθηκε ο ίδιος ο διάδοχος του θρόνου και στρατολόγησαν τους πολίτες να τους στείλουν στην σφαγή στα τότε σύνορα στη Λάρισα , μπροστά σε ένα πανέτοιμο και εξοπλισμένο Τουρκικό στράτευμα, που διοικούνταν αοό έναν σοβαρό και άξιο Τούρκο στρατιωτικό.
    Τέτοια ήταν η στρατηγική επιτελική και στρατιωτική Ελληνική αθλιότητα που οι ίδιοι οι Έλληνες οι στρατηγοί δύναναι εντολή ατάκτου υποχωρήσεως και αποδοχής εκ των προτέρων της ήττας ώς έκβαση των αψιμαχιών.Γιατί αψιμαχίες μπορούσε να κάνειβμόνο ο διαλυμένος Ελληνικός στρατός και ηωστρατηγική του διαδόχου αρχιστράτηγου Κων/νου διάνοια. Και αν ο Τούρκος σοβαρος Στρατηγός δεν εμφορούνταν από λογικά πολεμικά αισθήματα , θα έκανε περίπατο ώς την Αθήνα αφού έφτασε ώς την Λαμία , περνώντας ανήμερα του Πάσχα απ την Λάρισα.
    Περισσώθηκε ο Έλλην στρατιωτικός Σμολένσκη που δεν λιποτάκτησε απ το πεδίο της μάχης με το στρατιωτικό του Σύνταγμα. Στο τέλος παρά την διάλυση και την εξουθενωτική ήττα του Ελληνικού στρατού ( με κύρια ευθύνη του αρχιστράτηγου διαδόχου Κων/νου και της παλαιοκομματικής στρατιωτικής συμμορίας του, στο τέλος το κατσαολιάδικο Ελληνικό τότε κοινοβούλιο τον κύρηξε γενναίο και κάξίό τής πατρίδας τέκνο. Και ο πανύβλακας κατσαπλιάς πρωθυπουργός Θ.Δηληγιάνης έμεινε στην ιστορία ώς «»ειρηνοπόλεμος»».

  2. Από πρίν οι μεγάλες τότε δυνάμεις που διαχειριζόνταν τα δημόσια χρέη και της Τουρκίας και της Ελλάδος ( και οι δύο χώρες ήταν ουσιαστικά χρεωκοπημένες με την Τουρκία πιότεροβοικονομικά χρόνια πρίν σκλαβωμένη) οι δυνάμεις λοιπόν ειδοποίησαν καθοριστικά ότι συνοριακές αλλαγές δεν πρόκειται να υπάρξουν, ασχέτως εκβάσεως πολεμικών μαχών και κατάκτησης εδαφών. Για τούτο και η σοβαρότερη τούρκικη διπλωματία και πολιτική διαχείρησηδεν υπερακόντισε τις στρατιωτικές της δυνατότητες , που σχετικά με την υπερφίαλη Ελλάδα, έδινε την ευκαιρία στον Τούρκικο στρατό να κάνει περίπατο ώς την τοτε Αθήνα.
    Ο Σοβαρός και ικανός και επαρκής Ευρωσπουδαγμένος Τούρκος αρχιστράτηγος Εσάτ Πασάς το είχε ομολογήσει.
    Στην Αθήνα στην Εθνική Εταιρεία είχαν συμετάσχει όλοι οι ποδηγέτες της πολιτικής ( κρυφίως) οικονομικής πνευματικής και στρατιωτικής ζωής.Και εκμαύλιζαν τους πολίτες για το ότι έφτασε ή ώρα της μεγάλης ιδέας. Ο αρχιστράτηγος Διάδοχος Κωνσταντίνος κέβλέπέ στόν έάύτό του τον Τελευταίο Βυζαντινό Αυτοκράτορα Κων/νο Πακαιολόγο.Και ήθελε να μπεί στην Κωνσταντινούπολη έφιπος με κουστωδία τους παρατρεχάμενους.
    Ο Εληνικός στρατώθς είχε ανεπαρκή και παλαιο οπλισμό( γκράδές άπ τηνωδεκαετία του 1860 ) και στερείτο ακόμα και ρουχισμού. Απ τους στρατηγούς ηταν όλοι ανεκπαιδευτοι και υπό την εύνοια του παλατιού. Η ήτρα για τον Ελλγνικό στρατιωτικό συρφετό ήταν αναμενόμενη από τις ξένες διπλωματικές αποστολές
    Το παλάτι έδωσε την υπερφίαλη έγκριση, μη αρνούμενο να αγουγκραστεί τον λαό του , όπως είπε ο άνακτας, το ίδιο και με την στάση του ο βλάκας πρωθυπουργός Δηλιγιάννης.
    Λίγοι δεν ειχαν καβαλήσει το καλάμι , και μεταξύβαυτών ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ,με την αρθρογραφία του με τίτλο : «» ο γενναίος αντίπαλος»» .Που καλά θάναι για ίποιον θέλει να την μελετήσει κάποιος μια και κυκλοφορεί στο διαδρίτιμ

  3. Η κατσαπλιάδικη μεθοδευμένη Εθνική περιπέτεια ώς ατυχής πόλεμος του 1897 , ήταν το συνδετικό στοιχείο για να παραμείνει στα ίδια κατσαπλιάδικα χέρια και με τις ίδιες δομές η διαχείρηση του Νεοελληνικού κράτους ώς το 1974.
    Η πτώχευση του 1893 ,την κούφια αίγλη των αγώνων του 1896 , τον ατυχή τπυ 1897, και τον ΔΟΕ του 1898 αποτέλεσαν τα εργαλεία για την συνέχιση του Ελληνικού κατσαπλιάδικου κρατικοδιαχειριστικού και κοινωνικού κατεστημένου για πολλά χρόνια.

  4. Στην Ελλάδα πάντα οι υστερόβουλοι επιζούν και οι θετικιστές εξοντώνονται.
    Η μεθόδευση απ την κάθε ρίζα -το σό’ι” – που αυτοανακαλύπτεται και εξατομικευμένα και σε συλλογικότερα σχήματα σογιών και ριζών, δρομολογούν την αναπαραγωγή του συστήματος. Το συνδετικό σημείο είναι το άτομο που θα βάλει στην κοινωνική διεργασία το σό’ι’του , σπρωγμένο απ το σό’ι”.
    Ο γενναίος Ιταλός γαριβαλδινός Τρό’ι’α που ήρθε εθελοντής της ελευθερίας όπως νόμιζε στην τότε πονηρή σκόπιμα πτωχευμένη με δόλια αυτοχρεωκοπημένη ( όπως στις μέρες μας η δολιότητα της χρεωκοπίας) και για τα σκύβαλα Ελλάδα , δεν ήξερε την Ελληνική πραγματικότητα και ήρθε εθελοντής για να γίνει θύμα των μαχών, δηλαδή θύμα της κοινωνικής πονηριάς μιας βρωμερής ηαι βρωμίζουσας Εθνικής και κρατικής κύρια οντότητας. Τα ακουσματά του του εθελοντή Τρό»ι’α θα ήταν στον απόηχο της Ιταλικής παλιγενεσίας απ τους Αυστριακούς , και αυτό έδωσε ιδεολογικό φορτίο τον γενναίο εθελοντή νά πέσει στην μάχη για την ελευθερία σε Εθνική δήθεν εκδοχή της Ελλάδος απέναντι στην Τουρκία.
    Μόνο πιυ η Εθνική Ελληνική μεθόδευση δεν ήταν για την ελευθερία αλλά πονηρά εκφρασμένη και στημένη για τις καρέκλες των διαχειριστικών γραφείων του Ελληνικού κράτους και τις κλειδοθήκες των κρατικών ταμείων της τότε περιορισμένης συνοριακά Ελλάδος.Που έστω και πτωχευμένη υα δεχόνταν την εξωτερική δανειοδότηση, άρα στα κρατικά ταμεία θα υπήρχαν λεφτά και θα προέκυπταν και απ την φορολογική διαχείρηση της χρεωκοπίας τα εοόμενα χρόνια, όπως και έγινε.
    Βρωμερή και ακάθαρτη η τότε μοναρχική και πολιτική ηγεσία και οι πέριξ αυτών κοινωνικές τάξεις , το μόνο που ενδιαφερίνταν ήταν η επιβιωσή των στην δηαχειρηση τγς χώρας.
    Και δεν διστασαν πος τούτο να στήσουν την Εθνική περιπέτεια
    γνωρίζοντας εκ των προτέρων ( υπάρχει καταγεγραμμένο το στήσιμο ) την έκβαση της όλης περιπέτειας.
    Και μετά την ήττα σε 2 μήνες, και τις εγχώριες αθλιότητες που γίνανε σε βάρος των κατοίκων της Λάρισας και του Βόλου ( πλέον των καταστροφών απ τους Τούρκους), μετά την ήτρα άμεσα οι ίδιοι οι πονηροί βρωμεροί και ακάθαρτοι κρατούντες αυτοανακυρήχθηκαν σωτήρες, συνέχισε να κατέχει το κράτος και να πουλάει Εθνικές κορώνες η ίδια αρπαχτική τάξη πολιτικών και μοναρχικών και αστών της εποχής.
    Ο γενναίος ιδεολόγος και θετικιστής Τρό’ι’α είχε θυσιαστεί για να μην αλλάξει τίποτα στην προβληματική ώς τότε και για χρόνια ώς τις μέρες μας Ελληνική επικράτεια.
    «» Ο γενναίος αντίπαλος»» κατά τον Παπαδιαμάντη ήταν ο Ιταλός γενναίος άνδρας Τρό’ι’α , που θα ήταν και για τους Τούρκους γενναίος εφ όσον ήταν αντίπαλος , σε αντίστοιχη Παπαδιαμαντική Τουρκική εκδοχή.
    Μόνο που ήρθε να πολεμήσει για μια πονηρή και βρώμικη Ελληνική πραγματικότητα, με τις κάστες των Ελλήνων κρατούντων ηθικών αυτουργών ουσιαστικά του θανάτου του.
    Και που οι ίδιοι αυτοί οι βρωμεροί και ακάθαρτοι κρατούντες ( ώς κράτος) τον οικειοποιήθηκαν μετά θάνατο.
    Όπως κάνουν πάντα οι πονηροί, οι υστερόβουλοι, οι βρώμικοι, έναντι των πάντων και έναντι κάθε θετικιστή σαν τον γενναίο Ιταλό Τρό’ι’α.

  5. Ο επικεφαλής της Εθνικής Εταιριας ήταν ο προβεβλημένος τότε Ακαδημα’ι’κός της μεσαιωνικής μάλιστα ιστορίας ( δηλαδή άσχετος) Σπυρίδων Λάμπρου, ο οποίος αργότερα έγινε και μοναρχικός πρωθυπουργός.
    Κόρη του Σ.Λάμπρου ήταν η Λίνα μετέπειτα σύζυγος του μοναρχικού πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη , που τόπαιζε κοινοβουλευτικός μύστης αλλά αρνήθηκε να αναγνωρίσει το δημοκρατικό πολίτευμα του μεσοπολέμου.Και δέχτηκε να καθαιρεθεί από τον στρατιωτικό Παπάγο το 1935 από εκλεγμένος πρωθυπουργός προκειμένου να επιστρέψει η μοναρχία την ίδια χρονιά με νόθο δημοψήφισμα.
    Η Λίνα Τσαλδάρη ( κόρη Σπυρίδωνος Λάμπρου) έγινε η πρώτη γυναίκα υπουργός (κοινωνικής πρόνοιας) το 156 στην Κυβέρνηση Καραμανλή.
    Ο Γενναίος Ιταλός Τρό’ι’α είχε να αντιμετωπίσει όχι μόνο τους Τούρκους αντιπάλους στρατιώτες , αλλά την γεννεαλογία της σκληρής συντήρησης και κατσαπλιάδων στήν Έλλάδα.

  6. Ο Παναγής Τσαλδάρης είχε ανηψιό τον Κων/νο Τσαλδάρη ή Ντίνο Τσαλδάρη ή Ντιντί Μοναρχικό μέχρι τις πατούσες πρωθυπουργό του 1946 και σύζυγο της Ναντίν Τσαλδάρη, αγνώστου πατρικού Επωνύμου πρώην σύζυγο του Αγαμέμνονα Σχλήμαν ( Σλήμαν), χορευτρια σε καφέ Σαντάν στην Πάτρα και χρόνια γκράν ντάμ του κέντρου της Αθήνας και των πολυτελών καπηλιών. Η Ναντίν Τσαλδάρη αγνώστουν Επωνύμου πατρικού , χόρευεστα καφέ σαντάν με τα ημιδιαφανή πέπλα ριγμένα πάνω της.Και από τους χορούς της Ναντίν( με φήμη από μητέρα Ολλανδέζα Μάγισα) αυτούς με τα πέπλα εμπνεύστηκε ο Αμερικανός σκηνοθέτης και γύρισε την ταινία Σαλώμη με την καλονή ηθοποιό Ρίτα Χαίηγουόρθ να χορεύει τον χορό των εφτά πέπλων ( πέταγε τα πέπλα ένα ένα από πάνω της ώς να μείνει με το τελευταίο) για να καψώσει τον πατριό της Ηρώδη και μέσα στην κάψα να του αποσπάσει η μητέρα της η Ηρωδιάδα την εντολή να αποκεφαλίσουν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή ( το κεφάλι το φέρανε στο πιάτο), ο οποίος Ιωάννης ο βαπτιστής στηλίτευε τον έκλυτο βίπ της Ηρωδιάδας και της κόρης της που είχαν φέρει σε μεγάλη καψούρα τον Ηρώδη.
    Το χόλυγουντ έχει ομολογήσει ότι η ιδέα για τον χορό τωνν7 πέπλων στο φίλμ «»Σαλώμη»» την είχε απ τα προπολεμικά καφέ Σαντάν και καφέ αμάν της Πάτρας.Και μάλλον απ το καφέ σαντάν που χόρευε η Ναντίν πρώην Σχλήμαν, μετά χορεύτρια , και κατόπιν Τσαλδάρη.
    Ακολούθησε ο Αθανάσιος Τσαλδάρης ( υιός του Ντιντί Τσαλδάρη) ο οποίος υπήρξε συντηρητικός σοβαρός γενικά σώφρων και χαμηλών τόνων πολιτικός, και πρόεδρος της Βουλής.

Αφήστε το σχόλιό σας

XHTML: You can use these html tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

      











Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.